Trail by the Sea 2017: de snelheid is er!

Met uitzondering van 2016 nam ik aan alle 6 edities van de Trail by the Sea deel. Sinds mijn eerste deelname heb ik toch wel een deel van mijn hart verloren in het Zeeuwse zand en mijn deelname aan de Belgische North-C-Trail maakte de gemiste editie in 2016 toch niet geheel goed. Daarom loop ik in 2017 beiden…

16865164_1287020784685033_2923192916211101105_n

Foto FOto’s en VIDeo’s

Hoewel deze wedstrijd in de eerste jaren telkens een paar kilometer langer werd tot de marathonafstand in 2014 werd bereikt, en ook de startlocatie een aantal keer wijzigde, vormt deze wedstrijd voor mij toch een mooi ijkpunt. Zowat jaar na jaar ben ik hier vooruitgegaan, en ook dit jaar bleek dit het geval. Maar een andere constante is dat ik de zwaarte ervan durf te onderschatten en me nogal makkelijk op sleeptouw laat nemen door sterkere lopers en (deels daardoor) in de 2e helft een (zeer) zware race krijg voorgeschoteld (waarvan ik dan maar hoop mentaal sterker te worden).

img_0014

Foto Arjan Schotanus

Dit jaar waren start en finish in Renesse, wat het begin en vooral het einde van de wedstrijd op papier vrij snel maakt, maar dat wordt gecompenseerd door extra veel gekronkel in de duinbossen rond Westenschouwen. In de eerste pakweg 10 kilometer liep de kopgroep nog grotendeels op een hoop, die versterkt werd door een aantal lopers van de “Halve Marathon XXL”. Het tempo lag behoorlijk hoog, en het was me duidelijk dat dit voor mij niet duurzaam was, maar dat kon de pret niet bederven. Toen Tim Pleijte en Erwin Adan een gaatje sloegen bleef ik wijselijk “achter” samen met Pascal van Norden en Falco Olivier, maar ook dat gezelschap bleek een kilometer of 8 later te snel voor mij. Omdat ik het nog wat te vroeg vond om de rol al volledig te lossen hing ik nog een paar kilometer aan de staart, maar voor de tweede helft van de wedstrijd stond ik er toch alleen voor. Het werd berekend lopen, met als doel in de laatste 10 km de knop terug naar racemodus te kunnen draaien. Dit lukte nog behoorlijk, waardoor ik nog binnen de 2:58 finishte. Daar kan ik alleen maar tevreden mee zijn, zeker wetende dat ik er 2 jaar geleden nog 23 minuten langer over deed, en dat verschil slechts ten dele toe te schrijven is aan een sneller parcours.

dsc_5404

P.S: Ik liep hier met de Inov8 Terraclaw 220, vooral omdat dit zowat mijn lichtste schoen is met nog enig profiel

En voor de liefhebbers hier nog een paar filmpjes:

Trail by the Sea aftermovie 2017

Trail by the sea Marathon 2017 (extended video)

Trail du Mont: stevig van start

Als winterse wedstrijd kreeg ik dit jaar de Trail du Mont nabij Doornik voorgeschoteld. Deze wedstrijd van rond de 33 km was me als zeer modderig omschreven, en leek me dan ook de ideale gelegenheid om de X-Tallon 225 schoen eindelijk eens op de proef te stellen en mijn benen eens wat langer te laten rollen dan op een cross.

Speciaal aan deze wedstrijd is de start om 7u30, wat deze tijd van het jaar wil zeggen dat je toch nog een uur in het donker loopt. Uiteraard vormt het geen probleem om met een degelijke lamp de reflecterende markeringen te volgen. Maar de stevige snelheid waaraan gestart werd resulteerde erin dat de hele kopgroep na het beklimmen van een talud vlot rechtdoor bleef klimmen en pas bovenaan het veld door had dat we weer naar beneden moesten…

Het eerste kwart van de wedstrijd werden we kriskras dwars over tal van velden gestuurd en werd er vooraan goed doorgetrokken. Behalve ter hoogte van doorgangen tussen de velden, waar de aarde goed vertrappeld was door koeien, bleef ik aanvankelijk wat op mijn honger wat modder betrof. Maar uiteindelijk volgden een aantal zeer mooie passages door bos en oversteken door akkers waar een degelijke grip zeer goed van pas kwam.

passage-technique-6

Foto Trail du Mont – Hard aan het werk

Na 9 km passeerde het parcours opnieuw langs de start. Doordat er samen werd gestart met een kortere teamloop (waarbij de 2e loper op dit punt inhaakt), was het me enigszins ontgaan op welke positie ik ergens liep. Het kwam als een behoorlijke verrassing om te horen dat ik als 3e liep. Maar omdat mijn lichaam op dat moment al begon tegen te sputteren was het enige wat ik kon bedenken dat het toch nog lang was om vol te houden. Dat volhouden bleek eerder een dipje te worden, en bovendien leek het me dat ik op dat moment het zwaarste stuk van het parcours voorgeschoteld kreeg.

