Cretes de Spa: en toen sloeg de vermoeidheid toe

De week van 20 maart begon de vermoeidheid van het drukke programma te wegen, met naast trainings-, werk- en familiedruk ook nog eens wat examenstress voor de opleiding sportverzorger (maar daarover later allicht meer). Woensdag kwamen koorts en verkoudheid opzetten die ik niet direct onder controle kreeg, maar uiteindelijk zou ik zaterdagochtend toch met een klein hartje naar Spa afzakken voor een 55 km trailplezier. Met dank aan Xavier Lisabeth, met wie ik mee kon rijden en zo niet zelf snotterend aan het stuur moest zitten.

Een deel van de tijd die ik anders aan wedstrijdvoorbereiding besteed was grotendeels opgegaan aan uitzieken, maar ik was er wel in geslaagd de traagste kilometers aan te stippen en me even bij collega lopers te informeren.  Ik verwachtte me aan een goed beloopbaar, droog parcours met een paar mooie hellingen…

Bij de start neem ik op de 2e, 3e rij plaats en spot ik meteen een aantal zeer sterke lopers, benieuwd wat dat zal geven. Bij het vertrek omhoog voelt mijn tempo als zeer behouden aan, maar blijk ik toch goed vooruit te komen. Een goeie kilometer schuif ik mee met de dense kopgroep, maar eens we aan de smallere bospaadjes toe zijn, zak ik toch wat weg. Zowel uit de kopgroep als in de modder die er toch een pak vettiger bijligt dan ik had ingeschat.

sportograf-91672758

Foto Sportograph

Ik wissel een paar woorden met Dominique Pankov, die aast op een ticket om voor Nederland te lopen op het WK trail, en een Parisien waar ik de eerste helft van de wedstrijd bij in de buurt blijf ergens rond 8 à 10e positie.

Met al een paar klimmetjes in de benen, krijgen we er rond kilometer 19 nog een hele mooie voorgeschoteld. Omhoog kronkelend door het bos voel ik me behoorlijk in mijn element. De afdalingen zijn een ander verhaal, hier merk ik dat dit mijn eerste serieuze Ardennen-trail van het seizoen is. Als ik mijn houding weet te verzorgen (rechte rug, licht naar voren buigen, knieën licht gebogen houden en voeten door laten rollen) lukt het me redelijk om naar beneden te rollen, maar bij momenten ben ik toch aan het stuntelen en ploffen mijn schoenen harder dan nodig. Ik weet echter mijn positie te handhaven tot aan de voet van de volgende helling om daar weer wat voorsprong te pakken.

Op de 2e skihelling van de dag is het de eerste keer dat ik voor een groot stuk van de beklimming op stappen terugval, maar ik haal op die manier Nick bij die vrij snel was gestart. Bij verzorgingspost 2 op 28 km blijkt Huub Van Noorden uitgestapt. Ik laat mijn softflask bijvullen, om na vertrek te merken dat die met sportdrank werd gevuld ipv water, niet zo handig als het flesje dan nog eens lekt ook…

Een paar kilometer verder hoor ik dat ik aan het inhalen ben en slechts een minuut achter zit op de loper voor me, die ik een paar kilometer verder ook bijhaal. Het blijkt Zac Freudenberg te zijn, die ik toch een stuk sterker dan mezelf had ingeschat. Tijdens een korte babbel bleek dat hij op het NK Halve Marathon een week eerder had gefocust en zich dus niet echt op het langere trailwerk had kunnen voorbereiden, maar niettemin loopt hij nog als 1e Nederlander met als doel een WK ticket te bemachtigen. Omdat de benen nog goed voelen loop ik er al snel van weg, intussen ergens rond de 6e plaats.

Rond de 44km zit het meeste klimwerk erop en loopt de route glooiend naar beneden. Hier is het kwestie van goed tempo te kunnen houden. Dat blijkt vrij goed te lukken, al begint de vermoeidheid te wegen en ben ik bij momenten weeral fameus aan het ploffen.

Door de lekkende sportdrank zijn mijn handen en heel mijn linkerflank plakkerig geworden, wat me ook mentaal wat minder fris lijkt te maken (wat allicht ook te wijten is aan eerdere verkoudheid). Ik kijk er al naar uit om zo snel mogelijk te finishen, maar dan gaat het, met 3 km te gaan, behoorlijk mis.

