XReid Jotunheimen: beyond the comfort zone

[Zie hier voor de Nederlandse versie van deze blogpost]

Plans for spending a 2nd holiday in Norway were already made in autumn 2017, but it was only in January -when the location of XReid was announced- that I coupled this to a running race.

Despite the suboptimal timing (end of school year), I really wanted to make an effort to register for this race. I was so impressed by the fairly brief visit to Jotunheimen in 2015, running part of the Bessegen trail, that I was convinced that this would be a unique experience.

My training was quite a balancing act with a difficult start of the year and sustained issues with the Achilles tendon. But eventually I managed to complete one of my best training cycles ever for a 100+ race.

I couldn’t quite gather what to expect in terms of racing and terrain. In the participant’s facebook group, the discussions on finishing times and technicality of the terrain ranged from “not technical at all over “Norway is always technical…” Which resulted in my very rough forecast of between 14 and 24h of running to cover the 105 km.


On Thursday morning I have the opportunity to explore the finish kilometers in Beitostølen. The navigation on/along the last descent seems less straightforward than I anticipated. Once I have climbed a few 100 m, the landscape is already breathtakingly beautiful and this part of the route seems fairly runnable (averaging 7,5 min/km on an easy training run). The rest of the day is dedicated to resting, getting my start number and handing in my drop bags -which all goes smooth. The race briefing is even replaced by a simple piece of paper with some points of interest.

Next morning I get on the bus at 7:30 along with some 250 participanten to reach the start location at Turtargø. Here we have 1h time for the last pre-race rituals. The sun is out in full force, but when I remove my pullover it feels rather chilly, so I run arround a little and am eager to start by 12h.


Twenty meters after the start and we already end up on a singletrack, which means it requires a bit of effort to get a place in front. After only a good 100 m, the lead pack already seems to have missed a turn and is crossing low vegetation. The dirt road on which we end up seems some 100 m off in  parallel to the GPS route, this looks promising for the navigation… I start the first climb in good spirits, but try to damp my enthusiasm so I don’t go too fast. I have the feeling I am fairly successful in doing so, but if you settle in a 5th position during the climb, this raises some expectations. The trail zigzags upward on more and more rocky terrain. It’s not too hard to go up, but I am starting to wonder what the descent will bring.


After taking in the views on top of Fannaraken, I am slightly overwhelmed with what’s ahead. In contrast to the ascent, the trail isn’t zigzagging, but forms a straight line -admittedly not as steep- on fairly irregular rocks. In itself nothing insurmountable, but it seems I have trouble running smoothly on this type of terrain. By the time I have stored my poles and have taken a picture of the view, I am already overtaken by around 10 runners, and some 10 more will follow in the rest of the descent.

This results in quite a psychological punch, but as the terrain is getting more varied again, I am trying to catch up with a group of runners. Unfortunately, this also proves far from easy, and I am confronted with the fact that I am clearly moving less efficient on every stone field or technical section we cross. Putting in some more effort on the sections in between is not sustainable either on this distance.


After around 25 km I am finally successful in staying around another runner, who is up for his first 100+ km ultra trail. The pace is going slightly up and we are catching up with other runners again, forming a smal train of around 5 runners on the downhill towards Vetti Guard. At this stage I am happy to go a little faster, but it is fairly impossible to pass and I fear I might end up being slower than I’d like to.

At the aid station, it seems my GPS tracker wasn’t funcioning, so I get a new one to attach to my pack. This results in some additional hassle, but I am glad I get help from Tom Andre Henriksen whos’ travel company I joined for the stay in Beitostølen. Besides refilling water, I am questioned by a medical staff. He thinks drinking less than 2L in the last 5,5h is really little, but he doesn’t make an issue out of it when I tell I never drink a lot in ultra’s.


Once I got the OK to leave, I try to spot the runners with whom I entered the aid station, hoping to leave together, but I can’t find them and leave on my own. After a few steady uphill steps I notice something’s not right. I feel rather weak and it seems I got no power left in my legs. The feeling immediately made me think of what I experienced at Lavaredo the year before, with the big difference that my tendons are keeping up this time. It is a mystery to me what’s the matter really, did I drink too little after all and am I experiencing “heat exhaustion”, is my race pack, which is fairly tight after filling the water bladder, causing me trouble or have I -despite the low perceived effort- already seriously worn out my muscles on the technical bits? In any case, the result is that I am going incredibly slow and the heat -which is at its peak around 18h in these regions, something I didn’t factor in at the start- is seriously weighing on me. Meanwhile it seems that the runners with whom I entered the aid station stayed there a little longer. They easily catch up with me, but I fail to stick with them at this point. As I further drop behind in the race over the next kilometers, it’s clear to me I have to give up on my competitive ambitions and mentally prepare for some very long hours to come. Meanwhile the landscape is indescribably beautiful, but still I have a hard time dealing with the fact I am moving this slowly on this terrain and the disappointment that I can’t race on this kind of terrain despite the countless hours in training keeps haunting me.


On this part of the route I am all by myself for what navigation is concerned. By combining map and GPS, this seems to go fairly well, but on some sections I don’t have to be too strict on the GPS and just trust I need to keep following the (marked) trail. In that case it is a matter of seeing the trail and the markings. Where these consist of poles or heaps of stones (“cairns”), it is generally possible to spot a marker from 50-100 m away, but even then I sometimes manage to miss them and seeing the trail itself can be equally challenging. While the trail is fairly unclear in a lot of places, it is still quite a bit more efficient to run on it rather than having to balance on stones a few meters away. On one occasion I am screwing up the navigation as I fail to see the next marker and I am putting (too much) trust in my GPS which seems to tell me the trail is 100 m off and down a steep slope. I run in circles for a bit, looking where I might have gone wrong. But as I am fairly mid-pack in the race it doesn’t take long for a few runners -who do manage to find the next marker- to catch up with me. Again I try to stay with them for a bit, but again this only works until we meet the next stone field, which never takes very long.