Interessant bleef het in ieder geval wel met leuke bospassages met af en toe een klauterstuk en zelfs een enkele strook ijs, een doorsteek door een vierkantshoeve en bevoorrading binnen in de hangars van landbouwbedrijven. De sporadische stukken asfalt bleken vervaarlijk glad, maar dat was dan ook het enige moment waarop het agressieve profiel van mijn schoenen niet echt hielp.

trail_du_mont-aaike

Foto PictureLore

Intussen bleef het mentaal een kwestie van te blijven duwen om het tempo er in te houden. Uit het feit dat ik niemand in mijn buurt zag leidde ik af dat dit nog behoorlijk lukte. Toen het parcours met een 6 km te gaan samenkwam met dat van de teamloop gaf het toch een fameuze boost om constant lopers in te halen. Op de laatste lange klim kwam ik nog goed uit de voeten, en toen ik hoorde dat de 2e individuele loper aan het stappen was bleef ik verder harken. Een paar 100m verderop sprak een loper me aan met de vraag of ik óók de 33 liep en kreeg hem vervolgens in mijn kielzog. Er volgde een passage over een pleintje met (gladde) trapjes op en af (waar ik geen risico’s nam) en toen zag ik tot mijn verbazing dat we vlak bij de finish waren. Ik zette een versnelling in, merkte dat Paul Bara tot op mijn hoogte kwam, en smeet me nog eens met een laatste versnelling over de meet in een foto-finish voor de 2e plaats. Wat mij betreft hadden ze deze op ex-aquo mogen zetten, maar toch blij dat ik die laatste versnelling eruit geperst kreeg.
arrivee-98

Foto Trail du Mont

Ik was zeer blij dat ik op deze zeer sympathieke en unieke wedstrijd uitgenodigd werd. Bedankt José en Thomas! Ik kan de Trail du Mont alleen maar aanbevelen. Mocht je interesse hebben moet je deze voor volgend jaar zeker in de gaten houden, want dat zou meteen de laatste editie kunnen zijn.

2016: Wordt dat hier een beetje serieus ofwa?

Vorig jaar schreef ik voor het eerst een terugblik op afgelopen jaar en omdat ik dat zelf wel kon smaken pik ik dit in 2017 graag weer op. Zo krijgen we achtereenvolgens jaren van sla en slaap, loopplezier en serieux,…

Naar het einde van het zeer aangename loopjaar 2015 voelde ik toch even de nood om het lopen wat terug te schroeven, kwestie van een aantal terugkerende loopkwaaltjes onder controle te houden. Met de Polar Beartrail en de Trail des Z’Amoureux startte ik het jaar alvast met 2 leuke kortere wedstrijden, waarna ik me in maart met de North-C-trail (met verassende winst) aan mijn eerste ultraloop van het jaar waagde. Tijdens de Bouillonnante hield een zeurende bil me nog in toom tijdens de afdalingen, maar tijdens de Grand Trail des Lacs et Chateaux maakte ik mijn mindere passage in 2015 ruim goed. Na een paar weken bovengemiddeld stuiteren en springen over elke hindernis op mijn pad, begaf ik me naar Wales voor de Vegan 3000. Deze kennismaking met de fells was echt geweldig, en ondanks het feit dat ik van klauteren nog heel wat kan leren was dit voor mij dé wedstrijd waar ik op alle vlakken het beste gevoel aan overhield.

img_0540

Snowdonia, Wales, V.K.

Deze passage in het Verenigd Koninkrijk was voor mij ook mijn eerste race als inov-8-Benelux (@inov8_Benelux) ambassadeur, al hoeft er ginder nauwelijks nog iemand overtuigd te worden ;-). Na deze wedstrijd lag ik noodgedwongen even stil, en het duurde even voor ik weer wat volume draaide. Naar mijn aanvoelen wat te weinig voor de wedstrijd die ik voor de boeg had, vandaar dat mijn mooie prestatie op de TDS -al voelde het tijdens de wedstrijd niet helemaal zo aan- toch eerder als verassing kwam.

