2017: Race management 101

Wie me een beetje volgt heeft allicht al door dat 2017 een stuk anders verliep dan gepland/gehoopt. Ondanks de teleurstelling dit najaar niet meer aan de bak te (kunnen) komen en het eindeloos durende gevecht om er weer te staan, kijk ik hier toch met plezier terug op de mooie loopervaringen in 2017.

Mijn eerste flashback: de Lakeland100. Wat een belevenis! Deze wedstrijd(ervaring) vertegenwoordigt alles wat me aantrekt in het ultralopen: de onzekerheid over wat er op je afkomt, de wijdse landschappen, de mix tussen technische passages en beloopbaar terrein, de confrontatie met de elementen, de camaraderie, plezier, emoties, mentale strijd en (tot op zekere hoogte) de pijn.

Het jaar begon redelijk goed met een 2e plaats op de Trail du Mont, een stevige Trail by the Sea, winst in de North-C-trail en een behoorlijke Crêtes de Spa (na een weekje ziek). In april kregen mijn pezen het, ondanks een korte rustigere periode, al lastig, maar de solo tijdens de Trail des Idyles schepte weer wat vertrouwen.

Race management

Tijdens daaropvolgende wedstrijden was ik naast de “gewone ongemakken” nog eens extra aangewezen op een goed “race management”. Verwachtingen bijstellen en de opties voor het verder aanpakken van de wedstrijd afstemmen op de steeds veranderende omstandigheden… Ik heb er mijn deel wel van gehad in 2017. Het vierkant ronddraaien tijdens de Grand Trail et Lac et Chateaux, waar ik mijn snelheid moest bijstellen om te overleven, maar uiteindelijk nog als 2e kon finishen. Het wegzakken tijdens Lavaredo, waar ik mezelf tevergeefs wat tijd gaf om na behoorlijk wat gezwalp te herpakken, en vervolgens moest besluiten dat er niets meer uit te halen viel. Om tot slot tijdens de Lakeland100 vast te stellen dat het ondanks de misgelopen training bijzonder goed gaat, maar dan geconfronteerd te worden met het opkomen van een nieuwe blessure.

sportograf-111822673

Trail de Bruxelles – blij dat ik nog eens goed kon doorlopen. Foto: Sportograph

Blessure management

De rest van het jaar was ik echter aangewezen op blessure management (zie hieronder voor een aantal “hulpmiddelen” die me uiteindelijk hielpen om erbovenop te raken). De Trail de Bruxelles verliep nog behoorlijk, maar deed me ook beseffen dat er nog een lange weg af te leggen was om terug op langere afstanden aan de bak te komen. Daarnaast strooide de regelmatige terugval tijdens langere trainingen roet in het eten, zodat ook de Trail des Gueules Noires van mijn programma geschrapt werd en ik me met een verticale kilometer op de Gentse skihelling tevreden moest stellen om het jaar af te sluiten. Deze laatste vormde echter een leuke uitdaging en gaf een indicatie dat het stilaan de goede richting uitgaat. De eerste test komt er op 14 januari al aan met de Trèfle à quatre feuilles, dat zal met een klein hartje zijn…

IMG_2567

Licht aan het einde van de tunnel in Sarajevo

Ik kom van ver

Ten opzichte van vorig jaar (ca. 4700 km) kende ik logischerwijs een redelijke terugval in aantal kilometers (3944 km), maar dit blijft voor velen een onvoorstelbare afstand. De trainingen brachten me bovendien ook op unieke plekken zoals de Ambassador trail in Sarajevo en langs de Stille Oceaan in Lima, Peru en doen me beseffen hoe belangrijk het is om van het lopen te genieten.