After 11h of running, my GPS-watch tells me I have covered 60 kea and I am reaching the 2nd aid station in Tyinholmen. As I manage to get some running in again over the dirt road towards the post (which works fairly well), my spirit is lifting up again, but to my surprise, the medical check brings a cold shower. After indicating again that I (only) drank about 2 liters on this section, the medic is suspecting dehydration as my pulse seems fairly week, but relatively quick (I wonder whether the latter hasn’t more to do with the fact that I am getting cold after sitting for a few minutes). This means I can’t exit the aid station before having a few cups of soup and drinks. I don’t mind the soup, which tastes delicious at this point. Because of the long break I am getting really cold though, even after getting on a long sleeved T-shirt and warm jacket. And as I am starting on the drinks, I am protesting that I really want to leave soon, for which I eventually get the green ligt after another cup of soft drink and having spent some 30 minutes in total at the aid station.


Preferably I would have liked some company upon leaving the aid station to cover the next section which partly deviates from the marked trail. But to avoid further cooling down, I leave on my own, but intentionally keep the pace fairly low so it doesn’t take too long for someone to catch up with me. Fortunately I manage to keep up, so we chat a bit and enjoy the full moon on top of Utsikten. I am tagging along and not paying close attention to the navigation, trusting we’re on track as we pass the lake as I remember from the route description. Further on we have to descend along a mountain ridge until we reach the marked trail again. Unfortunately it seems we deviated a bit too far east and are faced with a fairly steep rock cliff. Together with another runner who caught up, my running companions decide to descend here “as further on it’s getting even steeper”. I am way out of my comfort zone and the fact I still have my poles in hand makes me feel rather clumsy as I am scrambling down. I am still shuffling halfway down the cliff while the others have already reached the bottom. I am really glad they’re waiting for me at this stage, but shortly after we reach the marked trail again, I am on my own again.

While climbing down I switched on my headlamp. Meanwhile it is after midnight and the sun set roughly an hour ago. It isn’t really dark, so the lamp barely helps, but on this section I prefer to be seen in case I run into trouble. Most of the night I move over almost flat rugged terrain. I haven’t been running for a while now and feel I need to do so to keep sane. The last kilometers took me 15 to 17 min/km walking, I manage to get to 12 min/km putting in some good effort while switching between running, balancing on stones, looking for the next cairn, the trail or looking at the GPS. It seems ridiculous to put in that much effort to barely reach a walking pace, so my enthusiasm to do so is limited.


Sunrise, casting its glow on the mountains a bit before 4, brings some new courage. By early morning, on the descent towards the Yksnin Lake, I get company from other runners again. Once at the lowest point, I manage to do a bit of running again on the grassy trail. It takes quite some energy but I seem to take some distance again which I keep during the next climb, but get well behind again when we cross the rocky terrain along the lakes. It is only when the eastern part of Lake Bygdin comes into view, and I am closing in on checkpoint 3 that I manage to find a good running rhythm again.

At Bygdinveien I have covered 101 km (officially 89 km) and am feeling great, those last 16 km won’t stop me from finishing this race. Passing through the aid station goes swiftly and before I know I am at the foot of the Bitihorn. With empty (climbing)legs this is bound to be a climb on character, and I apply the target to ascent 100 m within 10 minutes as a mental trick (which is what I also did during my last climb in the TDS). It’s a slow target, and initially I don’t have too much trouble to reach it, but as the ascent proceeds it still requires a bit of pushing to get there. After a lousy selfie at the top and a short descent, we are faced with a fairly strange section of the course along Velumskardet. This section is marked with Norwegian flags, but these are put on the highest bits of the rock which are intersected by some steep cracks. I am not quite sure how to run here and end up zigzagging up and down to keep close to the flags. Only after storing my poles (which I should have done earlier) and some down climbing I manage a good pace again.


Meanwhile there’s a small group of runners in view for some time now, with whom I catch up on a runnable section. But since I (still) seem to have other running qualities at this stage, this results in some yo-yoing when they take some distance on me in the climbs and more technical section. In these last kilometers I do no longer mind to put in some more effort in on those sections I can actually run to catch up again. Once I reach the section I reccied, my pace goes up again, I manage to get those legs running on the ski slope and am accelerating on the flat dirt road towards the finish, thereby taking over a few runners. It makes no sense in this kind of race, but it is stronger than myself to push out a final sprint before settling in a chair and uttering “this is the only bit of running I did”. But. What. A. Journey! I couldn’t imagine a better quote than: “Comfort is the enemy of achievement” – Farrah Gray for the finisher T-shirt!


XReid Jotunheimen: de comfortzone voorbij

[Please find the English version of this post here.]

De plannen om in 2018 voor een 2e maal naar Noorwegen op vakantie te trekken werden al in het najaar van 2017 gesmeed, maar het was pas in januari -toen de locatie voor XReid 2018 aangekondigd werd- dat hier ook een concrete loopwedstrijd aan gekoppeld werd.

Ondanks de niet optimale timing (de vrijdag voor het einde van het schooljaar), wou ik toch een poging doen om me hiervoor in te schrijven. Van de -weliswaar korte- passage door Jotunheimen, op de Bessegen trail in 2015, was ik danig onder de indruk dat ik ervan overtuigd was dat dit een unieke loopervaring zou worden.