Wat doe je als je geen markeringen meer ziet:

  • terugkeren tot je weer markering ziet … OK
  • eruit besluiten dat je goed zit en teruglopen om te kijken of je niets over het hoofd gezien hebt … peut
  • nog steeds geen markering zien en bij splitsing rechtdoor lopen … peut
  • de andere optie bij de splitsing proberen, opmerken dat dit de juiste weg niet kan zijn, maar verderop een seingever zien staan en daaruit besluiten dat je toch verder rechtdoor moest … peut
  • terug de andere optie nemen en doorlopen tot bij splitsing om te merken dat ook daar geen markeringen hangen … peut
  • helemaal teruglopen tot aan de laatste markeringen, tot je ook de volgende markeringen ziet, en daar merken dat er daar eigenlijk een splitsing was … euh ja, maar wel rijkelijk laat.

Dat ik hier met fameuze oogkleppen op heb moeten lopen merk ik als ik een trein lopers naar boven zie komen die wel de juiste afslag nemen. Ik positioneer me voor deze trein, maar als er een loper uit de kopgroep voorbijkomt die ook ergens serieus moet misgelopen zijn, ben ik op aanklampen aangewezen. Als hij bij het opdraaien van het domein waar we finishen een kleine versnelling plaatst, heb ik het niet meer in hoofd en benen om te reageren.

Als 8e loop ik in 4:52 over de finish, blij dat ik hier überhaupt kon lopen, genoten van het parcours, maar toch ook behoorlijk gefrustreerd over het feit dat ik hier zo in de mist kon gaan. Tijdens mijn zijsprong die na inspectie achteraf toch 10 minuten duurde, passeerden de 1e 2 Nederlanders: Geordie Klein en Zac, en Joris Jacobs me.

P.S.: Voor vertrek twijfelde ik nog of ik hier met Trailtalon 250 of Terraclaw 220 zou lopen. Gezien de modder was ik blij dat ik voor de Terraclaw koos. Als ik me niet vergis liep Zac met Roclite 305 (die ook in lichtere versie met minder drop bestaat – 290), een alom geprezen all-around trailschoen die ikzelf nog niet testte maar wel iets zwaarder is.

Advertenties

NorthCTrail 2017: Gehoopt op een rustig dagje aan zee

Wat vooraf ging

Het is niet mijn gewoonte om met een tussenpoos van slechts 2 weken een wedstrijd te lopen, dus ik was benieuwd wat dit ging geven na de stevige Trail by the Sea.  Aanvankelijk leek ik goed te herstellen, maar een nachtje zonder slaap tijdens het assisteren op de Legends Trail zorgde toch voor de nodige “accumulated fatigue”, waardoor ik minder fris en met stijvere achillespezen aan de start stond. Omdat ik niet direct veel namen op de startlijst herkende, hoopte ik toch stiekem dat ik me niet te hard zou moeten forceren en het een mooi dagje aan zee zou worden.

Hoe het uitdraaide

De blauwe hemel bij de start was op dat vlak zeker veelbelovend. De eerste kilometer op het strand ging iets sneller dan in 2016, toen Thomas het tempo bepaalde. Ik kreeg meteen gezelschap van Kristof Declerck en Ansgar Carlier. Na een paar kilometer voelde ik mijn kuiten verstijven, waardoor ik instinctmatig een tikkeltje trager ging ondanks het perfect vlot beloopbare strand.