Op één of andere manier verteerde ik deze wedstrijd, vooral mentaal, zeer snel, zodat ik met de Kustmarathon en 4-cîmes kon toewerken naar mijn avontuur in Costa Rica. Deze zeer mooie MoonRun werd door wat mis lopen een behoorlijke mentale beproeving, maar één waar ik met zeer veel plezier naar terugkijk.

img_1352

Quebrada La Vieja, Bogota, Colombia

 

Een week eerder trok ik voor het eerst een Trakks T-shirt aan als nieuw lid van het team, waarmee ik op dit positieve elan hoop te kunnen voortbouwen en nieuwe loopavonturen -waaronder alvast de Lavaredo- te beleven. Kwestie van het allemaal nog wat serieuzer aan te pakken heb ik dit najaar met de Maffetone test een poging ondernomen om de motor van de vetverbranding wat aan te zwengelen, heb ik me verdiept in Heart Rate Variability en heb ik me op 2e kerstdag aan mijn eerste cross ooit gewaagd.

Bij deze wil ik ook de gelegenheid aangrijpen om mijn vrouw en kinderen te bedanken die dag-in dag-uit met mijn loop-exploten geconfronteerd worden. Bedankt om me de kans te geven om dit te doen en me te ondersteunen! Ook mijn sponsors inov-8-Benelux (@inov8_Benelux) en TraKKs (@TraKKsBelgium) wil ik bedanken voor het excellente materiaal en steun. En tot slot, bedankt lezers -vooral degenen die tot hier raakten- volgers, vrienden, supporters voor de vele likes, kudo’s, liften, aanmoedigingen, etc.!

P.S.: Met rond de 4700km kom ik toch weer een fameus stuk hoger uit dan vorig jaar.

MoonRun Ultra – Costa Rica: een mentale beproeving

Een unieke kans

Tijdens de week van 5 december belande ik voor het werk in Costa Rica. Enig gegoogle had me geleerd dat er in het weekend ervoor een ultratrail plaatsvond in Monteverde.

De MoonRun Ultra loopt een 60km door en langsheen het nevelwoud van Monteverde, en leek me een unieke gelegenheid om eens wat van Costa Rica te zien. Het lopen op onbekend exotisch terrein is iets wat me ongelofelijk aantrekt, al blijft presteren bij tropische temperaturen zonder noemenswaardige gewenning een behoorlijke uitdaging.

Op tijd klaargestoomd

In de aanloop naar deze wedstrijd had ik een aantal trainingen die een pak minder goed liepen en enige twijfel deden rijzen over de belastbaarheid van mijn bilspieren. De week voor de MoonRun liep ik echter een paar unieke trainingen in Bogotá waar ik nauwelijks last ondervond. Ondanks jet-lag en vroege opstaan slaagde ik er op één of andere manier in om perfect op tijd klaar te zijn om te presteren (waarvan ook getuige de excellente heart rate variability score) en stond ik te popelen om deze race aan te vatten.

img_1438 fullsizeoutput_54a

Ik kan dit!

Na een paar km op en neer over de weg, waarbij ik me meteen ergens voorin nestel, duiken we het nevelwoud in. In een kopgroepje van 3 klimmen we gestaag omhoog langs smalle, vaak modderige paadjes in een fantastische setting, waarbij we ook een groep wasberen te zien krijgen. Na passage over een hangbrug boven het bladerdek duikt het pad omlaag. Op deze smalle glibberigepaadjes ben ik blij dat ik nog vrij vlot kan volgen, het is toch wat buiten mijn comfort zone. Eens we op wat bredere, rollende paden komen ben ik duidelijk de sterkere loper en duurt het niet lang tot ik alleen op kop loop. Ik begin stilaan te geloven dat ik dit wel eens zou kunnen winnen. Hoewel de weg langzaamaan grilliger wordt met onregelmatige modderbulten en putten van koeienpoten blijf ik vlot naar beneden denderen.