De trainingsvoorbereiding werd een behoorlijke balanceeroefening gezien de moeizame opbouw in het voorjaar en aanhoudende Achillespeesklachten. Maar al bij al had ik er toch zowat de beste trainingscyclus ooit voor een 100+ wedstrijd opzitten.

Ik had er echter het raden naar wat voor wedstrijd en terrein ik mocht verwachten. In de facebookgroep van de wedstrijddeelnemers was er een hele discussie over finishtijd en techniciteit van het terrein die uiteenliep van “helemaal niet technisch” over “Norway is always technical…” Wat resulteerde in een zeer ruwe prognose van 14 tot 24u om de 105 km te overbruggen.


Op donderdagochtend heb ik de gelegenheid de finishkilometers in Beitostølen al eens te verkennen. De navigatie op/langs de laatste afdaling blijkt minder evident dan gedacht. Eens ik een paar 100 m hoger zit is het landschap alvast adembenemend en dit stuk lijkt nog redelijk beloopbaar (ik kom aan een gemiddelde van 7,5 min/km op een rustige trainingsloop). De rest van de dag heb ik nog de gelegenheid om wat uit te rusten. Het ophalen van startnummer en afgeven van drop bagsverloopt vlot en de racebriefing wordt vervangen door een velletje papier met een paar aandachtspunten.

De volgende ochtend stap ik om 7:30 samen met een 250-tal deelnemers op de bus naar de startlocatie in Turtargø waar we nog 1u tijd hebben voor de start om de laatste pre-race rituelen af te werken. Er staat een stralende zon, maar zodra de trui uitgaat voelt het toch nog vrij fris waardoor ik toch even rondloop om niet te veel af te koelen en tegen de start om 12u behoorlijk sta te popelen.


Twintig meter na de start zitten we meteen op een singletrackwaardoor het dringen is voor een plekje vooraan. Na een goeie 100 m blijkt de kopgroep al meteen een afslag gemist te hebben en wordt er dwars door de lage vegetatie gelopen en blijkt de aardeweg waar we op uitkomen een kleine 100m parallel naast de route op de GPS te lopen. Dat belooft voor de navigatie… De eerste klim vat ik met goede moed aan en probeer ik mijn enthousiasme te temperen om hier niet te snel te klimmen. Naar mijn gevoel lukt dat redelijk, maar als je je daarbij in een 5e positie nestelt, schept dat toch enige verwachtingen. Het pad slingert omhoog over steeds rotsachtiger wordend terrein. Naar boven vormt dat allemaal geen probleem, maar ik begin me stilaan af te vragen wat dat in de afdaling gaat geven.


Na het uitzicht op de top in me opgenomen te hebben is het meteen even slikken. In tegenstelling tot de beklimming slingert het pad voor de afdaling niet naar beneden, maar vormt één lange -weliswaar wat minder steile- rechte lijn over onregelmatige losse stenen. Op zich niets onoverkomelijk, maar ik kom er toch nauwelijks op uit de voeten, en in de tijd dat ik mijn wandelstokken opberg en een fotootje neem passeren me een 10-tal renners, en in de rest van de afdaling nog eens minstens zoveel.


Dit zorgt toch voor een behoorlijke psychologische tik, maar naarmate er wat variatie in het terrein komt probeer ik weer aansluiting te vinden bij een paar medelopers. Ook dat blijkt niet mee te vallen. Ik moet tot de vaststelling komen dat ik bij elk ietwat technischer stuk achterop raak waar de (voornamelijk Noorse) medelopers omzeggens moeiteloos over stappen/lopen en ze weer bijhalen op iets makkelijker terrein lijkt me al snel een tikkeltje te veel energie te kosten om duurzaam te zijn op deze afstand.

Na pakweg 25 km lukt het me uiteindelijk toch om aan te klampen bij een loper die aan zijn eerste 100+ km ultratrail toe is. Het tempo gaat zelfs lichtjes de hoogte in, we halen een aantal lopers bij, en in de steile afdaling naar de 1e controlepost bij Vetti Guard lopen we in een treintje met een man of 5 dat traag naar beneden kronkelt. Het mag voor mij op dat moment zelfs een tikkeltje sneller, maar het is quasi onmogelijk om hier voor te steken en de kans bestaat dat ik hier op eigen tempo toch nauwelijks sneller vooruitkom.


Op de controlepost blijkt dat mijn GPS tracker niet functioneerde en krijg ik een nieuwe toegewezen. Dit zorgt voor wat extra rompslomp, en ik ben dan ook blij dat ik hulp krijg van Tom Andre Henriksen uit het reisgezelschap waarbij ik aansloot voor overnachting in Beitostølen. Naast het bijvullen van water, word ik ook door de medische staff gevraagd hoe ik me voel en hoeveel ik gedronken heb tijdens de afgelopen 5,5u. Een kleine 2 liter lijkt deze persoon zeer weinig, maar hij maakt er geen probleem van als ik zeg dat ik altijd zo weinig drink tijdens ultralopen.