sportograf-91186000_lowres
Voor het keerpunt na 12 kilometer strand kregen we ook gezelschap van Kevin D’Hondt, maar toen we een paar kilometer verder de duinen introkken werd de kopgroep weer uiteen getrokken, waarbij enkel Kristof overblijft. Hoewel er redelijk wat afgebabbeld wordt, blijft het zeer stevig doortrekken. Echte gaten worden er niet geslaan, enkel bij de bevoorradingen moet ik even opletten dat ik Kristof -die met Camelbak loopt- niet te ver laat gaan.
sportograf-91192208_lowres
Als we met een goeie 35 km in de benen samen heelhuids de Hoge Blekker over komen lijkt het me duidelijk dat we deze wedstrijd zo goed als samen gaan uitlopen. Het ploeteren in het mulle zand begint te wegen, maar we blijven goed doorbijten. Als titelverdediger ben ik uiteraard zeer gretig om weer te winnen, maar omdat we naar mijn inschatting zeer aan elkaar gewaagd zijn, wil ik het risico niet lopen om te vroeg te demarreren en me hierbij op te blazen. Na goed gedronken te hebben en het resterende water over hoofd, nek en handen gekletst te hebben probeer ik met nog 2,5 km te gaan zo vlot mogelijk omhoog te lopen. Mijn poging lijk al vrij snel succesvol, maar omdat ik echt op mijn limiet loop en niet het gevoel heb dat ik vlot vooruit kom, blijf ik regelmatig achterom kijken. Pas als ik op de laatste strook strand niemand achter mij zie ben ik er gerust op dat er geen extra versnelling aan te pas moet komen om hier voor de 2e maal winst binnen te halen. Dit keer laat ik de eindsprint maar voor wat het is en probeer vooral van het moment te genieten. In een tijd van 3:36:56 heb ik het bovendien ook nog eens 10 minuten sneller gedaan dan vorig jaar en daar kan ik Kristof toch alleen maar voor danken!
sportograf-91193956_lowres
IMG_2038

P.S. Trail by the Sea vs. NorthCTrail

Als nawoord wil ik even ingaan op de vraag welke wedstrijd nu het zwaarst is: Trail by the Sea of de NorthCTrail? NCT is (met ong. 50 t.o.v. 42) uiteraard een stuk langer en de weersomstandigheden zijn een zeer grote factor in dergelijke wedstrijden, maar hierbij toch een poging. TbtS moet het hebben van het zeer sterke deelnemersveld, de lastigere stroken strand en de pittige bosklimmetjes. De NCT start weliswaar met vlotlopend strand, maar zodra er de duinen ingetrokken wordt ligt het aandeel mul zand behoorlijk hoog, en de finish door de duinen is toch een behoorlijke troef. Mits het importeren van een schare Nederlandse zandlopers denk ik dat we met de NCT een Belgische winnaar hebben. Als we naar variatie en natuurschoon kijken is TbtS echter de onbetwiste winnaar. Evenveel reden dus om met een schare Belgen ginder te gaan trailen ;-).

P.P.S. De NCT was de vuurdoop voor mijn nieuwe Inov-8 Trail talon 250 schoenen. Dit is de opvolger van de Race Ultra, een schoen voor lange afstanden over droog terrein, en heeft in vergelijking wat meer flexibiliteit en grip. Beiden zijn allicht niet echt nodig in het zand, maar ik kwam er in elk geval goed mee uit de voeten.

Trail by the Sea 2017: de snelheid is er!

Met uitzondering van 2016 nam ik aan alle 6 edities van de Trail by the Sea deel. Sinds mijn eerste deelname heb ik toch wel een deel van mijn hart verloren in het Zeeuwse zand en mijn deelname aan de Belgische North-C-Trail maakte de gemiste editie in 2016 toch niet geheel goed. Daarom loop ik in 2017 beiden…

16865164_1287020784685033_2923192916211101105_n

Foto FOto’s en VIDeo’s

Hoewel deze wedstrijd in de eerste jaren telkens een paar kilometer langer werd tot de marathonafstand in 2014 werd bereikt, en ook de startlocatie een aantal keer wijzigde, vormt deze wedstrijd voor mij toch een mooi ijkpunt. Zowat jaar na jaar ben ik hier vooruitgegaan, en ook dit jaar bleek dit het geval. Maar een andere constante is dat ik de zwaarte ervan durf te onderschatten en me nogal makkelijk op sleeptouw laat nemen door sterkere lopers en (deels daardoor) in de 2e helft een (zeer) zware race krijg voorgeschoteld (waarvan ik dan maar hoop mentaal sterker te worden).

