Kustmarathon 2016: Een plan gedoemd om te falen

Vorig jaar verraste ik mezelf op een mooie 9e plek in 2:47 op de kustmarathon. Toen kwam ik net terug van een stevige blessure en had ik slechts een beperkt volume gehaald tijdens de trainingen. Dit jaar liep geheel anders…

Na mijn succesvolle passage op de TDS  bleek het niet vanzelfsprekend om mijn training op de marathon te richten. De achillespezen hadden het zwaar te verduren gehad, dus dat bleef balanceren bij het opbouwen. Bovendien was ik er vlak voor de Scott Offroad Run een kleine week tussenuit door een verkoudheid. Niettemin leken mijn tijden tijdens deze wedstrijd en de laatste trainingen te wijzen op een vergelijkbare conditie. Ik bekeek mijn verhaal nog eens samen met de tussentijden van vorig jaar (25km vlot gelopen, 5km aanklampen en de laatste 12 volhouden…) en vatte, er voor de makkelijkheid van uitgaande dat mijn spieren een grotere belasting aankonden, volgend simpel plan op: zelfde aanpak, langer vlot lopen.

14462948_929200147184213_6062454738662303208_n

Foto Martijn Lavooij

Achteraf gezien dus gedoemd om te mislukken… De eerste kms lijken de benen perfect en gaan een paar seconden sneller dan vorig jaar, maar het eerste stukje strand maakt meteen duidelijk dat het een stuk zwaarder zal zijn dan vorig jaar. Bij het oplopen van de Westerscheldekering doe ik een kleine inspanning om bij Ralph en Martijn aan te sluiten. Samen met Pascal van Norden vormen we een groepje van 4 waarin we tegen de wind vechten. Er moet behoorlijk gewerkt worden en ik neem met wisselend enthousiasme en ditto energie af en toe de kop. Na 10km voelen mijn benen al stijf aan, maar blijven gelukkig goed ronddraaien.
14494619_297185663999693_4180152455670292762_n

Foto Menno Mud

Bij het oplopen van het strand rond 20km kreeg ik nog een opstoot van enthousiasme. Bij het halve marathonpunt liep ik nog samen met Pascal en Ralp, maar ik krijg het steeds moeilijker om te volgen en moet uiteindelijk lossen. Ik hou het groepje nog een paar km in het vizier maar heb het echt moeilijk met het ploeteren in het zand en vechten tegen de wind. Plan mislukt, ik ben een stuk eerder gekraakt dan vorig jaar en heb nog een behoorlijk eind te gaan. De benen willen niet meer en dan is het kwestie om mentaal niet op te geven en er toch nog het beste uit te halen. Gezien mijn gps-horloge het al in de eerste kilometers begaf kan ik slechts zeer ruw inschatten hoe snel (of eerder traag) ik me nog voortbeweeg, maar tot mijn verwondering blijf ik wel mijn 8e positie in de wedstrijd handhaven.

Op de duintrap omlaag naar het laatste stukje strand ben ik behoorlijk aan het stuntelen, het is bijna een wonder dat ik niet met mijn hoofd vooruit in het zand beland. Eens op het strand begin ik te speuren naar vrouw en kinderen die hier ergens zouden staan om me aan te moedigen. Het lijkt zeer lang te duren, maar uiteindelijk krijg ik ze in het oog. Terwijl ik ze passeer kan ik enkel “zwaar” uitbrengen. Maar het geeft me toch enige moed om nog even door te zetten naar de finish die ik na 2u55 als 8e overschrijd.

img_1137
P.S.: voor deze wedstrijd haalde ik de inov8 Bare-X-lite 150 uit het schoenenrek.
P.P.S.: ik ben inmiddels weer stevig aan het trainen en heb er vertrouwen in dit najaar nog eens mooi te kunnen knallen… binnenkort meer.
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s