Nadat ik OK gekregen heb om weer te vertrekken probeer ik de lopers waarmee ik de controlepost binnenliep te spotten, maar omdat ik ze in de hectiek niet direct zie, vertrek ik snel om de route verder te zetten. Na een paar stevige passen omhoog voel ik me als uit het niets behoorlijk slap en lijk ik geen kracht meer in de benen te hebben. Het gevoel deed me meteen denken aan wat ik een jaar terug op Lavaredo ervoer, met dat grote verschil dat mijn Achillespezen het nu wel uit lijken te houden. Het is me een raadsel wat er echt aan de hand is, had ik toch te weinig gedronken en hier last van “heat exhaustion”, zorgt de volle, enigszins klemmende rugzak voor problemen of heb ik ondanks de vrij lage intensiteit mijn spieren al danig uitgeput op de technische stukken? In elk geval is het resultaat dat ik tergend traag vooruit ga, en de hitte -die rond 18u het grootst is in deze regionen, een factor waar ik helemaal niet op gerekend had- behoorlijk zwaar gaat wegen. Intussen blijkt dat de lopers waarmee ik het laatste stuk naar de controlepost aflegde er toch iets langer gebleven waren, maar me in deze klim vlot voorbijsteken en ik met geen mogelijkheid weer kan aanklampen. Terwijl ik de volgende kilometers nog verder wegzak, wordt het me duidelijk dat het tijd is om de competitieve ambities op te bergen en de klik te maken dat ik nog héél wat lange uren voor de boeg heb. Intussen is het landschap dat we doorkruisen onbeschrijflijk mooi, maar desondanks blijf ik er last mee hebben dat ik op dit terrein zo tergend traag vooruit kom en blijft de mentale tegenslag dat ik hier ondanks de vele trainingsuren niet uit de voeten kom zwaar wegen.

Op dit stuk van de route ben ik voor de navigatie grotendeels op mezelf aangewezen. Dit blijkt door combinatie van GPS en kaart behoorlijk goed te lukken, al zijn er hier en daar een aantal stukken waar ik de GPS niet te strikt moet volgen en erop vertrouwen dat de route het (gemarkeerde) pad volgt. In dat geval is het kwestie van het pad en de markeringen te zien. Waar lange palen en steenhopen (“cairns”) gebruikt zijn, is de markering vaak van een 50-100m afstand te zien, maar dan nog kijk je er af en toe over en blijft het kwestie om te zien waar het pad zelf is. Hoewel de paden op veel plaatsen vrij onduidelijk zijn, blijft het een stuk efficiënter om erop te lopen dan over de oneffen stenen een paar meter ernaast te moeten balanceren. Eén keer ga ik redelijk in de mist als ik de routemarkering even niet zie en (te veel) op mijn GPS vertrouw. Deze lijkt me te vertellen dat ik een 100m van de route af zit en het pad ergens beneden me ligt, maar door de steile helling zie ik geen mogelijkheid er te geraken. Ik draai een paar rondjes zonder wijzer te worden, maar doordat ik verder achterin de wedstrijd zit duurt het niet heel lang voor een groepje lopers -die wel de markering zien- me bijhaalt. Weer probeer ik in de buurt te blijven, maar opnieuw lukt dat maar tot we een stenenveld passeren, wat nooit lang op zich laat wachten.


Na 11u lopen heb ik volgens mijn GPS-horloge 60 km in de benen en kom ik aan op het 2e controlepunt in Tyinholmen. Doordat ik de laatste kilometer over een aardeweg weer even aan lopen toe kom (wat aardig lukt) krijg ik weer er weer zin in, maar tijdens de medische ondervraging volgt de ontnuchtering. Weer moet ik aangeven dat ik (slechts) een liter of 2 gedronken heb, maar omdat mijn pols blijkbaar vrij zwak, maar toch snel voelt (maar zit de koude die ik na een paar minuten stilzitten voel daar niet voor iets tussen?) mag ik niet dadelijk weer vertrekken en moet ik eerst een paar bekers soep en drank naar binnen werken. Ik voel me echter prima, maar zeg geen neen tegen de bekers soep die op dat moment heerlijk smaken. Door het lange stilzitten krijg ik, zelfs na het aantrekken van een T-shirt met lange mouwen en warm jasje behoorlijk koud. Als ik aan de drank toe ben begin ik dan ook te protesteren en wil ik vooral snel kunnen vertrekken om niet verder af te koelen. Uiteindelijk mag ik na nog een bekertje frisdrank en in totaal een half uur ter plaatse weer vertrekken.

Liefst was ik in gezelschap het controlepunt uitgelopen om de eerste kilometers, dat een stuk afweek van gemarkeerde paden, te overbruggen. Omdat ik echter niet langer wil koukleumen vertrek ik toch alleen, maar houd het tempo bewust vrij laag zodat ik al snel bijgehaald word. Het lukt me gelukkig om aan te klampen zodat we een stuk samen kunnen babbelen en op de top van de Utsikten van de volle maan kunnen genieten. Ik sla hierbij weinig acht op de navigatie, en ben er gerust in dat we goed zitten als we langs een meer passeren zoals ik de route ook in gedachten had. Verderop moeten we een bergkam volgen tot we weer op een gemarkeerd pad uitkomen. Helaas blijken we toch wat te ver naar het oosten te zijn afgeweken en staan we plots aan de rand van een steile bergwand. Samen met een andere loper die ons intussen vervoegde beslissen mijn medelopers hier toch naar beneden te klauteren “omdat het verderop nog steiler is”. Ik voel me hierop helemaal niet op mijn gemak en het feit dat mijn stokken nog uitgeklapt zijn draagt er ook toe bij dat het klauteren nogal stuntelig verloopt. Mijn medelopers zijn zeer vlot beneden, terwijl ik nog enigszins ongemakkelijk halverwege de rotwand schuifel. Ik ben dan ook zeer blij dat ze me beneden opwachten, maar niet lang nadat we het pad gespot hebben sta ik er weer alleen voor.