img_0014

Foto Arjan Schotanus

Dit jaar waren start en finish in Renesse, wat het begin en vooral het einde van de wedstrijd op papier vrij snel maakt, maar dat wordt gecompenseerd door extra veel gekronkel in de duinbossen rond Westenschouwen. In de eerste pakweg 10 kilometer liep de kopgroep nog grotendeels op een hoop, die versterkt werd door een aantal lopers van de “Halve Marathon XXL”. Het tempo lag behoorlijk hoog, en het was me duidelijk dat dit voor mij niet duurzaam was, maar dat kon de pret niet bederven. Toen Tim Pleijte en Erwin Adan een gaatje sloegen bleef ik wijselijk “achter” samen met Pascal van Norden en Falco Olivier, maar ook dat gezelschap bleek een kilometer of 8 later te snel voor mij. Omdat ik het nog wat te vroeg vond om de rol al volledig te lossen hing ik nog een paar kilometer aan de staart, maar voor de tweede helft van de wedstrijd stond ik er toch alleen voor. Het werd berekend lopen, met als doel in de laatste 10 km de knop terug naar racemodus te kunnen draaien. Dit lukte nog behoorlijk, waardoor ik nog binnen de 2:58 finishte. Daar kan ik alleen maar tevreden mee zijn, zeker wetende dat ik er 2 jaar geleden nog 23 minuten langer over deed, en dat verschil slechts ten dele toe te schrijven is aan een sneller parcours.

dsc_5404

P.S: Ik liep hier met de Inov8 Terraclaw 220, vooral omdat dit zowat mijn lichtste schoen is met nog enig profiel

En voor de liefhebbers hier nog een paar filmpjes:

Trail by the Sea aftermovie 2017

Trail by the sea Marathon 2017 (extended video)

Trail du Mont: stevig van start

Als winterse wedstrijd kreeg ik dit jaar de Trail du Mont nabij Doornik voorgeschoteld. Deze wedstrijd van rond de 33 km was me als zeer modderig omschreven, en leek me dan ook de ideale gelegenheid om de X-Tallon 225 schoen eindelijk eens op de proef te stellen en mijn benen eens wat langer te laten rollen dan op een cross.

Speciaal aan deze wedstrijd is de start om 7u30, wat deze tijd van het jaar wil zeggen dat je toch nog een uur in het donker loopt. Uiteraard vormt het geen probleem om met een degelijke lamp de reflecterende markeringen te volgen. Maar de stevige snelheid waaraan gestart werd resulteerde erin dat de hele kopgroep na het beklimmen van een talud vlot rechtdoor bleef klimmen en pas bovenaan het veld door had dat we weer naar beneden moesten…

Het eerste kwart van de wedstrijd werden we kriskras dwars over tal van velden gestuurd en werd er vooraan goed doorgetrokken. Behalve ter hoogte van doorgangen tussen de velden, waar de aarde goed vertrappeld was door koeien, bleef ik aanvankelijk wat op mijn honger wat modder betrof. Maar uiteindelijk volgden een aantal zeer mooie passages door bos en oversteken door akkers waar een degelijke grip zeer goed van pas kwam.

passage-technique-6

Foto Trail du Mont – Hard aan het werk

Na 9 km passeerde het parcours opnieuw langs de start. Doordat er samen werd gestart met een kortere teamloop (waarbij de 2e loper op dit punt inhaakt), was het me enigszins ontgaan op welke positie ik ergens liep. Het kwam als een behoorlijke verrassing om te horen dat ik als 3e liep. Maar omdat mijn lichaam op dat moment al begon tegen te sputteren was het enige wat ik kon bedenken dat het toch nog lang was om vol te houden. Dat volhouden bleek eerder een dipje te worden, en bovendien leek het me dat ik op dat moment het zwaarste stuk van het parcours voorgeschoteld kreeg.

