Trail des Idylles: stevige solo met traagste afdaling ooit

Na Crêtes de Spa was ik even aan wat rust toe. De eerste anderhalve week hield ik het rustigaan om vervolgens, voor het eerst in maanden, terug een lange intervaltraining (4 x 3 km voluit) in te plannen. Tot mijn verbazing ging dit maar matig, zorgde voor behoorlijke spierstijfheid, en leden mijn volgende trainingen er behoorlijk onder. Pas 3 dagen voor mijn volgende uitdaging, de Trail des Idylles (TDI), liep het weer goed. Ik had deze kleine wedstrijd bewust uitgepikt omdat ik veel goeds verwachtte van de omgeving van Malmedy en zo zonder al te veel druk zou kunnen opbouwen naar grotere objectieven: Grand Trail des Lacs et Chateaux, Lavaredo en Lakeland 100.

Op zaterdag 15 april zakte ik af naar Chodes om er in de regen een tocht van 44 km aan te vatten. Toen ik na 1 km reeds volledig alleen op kop liep, maakte ik er in mijn hoofd een stevige trainingsloop van, maar dit maakte de wedstrijd daarom niet minder uitdagend.  In de eerste 5 kilometer kregen we een begraste afdaling voorgeschoteld waarop ik niet vooruit geraakte -op de onregelmatige natte ondergrond kwam ik niet verder dan een onbeholpen stuntelen- en vervolgens een stevige beklimming waar ik voor het eerst op stappen was aangewezen. De daaropvolgende kilometers en doortocht door de venen waren vlot beloopbaar, tot ik van een schuingezakt stuk knuppelpad gleed en hard op mijn rechterflank belandde. Na een paar seconden gekerm zette ik me terug in beweging. Mijn bil was zwaar geraakt en protesteerde hevig, maar leek het lopen slechts beperkt te hinderen. Terwijl ik het tempo oppikte voelde ik de schok doorzinderen in mijn energievoorziening, maar na een fruitgelletje was ik daar gelukkig ook over.

18010478_698640797006873_727601873004804216_n

Foto Denis Dosquet (Sports)

Over de helft van het prima gemarkeerde parcours kreeg ik weer wat stevigere klimmetjes te verwerken. Tot dan was ik erin geslaagd nauwelijks te stappen, maar daar kwam in het laatste stuk behoorlijk verandering in. Toen ik voor de 3e keer begon te stappen met minder dan 10 kilometer te gaan wou ik voor mezelf het aantal keer stappen op één hand te tellen houden, maar uiteindelijk zou de teller op 7 komen te staan… Het venijn zat hier dus duidelijk in de staart.

17991228_698468050357481_1247131609835269119_n

Foto Denis Dosquet (Sports)

Ik had (deels bewust – kwestie van mentale training) niet geïnformeerd naar de voorsprong die ik op mijn concurrenten had. Toen ik met minder dan 4 km te gaan een andere loper achter me in het vizier kreeg vreesde ik even voor het ergste; een loper die wél een behoorlijke marge had voor het laatste zware stuk… Ik had het gevoel dat ik nog stevig doorliep, maar leek ingehaald te zullen worden. Ik controleerde mijn tempo en nam er vrede mee dat een loper die me aan dit tempo voorbij kwam gewoon sterker was. Bleek echter dat het de 1e loper van de 11 km was die duidelijk nog frissere benen had op de beklimming op de weg. Hoewel ik de muziek van aan de finish al kon horen, had ik me verwacht aan een laatste stevige klim, maar na een kronkelende afdaling is de finish daar ineens. Op het laatste vlakke stuk kan er nog een sprintje af om met een supergevoel te finishen en me vervolgens op de prima bevoorradingstafel te storten.

Planning_Aaike

P.S.: Ik liep hier opnieuw met de inov-8 Terraclaw 220. Na 520 (vnl. wedstrijd)kilometers zijn de stubs misschien wel wat te veel afgesleten om met vertrouwen de steile afdalingen te nemen, dus dat wordt binnenkort een nieuw paar voor op wedstrijden. Voor training zijn deze schoenen wel nog perfect in orde. Over het algemeen vind ik de duurzaamheid van de inov-8 schoenen een sterk punt.

P.P.S.: Op mijn gehavende bil en rechterbeen na had ik nauwelijks spierstijfheid, en mijn achillespezen lieten zich wonder-boven-wonder slechts beperkt voelen, allicht kan ik dus snel weer doortrainenen om er vanaf eind mei vollenbak te staan.

Cretes de Spa: en toen sloeg de vermoeidheid toe

De week van 20 maart begon de vermoeidheid van het drukke programma te wegen, met naast trainings-, werk- en familiedruk ook nog eens wat examenstress voor de opleiding sportverzorger (maar daarover later allicht meer). Woensdag kwamen koorts en verkoudheid opzetten die ik niet direct onder controle kreeg, maar uiteindelijk zou ik zaterdagochtend toch met een klein hartje naar Spa afzakken voor een 55 km trailplezier. Met dank aan Xavier Lisabeth, met wie ik mee kon rijden en zo niet zelf snotterend aan het stuur moest zitten.