Tijdens de klim naar beneden knipte ik mijn hoofdlamp aan, het is intussen na middernacht en de zon is pakweg een uurtje onder. Echt donker is het echter niet, en de lamp helpt dan ook niet echt voor mezelf, maar op dit stuk wil ik vooral gezien worden voor het geval ik in de problemen raak. Een groot deel van de nacht loopt over een eindeloos stuk (vals)plat ruig terrein. Ik ben al even niet meer aan lopen toegekomen en ik betrap me erop dat ik daar nood aan heb om er weer wat zin in te krijgen. De laatste kilometers haspelde ik al stappend aan 15 à 17 min/km af, als ik dit lopend probeer kom ik amper in de buurt van 12 min/km door het constante schipperen tussen lopen, over stenen balanceren, rondkijken om de volgende steenhoop te vinden, het pad te vinden en een glimp op de GPS te werpen. Een dergelijke minimale winst lijkt gezien de toch wel behoorlijke krachtinspanning om begot aan stapsnelheid te lopen niet echt te renderen, en ik kan me er dan ook maar met mate toe motiveren.

De zonsopgang, die iets voor vieren al zijn gloed op de bergen werpt, zorgt voor wat nieuwe moed. Tegen de vroege ochtend krijg ik in de afdaling naar de vallei van het Yksninmeer weer even gezelschap. Eens op het laagste punt kan ik op het grassige terrein weer enigszins lopen, het vergt relatief veel energie, maar ik neem hierdoor toch enige afstand die ik tot na de volgende klim behoud om vervolgens op de rotsige stukken langs de meren weer op achterstand te komen. Pas als de oostelijke uitloper van het Bygdinmeer in zicht komt en ik het 3e controlepunt nader hervind ik op de glooiende aarde paden terug enig ritme en kan ik weer een paar kilometer behoorlijk vlot afhaspelen.

In Bygdinveien zit ik aan 101 kilometer (officieel 89 km) en ben in goede doen, die laatste 16 km gaan me niet meer tegenhouden om hier te finishen. De passage langs de verzorging verloopt vlot en voor ik er erg in heb sta ik aan de voet van de Bitihorn. Met lege (klim)benen wordt het een beklimming op karakter, en ik pas hier de mentale truuk toe dat ik 100 m wil stijgen binnen de 10 minuten (wat ik ook tijdens de laatste beklimming van de TDS deed). Dit is op zich vrij traag, en het lukt me aanvankelijk goed om dit te halen, maar naarmate de top nadert moet ik toch doorzetten om hieraan te komen. Na een snelle verwaaide selfie op de top en een kort stukje afdaling volgt een vrij bizar stuk van de route langs Velumskardet. Dit stuk werd door de organisatie met Noorse vlaggetjes gemarkeerd, maar de vlaggetjes zijn geplaatst op de hoogste stukken van de rots die doorsneden wordt met steile afdalingen/spleten, hierdoor is het niet geheel duidelijk hoe we nu eigenlijk moeten lopen en heb ik de neiging om wat zigzaggend naar boven en beneden te lopen om in de buurt van de vlaggetjes te blijven. Pas nadat ik mijn stokken eindelijk heb opgeborgen (wat ik hier eerder had moeten doen) en een stuk klauterafdalen kom ik weer enigszins op gang om te lopen.


Intussen heb ik al een hele tijd een groepje lopers in het vizier waar ik op een beloopbaar stuk aansluiting kan bij vinden. Maar doordat ik duidelijk (nog) andere loopkwaliteiten heb wordt het een hele tijd een jojo-effect waar zij uitlopen in de klimmen en de technischere stukken. In deze laatste kilometers kan ik het echter wel opbrengen om in de ietwat beloopbare stukken een efforkete doen om ze weer bij te halen. Als de laatst kilometers -die ik verkend heb- in zicht komen kan er nog een lichte versnelling af, slaag ik er in om de benen goed naar beneden te laten rollen in de afdaling langs de skihelling en kan het tempo de hoogte in over de laatste kilometers die over een aardeweg naar de finish lopen, waarbij ik nog een handvol lopers voorbijsteek. Het houdt in dit soort wedstrijd geen steek, maar het is sterker dan mezelf om hier alsnog een finishsprint in te zetten om me vervolgens -na 115 km in 25:26- voldaan aan de finish in een zeteltje te installeren en “this is the only bit of running I did” uit te brengen. Maar. Wat. Een. Tocht! Een beter citaat dan: “Comfort is the enemy of achievement” – Farrah Gray konden ze voor mij alvast niet verzinnen (voor de finisher T-shirt)!

Lopen doe je ook met je hoofd

Om 2018 wedstrijdgewijs in te zetten trok ik in januari naar de Trèfle à 4-feuilles, in februari naar de Trail des 3-vallées en in maart naar de Trail au Fil du Bocq. Op allerlei vlakken waren dit zeer uiteenlopende wedstrijdervaringen en speelde het mentale aspect een niet te onderschatten rol. In plaats van een klassiek wedstrijdverslag ga ik hier in op dit contrast.

Trèfle à 4-feuilles

Mentaal klaar om te presteren? Het was even geleden, maar voor de Trèfle (42 km) was ik toch enigszins nerveus en stond bij de start dan ook behoorlijk te popelen. Nadeel was dan wel dat er van de voorgenomen behouden start niet veel in huis kwam en ik al tijdens de eerste kilometers in de top-5 liep. Gaandeweg polsend naar welke afstand mijn medelopers liepen, bleek al snel dat zij voor kortere afstanden gingen en ik dus voor de langste afstand op kop liep. Gezien ik nog behoorlijke twijfels had hoe ik de kilometers boven de 30 zou verteren (in training was ik amper in de buurt van 25 km geraakt) werd het kwestie de rest van de wedstrijd gecontroleerd te lopen.