Interessant bleef het in ieder geval wel met leuke bospassages met af en toe een klauterstuk en zelfs een enkele strook ijs, een doorsteek door een vierkantshoeve en bevoorrading binnen in de hangars van landbouwbedrijven. De sporadische stukken asfalt bleken vervaarlijk glad, maar dat was dan ook het enige moment waarop het agressieve profiel van mijn schoenen niet echt hielp.

trail_du_mont-aaike

Foto PictureLore

Intussen bleef het mentaal een kwestie van te blijven duwen om het tempo er in te houden. Uit het feit dat ik niemand in mijn buurt zag leidde ik af dat dit nog behoorlijk lukte. Toen het parcours met een 6 km te gaan samenkwam met dat van de teamloop gaf het toch een fameuze boost om constant lopers in te halen. Op de laatste lange klim kwam ik nog goed uit de voeten, en toen ik hoorde dat de 2e individuele loper aan het stappen was bleef ik verder harken. Een paar 100m verderop sprak een loper me aan met de vraag of ik óók de 33 liep en kreeg hem vervolgens in mijn kielzog. Er volgde een passage over een pleintje met (gladde) trapjes op en af (waar ik geen risico’s nam) en toen zag ik tot mijn verbazing dat we vlak bij de finish waren. Ik zette een versnelling in, merkte dat Paul Bara tot op mijn hoogte kwam, en smeet me nog eens met een laatste versnelling over de meet in een foto-finish voor de 2e plaats. Wat mij betreft hadden ze deze op ex-aquo mogen zetten, maar toch blij dat ik die laatste versnelling eruit geperst kreeg.
arrivee-98

Foto Trail du Mont

Ik was zeer blij dat ik op deze zeer sympathieke en unieke wedstrijd uitgenodigd werd. Bedankt José en Thomas! Ik kan de Trail du Mont alleen maar aanbevelen. Mocht je interesse hebben moet je deze voor volgend jaar zeker in de gaten houden, want dat zou meteen de laatste editie kunnen zijn.

2016: Wordt dat hier een beetje serieus ofwa?

Vorig jaar schreef ik voor het eerst een terugblik op afgelopen jaar en omdat ik dat zelf wel kon smaken pik ik dit in 2017 graag weer op. Zo krijgen we achtereenvolgens jaren van sla en slaap, loopplezier en serieux,…

Naar het einde van het zeer aangename loopjaar 2015 voelde ik toch even de nood om het lopen wat terug te schroeven, kwestie van een aantal terugkerende loopkwaaltjes onder controle te houden. Met de Polar Beartrail en de Trail des Z’Amoureux startte ik het jaar alvast met 2 leuke kortere wedstrijden, waarna ik me in maart met de North-C-trail (met verassende winst) aan mijn eerste ultraloop van het jaar waagde. Tijdens de Bouillonnante hield een zeurende bil me nog in toom tijdens de afdalingen, maar tijdens de Grand Trail des Lacs et Chateaux maakte ik mijn mindere passage in 2015 ruim goed. Na een paar weken bovengemiddeld stuiteren en springen over elke hindernis op mijn pad, begaf ik me naar Wales voor de Vegan 3000. Deze kennismaking met de fells was echt geweldig, en ondanks het feit dat ik van klauteren nog heel wat kan leren was dit voor mij dé wedstrijd waar ik op alle vlakken het beste gevoel aan overhield.

img_0540

Snowdonia, Wales, V.K.

Deze passage in het Verenigd Koninkrijk was voor mij ook mijn eerste race als inov-8-Benelux (@inov8_Benelux) ambassadeur, al hoeft er ginder nauwelijks nog iemand overtuigd te worden ;-). Na deze wedstrijd lag ik noodgedwongen even stil, en het duurde even voor ik weer wat volume draaide. Naar mijn aanvoelen wat te weinig voor de wedstrijd die ik voor de boeg had, vandaar dat mijn mooie prestatie op de TDS -al voelde het tijdens de wedstrijd niet helemaal zo aan- toch eerder als verassing kwam.

Op één of andere manier verteerde ik deze wedstrijd, vooral mentaal, zeer snel, zodat ik met de Kustmarathon en 4-cîmes kon toewerken naar mijn avontuur in Costa Rica. Deze zeer mooie MoonRun werd door wat mis lopen een behoorlijke mentale beproeving, maar één waar ik met zeer veel plezier naar terugkijk.

img_1352

Quebrada La Vieja, Bogota, Colombia

 

Een week eerder trok ik voor het eerst een Trakks T-shirt aan als nieuw lid van het team, waarmee ik op dit positieve elan hoop te kunnen voortbouwen en nieuwe loopavonturen -waaronder alvast de Lavaredo- te beleven. Kwestie van het allemaal nog wat serieuzer aan te pakken heb ik dit najaar met de Maffetone test een poging ondernomen om de motor van de vetverbranding wat aan te zwengelen, heb ik me verdiept in Heart Rate Variability en heb ik me op 2e kerstdag aan mijn eerste cross ooit gewaagd.