De eerste prik

Met een dikke 20km in de benen merk ik dat ik niet de enige ben die hier vlot naar beneden rolt. Heel even krijg ik gezelschap van Ashur die fameus “on fire” is en ik dan ook vrij snel laat gaan. Tot overmaat van ramp mis ik ook een afslag terwijl ik hem even uit het oog verlies. Omdat ik snel doorheb dat ik fout zit is dit op zich vrij snel rechtgezet, maar het zorgt wel voor een eerste mentale prik en Ashur is hierdoor volledig uit het vizier verdwenen nadat ik de rivier heb gekruisd.

img_1468

Een vlotte lus

Bij de bevoorrading rond de 30 km blijkt hij reeds een voorsprong van 7 minuten te hebben opgebouwd. Dat lijkt me behoorlijk veel en ik vermoed dat hij nu echt “weg” is. Ik laat het niet te veel aan mijn hart komen en probeer gewoon vlot tempo te maken. Er zitten behoorlijk lastige stukken tussen met o.a. lang gras waar je geregeld aan blijft haperen en door regen uitgeslepen paden, met zowel brede als smalle geul waardoor je voortdurend moet schipperen, maar ook een welkome passage langs een riviertje waar ik dankbaar gebruik van maak om af te koelen.

Het landschap is intussen al een tijdje een stuk opener, volledig blootgesteld aan de zon, maar met schitterende uitzichten, tal van kleurrijke vlinders en exotische vogels, waaronder gieren die zich bij momenten tot op een paar meter waagden.

Met het idee om op 60 km op 7u te mikken wil ik de kaap van 40 km binnen 4:40 ronden. Dit blijkt te lukken en als ik een paar km verder terug langs de bevoorradingspost passeer blijk ik mijn achterstand tot 3 minuten te hebben herleid. Nu is het mijn toer om op jacht te gaan…

Goed geprobeerd

Het enthousiasme waarmee ik de achtervolging inzet brandt echter vlot op door twijfel of ik wel juist zit. Tijdens een lange klim over de weg zie ik geen enkele markering, en als dit ook in de buurt van 2 zijwegjes niet het geval is, is de twijfel compleet. Vreemd genoeg is er bij een van deze zijwegjes een lichtjes andere markering, maar naarmate ik deze volg neemt de twijfel alleen nog meer toe. Ik besluit terug te keren naar de laatste markering. Gezien dit kilometers terug is ga ik er van uit dat mijn race over is en het gewoon uitlopen zal worden. Nadat ik al een heel eind ben teruggekeerd, zie ik een andere loper die me tegemoet loopt. Hij is van Monteverde en is er vrij zeker van dat we gewoon de weg moeten volgen. Ik loop met de handrem op mee tot zijn broer op de moto dit effectief komt bevestigen. Als ik hoor dat ik ondanks het mislopen toch nog 2e/3e loop kan ik me toch stilaan motiveren om de 2e plaats te verdedigen.

Een paar lange kilometers

Eens de knop omgedraaid, loop ik bergop al snel weg van Maikol. Het is niet bijster steil, maar omdat de vermoeidheid in de benen begint toe te slaan val ik terug op afwisselend stappen en lopen.

Ik verwachtte een verzorgingspost op 52 km, en ging er van uit dat dit door het omlopen eerder op 54 km zou zijn. Als er na 56 km nog niets in zicht blijkt en eten en drinken aan het opraken zijn neemt het aandeel stappen behoorlijk toe. Uiteindelijk kom ik pas met bijna 60 km op de teller toe aan de post van San Bosco. Als ik daar hoor dat er nog 8 km te gaan is slik ik toch even. Als je je aan een race van 59 km verwacht is 68 toch een mooi aantal extra (zware) kilometers en blijft het in overlevingsmodus voortsjokken. Als ik 2 km verder hoor dat het toch maar 2 km meer is kan er weer een knop om en kan het tempo weer fameus omhoog. De laatste kilometer krijg ik begeleiding van een zwaantje met loeiende sirene, wat het helemaal te gek maakt en ik hier wel sterk moet finishen… Ondanks de tegenslag een zeer mooie 2e plek.

P.S: ik liep deze wedstrijd met inov-8 Terraclaw 220, dit is zowat mijn all-around lichtgewicht schoen geworden.

Exotische najaarsplannen: MoonRun Costa Rica

Aan de vooravond van de 4-cîmes, die ik als voorbereiding op mijn volgende grote doel loop, even een korte vooruitblik op de laatste maanden van dit jaar.