Zie de goesting!

We lopen door. Eén van de lopers waar ik de eerste lus (van 4) mee samen liep was Jonathan Van Londersele, hij liep 3 lussen en gaf een zeer sterke indruk. Tijdens de 2e lus liet ik me wat uitzakken en kreeg ik gezelschap van Koen Van Roey. Na wat gekeuvel over komende loopplannen werd het stilaan menens en was het kwestie van mijn krachten goed te spreiden. Tijdens de 3e lus liep Koen regelmatig op me uit tijdens de afdalingen, maar in de beklimmingen haalde ik hem -weliswaar naar het einde ervan- terug bij. Dit scenario herhaalde zich een paar keer en ik kreeg er vertrouwen in dat we lus 3 samen zouden uitlopen en maakte me mentaal sterk dat de winst binnen zou zijn als we samen lus 4 aanvatten. Het beste was er echter duidelijk af, maar dat bleek ook bij Koen het geval. Luttele seconden nadat we dat ook met zoveel woorden tegen elkaar zeiden bleek ik stilletjesaan van hem weg te lopen. De passage over een geploegde akker met klevende modder voelde een pak zwaarder aan dan 4 jaar geleden en ook het wedstrijdslot leek langer (was dat echt zo -volgens mijn gps-horloge alvast wel- of liet mijn geheugen me in de steek?). Met deze winst was het jaar alvast goed ingezet.

De evaluatie. Ondanks winst had ik het gevoel dat er toch nog heel veel werk aan de winkel was. Echt vlot liep het allemaal niet, en mijn tijd van 3:17 was nu niet bepaald bijzonder, zeker als je weet dat ik in 2014 3:10 (toen het parcours mogelijks wel een km ofzo korter was) liep en ik erna nog veel verbetering in mijn looptijden realiseerde. Wat er ook van zij, ik had zoiets van “wat koop ik ermee”…

Trail des 3-vallées

Mentaal klaar om te presteren? Van nerveusheid was er voor de 3-vallées veel minder sprake, al was de goesting om er in de sneeuw te lopen wel zeer groot. Metaal fris was ik evenmin, het leek alsof ik de werkstress op die vroege zaterdagochtend nog niet van me af had kunnen schudden… Ik startte relatief rustig en kon tijdens de eerste beklimming ergens rond de 5e positie meedraaien. In de eerste afdaling raakte ik in de sneeuw en modder echter helemaal niet uit de voeten, had ik het gevoel dat ik ongelooflijk aan het knoeien was en werd ik ingehaald door een man of vier. Objectief gezien nog niets aan de hand, maar in het kopke was het toch al snel van “’t is mijn dag niet”,”de conditie is een stuk minder dan ingeschat”,… En misschien nog het strafste was dat ik op dat moment uit het oog verloor dat -gezien er nog lopers van 2 kortere afstanden meewaren- ik bijna zeker nog in de top-5 liep, en mijn frank pas viel toen ik de uitslagen zag. Op ultra-afstanden kan je je dan nog eens herpakken, maar als je op kortere afstanden zo vroeg het kopke laat hangen staat het in de sterren geschreven dat het gene vetten wordt…


Foto: Rudy Bertrand – Op de sukkel

We lopen door. Hoewel de full-on race modus overduidelijk af stond, bleef ik toch comfortabel meedraaien en kon ik aansluiting vinden bij 2 andere lopers. Zij bleken de 21km te doen, maar gezien we nog geen splitsing gepasseerd waren, was dat geen probleem. Met uitzondering van de eerste kilometers liep het parcours grotendeels over onverharde paden, was het verassend gevarieerd en bedekt door een prachtig sneeuwtapijt. Ik heb geen idee of de sneeuw er voor wat tussen zit, maar onbewust moeten we ergens een afslag gemist hebben. We bleven weliswaar markeringslinten zien, maar terwijl we over de weg naar beneden denderden maakte een automobilist ons duidelijk dat we helemaal verkeerd zaten, maar dat er niets anders op zat dan binnen te lopen. Hierdoor kwamen we al na 21 km langs de verkeerde kant over de finish. Maar omdat ik hiervoor niet naar Couvin gekomen was, zette ik snel weer aan om in tegenrichting nog een paar kilometers als training mee te pikken. Aanvankelijk was ik wat uit mijn ritme, maar als ik op de finale lus van de 31 km uitkwam was ik weer aangenaam aan het cruisen. Wanneer ik voor de 2e keer over de finish kwam, had ik 38 km op de teller, wat toch kan tellen als training.

De evaluatie. Het mislopen was natuurlijk balen, maar ik kon er snel vrede mee nemen. Ik had me goed geamuseerd en had er, door het lopen van een extra lus een zeer mooie training van gemaakt waarop ik gaandeweg toch weer mooi snelheid aan het maken was. Dat vlot naar beneden lopen op de langere en steilere stukken een fameus werkpunt is, was nu wel overduidelijk geworden. Een tikkeltje frisser, minder last van blessure en wat meer durf zou wonderen doen!

Trail au Fil du Bocq

Mentaal klaar om te presteren? De 51km van de Trail au Fil du Bocq bleek ook een wedstrijd in lussen te zijn. Door wat tegenslagen tijdens de trainingsopbouw – stevige griep in combinatie met reductie in training na shockwave behandeling – stond ik hier zo mogelijk nog afwachtender aan de start. Doordat er vrij rustig werd gestart zat ik hier toch in de kopgroep die na een paar kilometer al op handen en voeten aan het klimmen was. Niet veel later kwam de eerste verassing toen we lopers die deze beklimming onbewust afgesneden hadden weer aan het bijhalen waren, maar naar het einde van lus 1 waren deze lopers allemaal terug opgeraapt en liep ik weer mee op kop.


