Een gigantische leerschool dus…

Wat een nasleep

Na de Lakeland100 waren mijn beenspieren een paar dagen volledig “leeg”. In verhouding tot de geleverde inspanning had ik echter geen noemenswaardige spierpijn en mijn Achillespezen bleken zelfs minder gehavend dan na andere wedstrijden eerder op het jaar. Zondag, de dag na de wedstrijd, raakte ik met de beste wil van de wereld niet verder dan wat schuifelen. De familiewandeling in Grizedale op maandag voelde dan ook als een hele opgave, maar gaandeweg voelde ik doorheen de week mijn spieren herstellen. Woensdagavond had ik nog wat energie over om een klein verkenningstochtje te maken op het pad achter ons vakantiehuisje. Daarop vertrokken we de dag erna om The Old Man of Coniston te beklimmen, maar tijdens een serieuze plensbui maakten we toch vroegtijdig rechtsomkeer. Met het einde van ons verblijf in het Merendistrict in zicht nam de goesting om zelf wat pieken te verkennen toe, maar het ontbrak me aan energie om dit effectief te doen. Meteen een goeie reden om nog eens terug te keren naar dit fascinerende gebied en me te gaan verdiepen in de Bob Graham Round…

DSC_5611

The day after

Mijn eerste looppassen na de Lakeland100 voelden zeer houterig aan. Na een paar trainingen begon het weer te vlotten, maar als ik langer dan 45 minuten liep, begonnen de bilspieren en heupbuigers fameus te protesteren. Niettemin begon ik plannen te maken voor het najaar en bleef ik proberen om wat langere en snellere trainingen in te lassen. Ondertussen zijn we twee maand verder en zijn de plannen weer opgeborgen. Het opbouwen naar langere trainingen verliep als de processie van Echternach en ook de Achillespezen begonnen weer fameus op te spelen waardoor ik opnieuw een verplichte rustperiode moet inlassen. Stiekem hoop ik op het einde van dit jaar nog eens te kunnen pieken, maar voorlopig is het niet het moment om iets te forceren. Dat geeft me echter wel wat tijd om de opgedane ervaring tijdens de Lakeland100 te overdenken en uit te schrijven.

IMG_2429

Beter wordt het niet.

Mentaal trukenwerk

De belangrijkste factor om een ultratrail tot een goed einde te brengen is zonder discussie een goeie voorbereiding. De realiteit is dat dit qua training (bij mij althans) zelden optimaal verloopt, en voor de voorbereiding op Lakeland100 is dat nog een serieus understatement. Hoewel ik, zeker gezien het herstel achteraf, niemand zou aanraden om met onvoldoende voorbereiding een dergelijke tocht aan te vatten, ben ik nog meer overtuigd geraakt van het belang van een goeie mentale voorbereiding. Nadat ik de klik gemaakt had toch te willen starten, maar zonder competitieve doelen, was ik er (grotendeels onbewust) dagelijks mentaal mee bezig dat het een hele opgave zou worden om te finishen en dat ik voor het eerst eens écht traag moest starten.

Ik slaagde daar effectief in tijdens de wedstrijd, maar heb er meteen ook uit geleerd dat ik voor een dergelijke wedstrijd sowieso niet of nauwelijks sneller zou mogen starten. Al was het maar omdat ik in de buurt van een aantal (eerdere) sub-24u finishers zat, en ik me kan voorstellen dat het sneller afleggen van de 2e wedstrijdhelft een ongelofelijke mentale boost moet geven. Hopelijk lukt het me ooit om dit in de praktijk te brengen als ik beter getraind ben…

Ook de mentale truuk om de hulpposten te vieren en aan run-walking te doen hielp enorm, deze laatste had ik gehoord in deze podcast met Jef Galloway (https://runnersconnect.net/running-interviews/jeff-galloway/). Over podcasts gesproken, het Talk Ultra interview met Tom Withers, de laatste finisher van de Dragons Back race van 2017 (https://iancorless.org/2017/06/15/episode-137-camille-herron-tom-withers-and-tania-hodgkinson/) vormde eveneens een enorme motivatie tijdens deze moeilijke voorbereiding.

Ultraveel eten en drinken?

Ik heb niet exact bijgehouden wat ik precies at en dronk tijdens deze 28,5u, maar kan dit voldoende gedetailleerd reconstrueren om er wat uit te leren en te concluderen waar er nog aan gewerkt moet worden.