Hoewel ik al ruim tevreden zou zijn om nog eens de klassieker Olne-Spa-Olne te lopen, brengt het werk me net als vorig jaar, naar Latijns Amerika en kan ik daar een mooie wedstrijd aan koppelen. In 2015 liep ik Del Mar a la Cima (http://delmaralacima.com) in Colombia, dit jaar wordt het de MoonRun (http://moonrun.info/) in Costa Rica.

Een voorsmaakje van wat me te wachten staat krijg je in dit filmpje:

Dit exotische, ongekende is toch iets dat me zeer erg aantrekt en motiveert om hier goed voorbereid aan de start te staan om zowel met volle teugen van het landschap te kunnen genieten en vlot (ergens vooraan) te kunnen lopen. Benieuwd wat dat geeft!

Maffetone-test zonder aanpassing van training: een redelijk zot experiment

November 2013: ik heb net met interesse het boek Paleo Diet for Athletes uitgelezen. Als vegetariër valt het niet mee om daar veel uit toe te passen, maar ik raakte wel overtuigd van het nut om relatief meer vet en proteïne te eten en pas mijn voeding op volgende 3 punten aan:
– ik raak nog slechts bij uitzondering verwerkte voeding aan
– ik vervang mijn broodjeslunch door een saladelunch
– en haal een pot proteïnenpoeder in huis waar ik sporadisch na een (zware) training een shake van maak.

 

De aanpassing gaat zonder probleem en het lijkt mijn algemene weerstand en herstel na looptrainingen echt vooruit te helpen. Opmerkelijk is dat ik bij lange zondagavondtrainingen (vaak na salademaaltijd) me na een kilometer of 10 wat licht in het hoofd ga voelen (omdat de suikers zo goed als op zijn?), maar ik tegelijkertijd het gevoel heb dat ik probleemloos lang kan blijven doorlopen. In januari verras ik mezelf op een schitterende negatieve split op de trailmarathon Trèfle à 4-feuilles, waarmee meteen de toon gezet is voor een seizoen waarin ik opmerkelijk beter presteer dan ooit.

Fast forward naar oktober 2016: ik zit aan de laatste hoofdstukken van Natural Born Heroes van Christopher McDougal. Het boek zelf vind ik maar een amalgaam van onderwerpen, maar mijn aandacht word getrokken door het verhaal over Phil Maffetone’s methode om de vetverbranding te verbeteren. Wetende dat de voordelen van mijn dieetaanpassingen serieus zijn afgekalfd, ik op een gemiddelde werkdag behoorlijk wat suikerdips ervaar en ik het eerder beschreven ‘zondagavondgevoel’ mis, begon ik vrij inpulsief aan de Maffetone-test waarbij ik 2 weken geen suikers, granen, fruit, pasta, aardappelen, rijst en dergelijke zou aanraken.

Omdat ik in december een behoorlijk grote wedstrijd voor ogen heb, ben ik echter niet klaar om mijn training parallel terug te schroeven… Tijdens de eerste paar trainingen voel ik me behoorlijk sloom, maar in principe is het juist de bedoeling om traag te lopen op zo’n momenten. Na een paar dagen begint dat stilaan beter te gaan. Op dag 5 heb ik een 3 x 3km training op het programma staan die me, zeker in combinatie met deze test, enige schrik inboezemt. Tot mijn grote verbazing gaat deze bijzonder goed en voelt het aan dat ik bijzonder diep kan gaan. Als dit een indicatie is zal ik dit najaar zeker nog eens kunnen vlammen. Helaas is hiermee niet helemaal de toon gezet, want sommige -op zich- lichte trainingen voelen dan weer zwaarder aan dan zou moeten en van de lange duurloop na 8 dagen kom ik gebroken terug. Over het algemeen heb ik de test goed opgevolgd, maar die nacht heb ik toch met smaak 3 verse vijgen naar binnen gewerkt.

Toeval wil dat ik een dag na deze 2-weken test een 10 km training als “wedstrijd” gepland had… en ik op die manier het train low-race high (carb) principe eens kon uittesten. Hiervoor at ik de dag ervoor (waardoor het dus eigenlijk een 13-dagen test werd) terug wat zetmeel en at ik ’s ochtends voor het vertrek nog 2 vijgen en een stuk peer. De 10 km test-wedstrijd-tegen-mezelf in het Liedermeerspark legde ik volgens mijn GPS-horloge af in 37:19. Op zich niet zeer spectaculair, maar toch een van de beter dergelijke trainingen op dit parcours (waar er allicht een behoorlijke fout op de registratie te verwachten valt en waar je ook constant moet werken door het vele gedraai). Voorlopig dus moeilijk te zeggen of dit mijn lopen echt vooruit helpt, maar van de suikerdips was ik toch even verlost. Mijn plan is nu om geleidelijk aan fruit en andere koolhydraat-bronnen in te voeren en daarbij na te gaan op welke momenten en welke voedingsmiddelen ik wel en niet met een suikerdip reageer. Allicht komt het erop aan om vooral na training de suikers weer aan te vullen, maar de inname ervan de rest van de dag te beperken. De toekomst zal moeten uitwijzen of dit me langer op weg helpt en een beter atleet maakt…