Foto: Laurent Germain

We lopen door. In de 2e lus zat een verassende passage door een actieve steengroeve waar ik samen met  Guillaume Deneffe door de modder ploeterde. Ik draaide nog vrij goed mee rond, maar Guillaume was overduidelijk de betere loper en tegen halverwege de 2e lus had hij al enige voorsprong gepakt en liep ik er in 2e positie achter. Bij de drankpost voor de laatste lus, en supporters langs de weg hoorde ik echter dat de voorsprong nog beperkt was, waardoor ik toch stevig door bleef lopen. Rond 40 km maakte ik een eerste foutje door op een recht stuk zonder markering even om te keren om dan te besluiten dat ik toch juist zat. Het noodlot sloeg echter toe rond km 47-48. Ik was op dat moment juist zeer goed op dreef en als ik bij een splitsing kom waarvan de ene afgezet is met een lint ga ik als vanzelf de andere richting uit. Op dit stuk loop ik samen met lopers van een andere afstand en ben constant aan het laveren om ze voorbij te steken. Na een paar kilometer begint het me te dagen dat er iets niet helemaal klopt en vraag ik uiteindelijk aan één van de lopers welke afstand hij loopt en aan hoeveel kilometer hij zit; op 6 van de 16 km zo blijkt (ik ging er van uit dat deze lopers in hun slotkilometers zaten en het parcours daarom even samenkwam). Ik keer maar om en raap al snel andere lopers van de 51 km op die dezelfde fout maakten. Bij de meesten is de goesting om stevig door te lopen hierdoor even weg. Aan de splitsing gekomen maak ik het afsluitlint los in de hoop dat wij hier de laatsten zouden zijn die misliepen en zet de (extra) slotkilometers in. De laatste afdaling die over een veld vol putten loopt kraakt me helemaal, en met 58 kilometer op de teller ben ik hier helemaal klaar met de race.


Foto: CM photographies

De evaluatie. De 2e plaats die ik hier verspeelde was weliswaar bitter, maar het vertrouwen dat ik eind april het Alpine Trailrunning Festival wel zou overleven werd door de extra kilometers groter en dat was op dit moment in mijn training ook van niet te onderschatten waarde. Bovendien was het parcours er hier ook eentje om de vingers van af te likken, zeker een aanrader!

Een gigantische leerschool dus…

Wat een nasleep

Na de Lakeland100 waren mijn beenspieren een paar dagen volledig “leeg”. In verhouding tot de geleverde inspanning had ik echter geen noemenswaardige spierpijn en mijn Achillespezen bleken zelfs minder gehavend dan na andere wedstrijden eerder op het jaar. Zondag, de dag na de wedstrijd, raakte ik met de beste wil van de wereld niet verder dan wat schuifelen. De familiewandeling in Grizedale op maandag voelde dan ook als een hele opgave, maar gaandeweg voelde ik doorheen de week mijn spieren herstellen. Woensdagavond had ik nog wat energie over om een klein verkenningstochtje te maken op het pad achter ons vakantiehuisje. Daarop vertrokken we de dag erna om The Old Man of Coniston te beklimmen, maar tijdens een serieuze plensbui maakten we toch vroegtijdig rechtsomkeer. Met het einde van ons verblijf in het Merendistrict in zicht nam de goesting om zelf wat pieken te verkennen toe, maar het ontbrak me aan energie om dit effectief te doen. Meteen een goeie reden om nog eens terug te keren naar dit fascinerende gebied en me te gaan verdiepen in de Bob Graham Round…


The day after

Mijn eerste looppassen na de Lakeland100 voelden zeer houterig aan. Na een paar trainingen begon het weer te vlotten, maar als ik langer dan 45 minuten liep, begonnen de bilspieren en heupbuigers fameus te protesteren. Niettemin begon ik plannen te maken voor het najaar en bleef ik proberen om wat langere en snellere trainingen in te lassen. Ondertussen zijn we twee maand verder en zijn de plannen weer opgeborgen. Het opbouwen naar langere trainingen verliep als de processie van Echternach en ook de Achillespezen begonnen weer fameus op te spelen waardoor ik opnieuw een verplichte rustperiode moet inlassen. Stiekem hoop ik op het einde van dit jaar nog eens te kunnen pieken, maar voorlopig is het niet het moment om iets te forceren. Dat geeft me echter wel wat tijd om de opgedane ervaring tijdens de Lakeland100 te overdenken en uit te schrijven.


Beter wordt het niet.

Mentaal trukenwerk

De belangrijkste factor om een ultratrail tot een goed einde te brengen is zonder discussie een goeie voorbereiding. De realiteit is dat dit qua training (bij mij althans) zelden optimaal verloopt, en voor de voorbereiding op Lakeland100 is dat nog een serieus understatement. Hoewel ik, zeker gezien het herstel achteraf, niemand zou aanraden om met onvoldoende voorbereiding een dergelijke tocht aan te vatten, ben ik nog meer overtuigd geraakt van het belang van een goeie mentale voorbereiding. Nadat ik de klik gemaakt had toch te willen starten, maar zonder competitieve doelen, was ik er (grotendeels onbewust) dagelijks mentaal mee bezig dat het een hele opgave zou worden om te finishen en dat ik voor het eerst eens écht traag moest starten.