Wat drinken betreft liep ik met de Inov-8 Race Ultra Boa. Deze rugzak heeft een (overigens zeer goed zittend, aanpasbaar) reservoir van 2 liter, dat ik tot 1,5 liter vulde. In totaal heb ik de zak 3 keer laten bijvullen, maar telkens was er maar ongeveer de helft uit. Ik dronk m.a.w. om en bij de 3 liter water. Daarnaast dronk ik vanaf de 2e controlepost telkens een beker thee wat (met <0,2l x 15) ook een kleine 3 liter in totaal vormde. Op zich is dit niet overdreven veel, maar ik volgde gewoon mijn dorstgevoel en had ook op geen enkel moment het gevoel dat dit te weinig zou zijn en moest zelfs frequenter plassen dan tijdens eerdere lange ultras. Achteraf gezien was lopen met soft flasks handiger geweest omdat ze sneller bij te vullen zijn, je minder meesleurt en ook goed in de gaten kan houden hoeveel water je nog bijhebt.

Wat eten betreft was de eerste wedstrijdhelft merkelijk anders dan de 2e: de eerste helft at ik op regelmatige tijdstippen een bar of vaste fruitgel, de 2e (weliswaar iets minder intensieve) helft at ik bijna uitsluitend “echt eten” (pasta, stoofpotje) op de hulpposten, terwijl ik tussendoor verschillende uren enkel water dronk. Op een kleine opstoot van hypoglycemie door het eten van een handvol druiven na, ondervond ik geen problemen met beide strategieën en durf ik te stellen dat mijn lichaam bijzonder efficient moet zijn om vetten te verbranden. Om echt op het scherp van de snee te lopen is er allicht nog werk aan de winkel, maar ik vermoed dat het opsporen van voedingsmiddelen die me (onder wedstrijdomstandigheden) een suikercrash kunnen bezorgen belangrijker is dan de hoeveelheid koolhydraten die ik probeer binnen te spelen…

Dit zijn uitsluitend eigen observaties, en ik vrees dat iedere loper op het vlak van eten en drinken zelf moet uitzoeken wat werkt. Maar op één of andere manier komt het er toch op neer om de vetverbranding te maximaliseren en niet met een klotsende maag rond te lopen. Over hoe je dat precies traint durf ik me niet uit te spreken, maar ik durf wel te zeggen dat het consumeren van sportdrank tijdens lange duurlopen niet helpt om je lichaam hierop te trainen en confrontaties met de man met de hamer te vermijden tijdens afstanden boven de 35 km.

En nu…?

Ik begon deze blogpost met het verhaal van mijn moeizame herstel, maar wil toch afsluiten met een korte vooruitblik. De eerste prioriteit is momenteel om naar mijn lichaam te luisteren en niets te forceren. Ik snap er zelf nauwelijks iets van waarom het nu zó moeilijk moet zijn om weer soepel meer dan 12 kilometer te lopen, maar heb er vertrouwen in dat mijn geduld beloond zal worden. Dat blijft een moeilijke evenwichtsoefening, want als het even kan wil ik voor het eind van het jaar nog eens goed vlammen. De Trail de Bruxelles eind deze maand wordt allicht een eerste lange training, en ook de Marathon van Kasterlee zal te vroeg komen om potten te breken, maar wie weet wordt de Trail de Gueules Noires wat? Aan de goesting en plannen zal het in elk geval niet liggen! En naar volgend jaar toe hangt veel ervan af wat de Western States loterij brengt.

Advertenties

Room for failure: DNS or DNF

You’re free to call me crazy… I’ve not been running for a week on doctors order, but I am still considering toeing the line of my biggest challenge ever, the Lakeland100, starting in 2 weeks time. Unless my Achilles’ tendons are getting worse, I really want to start. Meanwhile, my brain is continuously running reality checks: I won’t be racing, will need to run really slow and do a lot of walking, it will be rough and painful, and a DNF (Did Not Finish) is the most likely outcome.

Still I hope to enjoy running in this inspiring setting during the early stages of the race, take it easy during the night, which I may or may not survive (running wise). After that, every next aid station I reach-no matter how slow- will be a victory.

Obviously I’d loved to make this the race of my life, but things turned out otherwise and I still want to move on… forgetting about any competitiveness. But still aiming to go the extra mile, potentially allowing my self to dig deeper than ever, having to account for cut-off times or a second night (if it comes to that), because this is also what ultrarunning is about.

P.S.: Below a video of the race. I expect to be stumbling as bad as some of those guys at some point…