Een deel van de tijd die ik anders aan wedstrijdvoorbereiding besteed was grotendeels opgegaan aan uitzieken, maar ik was er wel in geslaagd de traagste kilometers aan te stippen en me even bij collega lopers te informeren.  Ik verwachtte me aan een goed beloopbaar, droog parcours met een paar mooie hellingen…

Bij de start neem ik op de 2e, 3e rij plaats en spot ik meteen een aantal zeer sterke lopers, benieuwd wat dat zal geven. Bij het vertrek omhoog voelt mijn tempo als zeer behouden aan, maar blijk ik toch goed vooruit te komen. Een goeie kilometer schuif ik mee met de dense kopgroep, maar eens we aan de smallere bospaadjes toe zijn, zak ik toch wat weg. Zowel uit de kopgroep als in de modder die er toch een pak vettiger bijligt dan ik had ingeschat.

sportograf-91672758

Foto Sportograph

Ik wissel een paar woorden met Dominique Pankov, die aast op een ticket om voor Nederland te lopen op het WK trail, en een Parisien waar ik de eerste helft van de wedstrijd bij in de buurt blijf ergens rond 8 à 10e positie.

Met al een paar klimmetjes in de benen, krijgen we er rond kilometer 19 nog een hele mooie voorgeschoteld. Omhoog kronkelend door het bos voel ik me behoorlijk in mijn element. De afdalingen zijn een ander verhaal, hier merk ik dat dit mijn eerste serieuze Ardennen-trail van het seizoen is. Als ik mijn houding weet te verzorgen (rechte rug, licht naar voren buigen, knieën licht gebogen houden en voeten door laten rollen) lukt het me redelijk om naar beneden te rollen, maar bij momenten ben ik toch aan het stuntelen en ploffen mijn schoenen harder dan nodig. Ik weet echter mijn positie te handhaven tot aan de voet van de volgende helling om daar weer wat voorsprong te pakken.

Op de 2e skihelling van de dag is het de eerste keer dat ik voor een groot stuk van de beklimming op stappen terugval, maar ik haal op die manier Nick bij die vrij snel was gestart. Bij verzorgingspost 2 op 28 km blijkt Huub Van Noorden uitgestapt. Ik laat mijn softflask bijvullen, om na vertrek te merken dat die met sportdrank werd gevuld ipv water, niet zo handig als het flesje dan nog eens lekt ook…

Een paar kilometer verder hoor ik dat ik aan het inhalen ben en slechts een minuut achter zit op de loper voor me, die ik een paar kilometer verder ook bijhaal. Het blijkt Zac Freudenberg te zijn, die ik toch een stuk sterker dan mezelf had ingeschat. Tijdens een korte babbel bleek dat hij op het NK Halve Marathon een week eerder had gefocust en zich dus niet echt op het langere trailwerk had kunnen voorbereiden, maar niettemin loopt hij nog als 1e Nederlander met als doel een WK ticket te bemachtigen. Omdat de benen nog goed voelen loop ik er al snel van weg, intussen ergens rond de 6e plaats.

Rond de 44km zit het meeste klimwerk erop en loopt de route glooiend naar beneden. Hier is het kwestie van goed tempo te kunnen houden. Dat blijkt vrij goed te lukken, al begint de vermoeidheid te wegen en ben ik bij momenten weeral fameus aan het ploffen.

Door de lekkende sportdrank zijn mijn handen en heel mijn linkerflank plakkerig geworden, wat me ook mentaal wat minder fris lijkt te maken (wat allicht ook te wijten is aan eerdere verkoudheid). Ik kijk er al naar uit om zo snel mogelijk te finishen, maar dan gaat het, met 3 km te gaan, behoorlijk mis.

Wat doe je als je geen markeringen meer ziet:

  • terugkeren tot je weer markering ziet … OK
  • eruit besluiten dat je goed zit en teruglopen om te kijken of je niets over het hoofd gezien hebt … peut
  • nog steeds geen markering zien en bij splitsing rechtdoor lopen … peut
  • de andere optie bij de splitsing proberen, opmerken dat dit de juiste weg niet kan zijn, maar verderop een seingever zien staan en daaruit besluiten dat je toch verder rechtdoor moest … peut
  • terug de andere optie nemen en doorlopen tot bij splitsing om te merken dat ook daar geen markeringen hangen … peut
  • helemaal teruglopen tot aan de laatste markeringen, tot je ook de volgende markeringen ziet, en daar merken dat er daar eigenlijk een splitsing was … euh ja, maar wel rijkelijk laat.

Dat ik hier met fameuze oogkleppen op heb moeten lopen merk ik als ik een trein lopers naar boven zie komen die wel de juiste afslag nemen. Ik positioneer me voor deze trein, maar als er een loper uit de kopgroep voorbijkomt die ook ergens serieus moet misgelopen zijn, ben ik op aanklampen aangewezen. Als hij bij het opdraaien van het domein waar we finishen een kleine versnelling plaatst, heb ik het niet meer in hoofd en benen om te reageren.

Als 8e loop ik in 4:52 over de finish, blij dat ik hier überhaupt kon lopen, genoten van het parcours, maar toch ook behoorlijk gefrustreerd over het feit dat ik hier zo in de mist kon gaan. Tijdens mijn zijsprong die na inspectie achteraf toch 10 minuten duurde, passeerden de 1e 2 Nederlanders: Geordie Klein en Zac, en Joris Jacobs me.

P.S.: Voor vertrek twijfelde ik nog of ik hier met Trailtalon 250 of Terraclaw 220 zou lopen. Gezien de modder was ik blij dat ik voor de Terraclaw koos. Als ik me niet vergis liep Zac met Roclite 305 (die ook in lichtere versie met minder drop bestaat – 290), een alom geprezen all-around trailschoen die ikzelf nog niet testte maar wel iets zwaarder is.