Ik wil dan ook iedereen bedanken die me gesteund heeft. In de eerste plaats denk ik aan mijn vrouw en kinderen, die ik naast de vele uren van huis ook nog eens meesleurde naar het regenachtige Engelse Merendistrict. De vele trainingen zijn één ding, maar een geblesseerde loper waar je het huis mee moet delen is allicht ook niet alles… Ik prijs me dan ook bijzonder gelukkig dat ze me de ruimte geven om dit te doen, me erin steunen en we de laatste meters van de Lakeland100 samen konden afleggen. Ook dank aan de trainingspartners Wouter, Tom, Jelle, RC Gent waarmee de kilometers een stuk lichter gaan wegen. Christophe Thomas van TraKKs die een laatste poging deed om me in Lavaredo weer op gang te krijgen en begrip toonde voor het blessureleed waar ik een groot deel van het jaar mee kampte en mijn sponsors TraKKs inov-8 Benelux die me toegang gaven tot excellent materiaal (zie ook hieronder).

 

Naschrift voor de liefhebbers

een korte opsomming van de nieuwe hulpmiddelen en het materiaal waar ik in 2017 mee kennismaakte

Om blessures onder controle te krijgen is het vaak noodzakelijk om oefeningen op regelmatige basis uit te voeren. Als dat een paar weken duurt lukt het mij nog om die discipline op te brengen, maar als een paar weken maanden worden is het al weer een ander verhaal, zeker als het dan nog eens de bedoeling is om dit ’s ochtends en ’s avonds te doen. Aanvankelijk probeerde ik me te motiveren door dit op papier bij te houden, maar dat verwaterde ook behoorlijk snel. Dit najaar vond ik echter de volgende 2 apps waarmee ik erin geslaagd ben om de routine makkelijker te onderhouden en ook terug op te pikken als ik al eens een steek liet vallen.

Coaching – PeakLevel: 

Maar zelfs met deze routine en opvolging van kinesist kwam ik er niet uit. Ik was al even aan het overwegen om met een coach te werken om naar grotere doelen toe te werken, maar uiteindelijk was het slabakken de laatste maanden de druppel om dit ook effectief te doen. Sinds december werk ik met Tim De Vilder van PeakLevel.

Materiaal:

  • Merino T-shirt: Ok, deze dateert al van 2016 maar heeft zijn nut ook in 2017 meermaals bewezen.
  • Noodregenjasje – Inov-8 AT/C Ultrashell: Zeer goed ultralicht jasje dat niet tegen je vel gaat kleven als je onderkledij met korte mouwen draagt, een echte aanrader. In combinatie met het Thermoshel jasje ook perfect in koudere omstandigheden.
  • Rugzak – Race Ultra BOA: Zit zeer goed, wat mij betreft het beste systeem om met een waterzak te lopen omdat de zak perfect op zijn plaats gehouden wordt door een systeem dat je kan aanspannen naarmate de zak leger raakt. Ik ben fan, maar anderzijds moet ik vaststellen dat ik te weinig drink om er echt voordeel uit te halen tijdens de gemiddelde ultra.

Schoenen (inov-8):

  • X-Talon 225 – De Trail du Mont was me aangekondigd als modderfestijn, dé ideale gelegenheid om dit zwaar geschut uit de kast te halen. Ik was zowaar teleurgesteld dat het niet zompiger lag…
  • Trailtalon (250) – Ideale schoen voor “roulante” trails en droge omstandigheden. Deze is me vooral goed bevallen in het zand.
  • Roadtalon 240 – Deze schoen zet je zowaar aan om meer op de voorvoet te gaan lopen en reserveer ik intussen voor snelle trainingen op de weg of op piste.
  • Terraclaw 250 – Mijn trailschoen met de meeste wedstrijdkilometers is de Terraclaw 220. Het “250 model” heeft 8 mm drop i.p.v. de 4 mm op de Terraclaw 220, is een stuk stugger en voelt echt aan als een andere schoen aan, maar biedt wel de vertrouwde grip. Ik koos voor deze schoen met hogere drop op de Lakeland100 in de hoop mijn Achillespezen wat te sparen.
  • Parkclaw – Dit lijkt een perfecte trainingsschoen te gaan worden om de Brusselse parken en het Zoniënwoud onveilig te maken. Ik ben alvast fan!
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s