Ik slaagde daar effectief in tijdens de wedstrijd, maar heb er meteen ook uit geleerd dat ik voor een dergelijke wedstrijd sowieso niet of nauwelijks sneller zou mogen starten. Al was het maar omdat ik in de buurt van een aantal (eerdere) sub-24u finishers zat, en ik me kan voorstellen dat het sneller afleggen van de 2e wedstrijdhelft een ongelofelijke mentale boost moet geven. Hopelijk lukt het me ooit om dit in de praktijk te brengen als ik beter getraind ben…

Ook de mentale truuk om de hulpposten te vieren en aan run-walking te doen hielp enorm, deze laatste had ik gehoord in deze podcast met Jef Galloway (https://runnersconnect.net/running-interviews/jeff-galloway/). Over podcasts gesproken, het Talk Ultra interview met Tom Withers, de laatste finisher van de Dragons Back race van 2017 (https://iancorless.org/2017/06/15/episode-137-camille-herron-tom-withers-and-tania-hodgkinson/) vormde eveneens een enorme motivatie tijdens deze moeilijke voorbereiding.

Ultraveel eten en drinken?

Ik heb niet exact bijgehouden wat ik precies at en dronk tijdens deze 28,5u, maar kan dit voldoende gedetailleerd reconstrueren om er wat uit te leren en te concluderen waar er nog aan gewerkt moet worden.

Wat drinken betreft liep ik met de Inov-8 Race Ultra Boa. Deze rugzak heeft een (overigens zeer goed zittend, aanpasbaar) reservoir van 2 liter, dat ik tot 1,5 liter vulde. In totaal heb ik de zak 3 keer laten bijvullen, maar telkens was er maar ongeveer de helft uit. Ik dronk m.a.w. om en bij de 3 liter water. Daarnaast dronk ik vanaf de 2e controlepost telkens een beker thee wat (met <0,2l x 15) ook een kleine 3 liter in totaal vormde. Op zich is dit niet overdreven veel, maar ik volgde gewoon mijn dorstgevoel en had ook op geen enkel moment het gevoel dat dit te weinig zou zijn en moest zelfs frequenter plassen dan tijdens eerdere lange ultras. Achteraf gezien was lopen met soft flasks handiger geweest omdat ze sneller bij te vullen zijn, je minder meesleurt en ook goed in de gaten kan houden hoeveel water je nog bijhebt.

Wat eten betreft was de eerste wedstrijdhelft merkelijk anders dan de 2e: de eerste helft at ik op regelmatige tijdstippen een bar of vaste fruitgel, de 2e (weliswaar iets minder intensieve) helft at ik bijna uitsluitend “echt eten” (pasta, stoofpotje) op de hulpposten, terwijl ik tussendoor verschillende uren enkel water dronk. Op een kleine opstoot van hypoglycemie door het eten van een handvol druiven na, ondervond ik geen problemen met beide strategieën en durf ik te stellen dat mijn lichaam bijzonder efficient moet zijn om vetten te verbranden. Om echt op het scherp van de snee te lopen is er allicht nog werk aan de winkel, maar ik vermoed dat het opsporen van voedingsmiddelen die me (onder wedstrijdomstandigheden) een suikercrash kunnen bezorgen belangrijker is dan de hoeveelheid koolhydraten die ik probeer binnen te spelen…

Dit zijn uitsluitend eigen observaties, en ik vrees dat iedere loper op het vlak van eten en drinken zelf moet uitzoeken wat werkt. Maar op één of andere manier komt het er toch op neer om de vetverbranding te maximaliseren en niet met een klotsende maag rond te lopen. Over hoe je dat precies traint durf ik me niet uit te spreken, maar ik durf wel te zeggen dat het consumeren van sportdrank tijdens lange duurlopen niet helpt om je lichaam hierop te trainen en confrontaties met de man met de hamer te vermijden tijdens afstanden boven de 35 km.

En nu…?

Ik begon deze blogpost met het verhaal van mijn moeizame herstel, maar wil toch afsluiten met een korte vooruitblik. De eerste prioriteit is momenteel om naar mijn lichaam te luisteren en niets te forceren. Ik snap er zelf nauwelijks iets van waarom het nu zó moeilijk moet zijn om weer soepel meer dan 12 kilometer te lopen, maar heb er vertrouwen in dat mijn geduld beloond zal worden. Dat blijft een moeilijke evenwichtsoefening, want als het even kan wil ik voor het eind van het jaar nog eens goed vlammen. De Trail de Bruxelles eind deze maand wordt allicht een eerste lange training, en ook de Marathon van Kasterlee zal te vroeg komen om potten te breken, maar wie weet wordt de Trail de Gueules Noires wat? Aan de goesting en plannen zal het in elk geval niet liggen! En naar volgend jaar toe hangt veel ervan af wat de Western States loterij brengt.

Room for failure: DNS or DNF

You’re free to call me crazy… I’ve not been running for a week on doctors order, but I am still considering toeing the line of my biggest challenge ever, the Lakeland100, starting in 2 weeks time. Unless my Achilles’ tendons are getting worse, I really want to start. Meanwhile, my brain is continuously running reality checks: I won’t be racing, will need to run really slow and do a lot of walking, it will be rough and painful, and a DNF (Did Not Finish) is the most likely outcome.

Still I hope to enjoy running in this inspiring setting during the early stages of the race, take it easy during the night, which I may or may not survive (running wise). After that, every next aid station I reach-no matter how slow- will be a victory.

Obviously I’d loved to make this the race of my life, but things turned out otherwise and I still want to move on… forgetting about any competitiveness. But still aiming to go the extra mile, potentially allowing my self to dig deeper than ever, having to account for cut-off times or a second night (if it comes to that), because this is also what ultrarunning is about.

P.S.: Below a video of the race. I expect to be stumbling as bad as some of those guys at some point…