Bij deze wil ik ook de gelegenheid aangrijpen om mijn vrouw en kinderen te bedanken die dag-in dag-uit met mijn loop-exploten geconfronteerd worden. Bedankt om me de kans te geven om dit te doen en me te ondersteunen! Ook mijn sponsors inov-8-Benelux (@inov8_Benelux) en TraKKs (@TraKKsBelgium) wil ik bedanken voor het excellente materiaal en steun. En tot slot, bedankt lezers -vooral degenen die tot hier raakten- volgers, vrienden, supporters voor de vele likes, kudo’s, liften, aanmoedigingen, etc.!

P.S.: Met rond de 4700km kom ik toch weer een fameus stuk hoger uit dan vorig jaar.

MoonRun Ultra – Costa Rica: een mentale beproeving

Een unieke kans

Tijdens de week van 5 december belande ik voor het werk in Costa Rica. Enig gegoogle had me geleerd dat er in het weekend ervoor een ultratrail plaatsvond in Monteverde.

De MoonRun Ultra loopt een 60km door en langsheen het nevelwoud van Monteverde, en leek me een unieke gelegenheid om eens wat van Costa Rica te zien. Het lopen op onbekend exotisch terrein is iets wat me ongelofelijk aantrekt, al blijft presteren bij tropische temperaturen zonder noemenswaardige gewenning een behoorlijke uitdaging.

Op tijd klaargestoomd

In de aanloop naar deze wedstrijd had ik een aantal trainingen die een pak minder goed liepen en enige twijfel deden rijzen over de belastbaarheid van mijn bilspieren. De week voor de MoonRun liep ik echter een paar unieke trainingen in Bogotá waar ik nauwelijks last ondervond. Ondanks jet-lag en vroege opstaan slaagde ik er op één of andere manier in om perfect op tijd klaar te zijn om te presteren (waarvan ook getuige de excellente heart rate variability score) en stond ik te popelen om deze race aan te vatten.

img_1438 fullsizeoutput_54a

Ik kan dit!

Na een paar km op en neer over de weg, waarbij ik me meteen ergens voorin nestel, duiken we het nevelwoud in. In een kopgroepje van 3 klimmen we gestaag omhoog langs smalle, vaak modderige paadjes in een fantastische setting, waarbij we ook een groep wasberen te zien krijgen. Na passage over een hangbrug boven het bladerdek duikt het pad omlaag. Op deze smalle glibberigepaadjes ben ik blij dat ik nog vrij vlot kan volgen, het is toch wat buiten mijn comfort zone. Eens we op wat bredere, rollende paden komen ben ik duidelijk de sterkere loper en duurt het niet lang tot ik alleen op kop loop. Ik begin stilaan te geloven dat ik dit wel eens zou kunnen winnen. Hoewel de weg langzaamaan grilliger wordt met onregelmatige modderbulten en putten van koeienpoten blijf ik vlot naar beneden denderen.

De eerste prik

Met een dikke 20km in de benen merk ik dat ik niet de enige ben die hier vlot naar beneden rolt. Heel even krijg ik gezelschap van Ashur die fameus “on fire” is en ik dan ook vrij snel laat gaan. Tot overmaat van ramp mis ik ook een afslag terwijl ik hem even uit het oog verlies. Omdat ik snel doorheb dat ik fout zit is dit op zich vrij snel rechtgezet, maar het zorgt wel voor een eerste mentale prik en Ashur is hierdoor volledig uit het vizier verdwenen nadat ik de rivier heb gekruisd.

img_1468

Een vlotte lus

Bij de bevoorrading rond de 30 km blijkt hij reeds een voorsprong van 7 minuten te hebben opgebouwd. Dat lijkt me behoorlijk veel en ik vermoed dat hij nu echt “weg” is. Ik laat het niet te veel aan mijn hart komen en probeer gewoon vlot tempo te maken. Er zitten behoorlijk lastige stukken tussen met o.a. lang gras waar je geregeld aan blijft haperen en door regen uitgeslepen paden, met zowel brede als smalle geul waardoor je voortdurend moet schipperen, maar ook een welkome passage langs een riviertje waar ik dankbaar gebruik van maak om af te koelen.