Kustmarathon 2016: Een plan gedoemd om te falen

Vorig jaar verraste ik mezelf op een mooie 9e plek in 2:47 op de kustmarathon. Toen kwam ik net terug van een stevige blessure en had ik slechts een beperkt volume gehaald tijdens de trainingen. Dit jaar liep geheel anders…

Na mijn succesvolle passage op de TDS  bleek het niet vanzelfsprekend om mijn training op de marathon te richten. De achillespezen hadden het zwaar te verduren gehad, dus dat bleef balanceren bij het opbouwen. Bovendien was ik er vlak voor de Scott Offroad Run een kleine week tussenuit door een verkoudheid. Niettemin leken mijn tijden tijdens deze wedstrijd en de laatste trainingen te wijzen op een vergelijkbare conditie. Ik bekeek mijn verhaal nog eens samen met de tussentijden van vorig jaar (25km vlot gelopen, 5km aanklampen en de laatste 12 volhouden…) en vatte, er voor de makkelijkheid van uitgaande dat mijn spieren een grotere belasting aankonden, volgend simpel plan op: zelfde aanpak, langer vlot lopen.

14462948_929200147184213_6062454738662303208_n

Foto Martijn Lavooij

Achteraf gezien dus gedoemd om te mislukken… De eerste kms lijken de benen perfect en gaan een paar seconden sneller dan vorig jaar, maar het eerste stukje strand maakt meteen duidelijk dat het een stuk zwaarder zal zijn dan vorig jaar. Bij het oplopen van de Westerscheldekering doe ik een kleine inspanning om bij Ralph en Martijn aan te sluiten. Samen met Pascal van Norden vormen we een groepje van 4 waarin we tegen de wind vechten. Er moet behoorlijk gewerkt worden en ik neem met wisselend enthousiasme en ditto energie af en toe de kop. Na 10km voelen mijn benen al stijf aan, maar blijven gelukkig goed ronddraaien.
14494619_297185663999693_4180152455670292762_n

Foto Menno Mud

Bij het oplopen van het strand rond 20km kreeg ik nog een opstoot van enthousiasme. Bij het halve marathonpunt liep ik nog samen met Pascal en Ralp, maar ik krijg het steeds moeilijker om te volgen en moet uiteindelijk lossen. Ik hou het groepje nog een paar km in het vizier maar heb het echt moeilijk met het ploeteren in het zand en vechten tegen de wind. Plan mislukt, ik ben een stuk eerder gekraakt dan vorig jaar en heb nog een behoorlijk eind te gaan. De benen willen niet meer en dan is het kwestie om mentaal niet op te geven en er toch nog het beste uit te halen. Gezien mijn gps-horloge het al in de eerste kilometers begaf kan ik slechts zeer ruw inschatten hoe snel (of eerder traag) ik me nog voortbeweeg, maar tot mijn verwondering blijf ik wel mijn 8e positie in de wedstrijd handhaven.

Op de duintrap omlaag naar het laatste stukje strand ben ik behoorlijk aan het stuntelen, het is bijna een wonder dat ik niet met mijn hoofd vooruit in het zand beland. Eens op het strand begin ik te speuren naar vrouw en kinderen die hier ergens zouden staan om me aan te moedigen. Het lijkt zeer lang te duren, maar uiteindelijk krijg ik ze in het oog. Terwijl ik ze passeer kan ik enkel “zwaar” uitbrengen. Maar het geeft me toch enige moed om nog even door te zetten naar de finish die ik na 2u55 als 8e overschrijd.

img_1137
P.S.: voor deze wedstrijd haalde ik de inov8 Bare-X-lite 150 uit het schoenenrek.
P.P.S.: ik ben inmiddels weer stevig aan het trainen en heb er vertrouwen in dit najaar nog eens mooi te kunnen knallen… binnenkort meer.