Het landschap is intussen al een tijdje een stuk opener, volledig blootgesteld aan de zon, maar met schitterende uitzichten, tal van kleurrijke vlinders en exotische vogels, waaronder gieren die zich bij momenten tot op een paar meter waagden.

Met het idee om op 60 km op 7u te mikken wil ik de kaap van 40 km binnen 4:40 ronden. Dit blijkt te lukken en als ik een paar km verder terug langs de bevoorradingspost passeer blijk ik mijn achterstand tot 3 minuten te hebben herleid. Nu is het mijn toer om op jacht te gaan…

Goed geprobeerd

Het enthousiasme waarmee ik de achtervolging inzet brandt echter vlot op door twijfel of ik wel juist zit. Tijdens een lange klim over de weg zie ik geen enkele markering, en als dit ook in de buurt van 2 zijwegjes niet het geval is, is de twijfel compleet. Vreemd genoeg is er bij een van deze zijwegjes een lichtjes andere markering, maar naarmate ik deze volg neemt de twijfel alleen nog meer toe. Ik besluit terug te keren naar de laatste markering. Gezien dit kilometers terug is ga ik er van uit dat mijn race over is en het gewoon uitlopen zal worden. Nadat ik al een heel eind ben teruggekeerd, zie ik een andere loper die me tegemoet loopt. Hij is van Monteverde en is er vrij zeker van dat we gewoon de weg moeten volgen. Ik loop met de handrem op mee tot zijn broer op de moto dit effectief komt bevestigen. Als ik hoor dat ik ondanks het mislopen toch nog 2e/3e loop kan ik me toch stilaan motiveren om de 2e plaats te verdedigen.

Een paar lange kilometers

Eens de knop omgedraaid, loop ik bergop al snel weg van Maikol. Het is niet bijster steil, maar omdat de vermoeidheid in de benen begint toe te slaan val ik terug op afwisselend stappen en lopen.

Ik verwachtte een verzorgingspost op 52 km, en ging er van uit dat dit door het omlopen eerder op 54 km zou zijn. Als er na 56 km nog niets in zicht blijkt en eten en drinken aan het opraken zijn neemt het aandeel stappen behoorlijk toe. Uiteindelijk kom ik pas met bijna 60 km op de teller toe aan de post van San Bosco. Als ik daar hoor dat er nog 8 km te gaan is slik ik toch even. Als je je aan een race van 59 km verwacht is 68 toch een mooi aantal extra (zware) kilometers en blijft het in overlevingsmodus voortsjokken. Als ik 2 km verder hoor dat het toch maar 2 km meer is kan er weer een knop om en kan het tempo weer fameus omhoog. De laatste kilometer krijg ik begeleiding van een zwaantje met loeiende sirene, wat het helemaal te gek maakt en ik hier wel sterk moet finishen… Ondanks de tegenslag een zeer mooie 2e plek.

P.S: ik liep deze wedstrijd met inov-8 Terraclaw 220, dit is zowat mijn all-around lichtgewicht schoen geworden.

Exotische najaarsplannen: MoonRun Costa Rica

Aan de vooravond van de 4-cîmes, die ik als voorbereiding op mijn volgende grote doel loop, even een korte vooruitblik op de laatste maanden van dit jaar.

Hoewel ik al ruim tevreden zou zijn om nog eens de klassieker Olne-Spa-Olne te lopen, brengt het werk me net als vorig jaar, naar Latijns Amerika en kan ik daar een mooie wedstrijd aan koppelen. In 2015 liep ik Del Mar a la Cima (http://delmaralacima.com) in Colombia, dit jaar wordt het de MoonRun (http://moonrun.info/) in Costa Rica.

Een voorsmaakje van wat me te wachten staat krijg je in dit filmpje:

Dit exotische, ongekende is toch iets dat me zeer erg aantrekt en motiveert om hier goed voorbereid aan de start te staan om zowel met volle teugen van het landschap te kunnen genieten en vlot (ergens vooraan) te kunnen lopen. Benieuwd wat dat geeft!