Vegan 3000 ultra (V3k): klimmen, klauteren en naar beneden cruisen

Na de GTLC wou ik me, na snel herstel, in sneltempo klaarstomen voor de V3k. Hoewel ik deze wedstrijd al in het najaar in het vizier had, hoorde ik pas midden mei dat er plaatsen vrijkwamen voor de mensen op de wachtlijst waardoor ik mijn training hier niet echt op kon afstemmen en de GTLC met de missie liep om niet al te veel brokken te maken.

De V3k is een race in Wales die wordt georganiseerd door veganisten en loopt over de Welsh 3000, 15 pieken boven de 3000 voet (een dikke 900 meter), over een parcours van een kleine 55 km. Niet echt terrein waar ik in het Gentse of Brusselse makkelijk op kan trainen. Gezien ik slechts 2 weken had om wat zaken bij te schaven, nam ik me voor om me vooral op spieroefeningen en spielerei te richten. Ik had zo het gevoel dat mijn daalcapaciteiten tijdens de Bouillonnante en de GTLC deels beknot werden door mijn slepende bilspieren. Omdat ik me aan een pak technischer terrein mocht verwachten, wou ik ervoor zorgen dat mijn “ophanging” perfect in orde was. Dit leek gaandeweg aardig te lukken… Het vele spelen op borduurstenen, modder- en steenhoopjes, zigzaggen en rondspringen schepte ook vertrouwen, maar zorgde er ook voor dat zelfs de lichtste training al snel een pak steviger uitdraaide dan gepland en weer enig protest van mijn achillespezen veroorzaakte.

De start om 5u ’s ochtends verliep voor mij enigszins stressvol door verlies van controlestrook en de lange wachtrij bij toiletten waardoor ik me nog naar de start moest reppen (en daardoor weliswaar wat minder last had van de midges).

IMG_0533

Het eerste deel van de wedstrijd loopt meteen stevig omhoog, naar de top van Snowdon om vervolgens over de “knife-sharp arrête” van Crib Goch te klauteren. Die laatste kende ik vooral van reputatie en leek me -door totaal gebrek aan ervaring- een fameuze uitdaging. Al bij al bleek het klauterwerk me nog goed af te gaan en waren de echt moeilijke stukken vrij beperkt, al werd ik op dit stuk vrij gretig ingehaald door andere lopers die hier meer bedreven in waren.

13438831_1765054180442911_462716380887184586_n 13502094_1765054203776242_400905351622386442_n

De afdaling van Crib Goch zou ook mijn eerste kennismaking met scree – losliggende stenenveld – worden, maar dat viel tegen. Niet zozeer in de zin dat ik hier niet vooruit raakte, maar eerder omdat ik nu niet bepaald onder de indruk was van de zeer beperkte stukken met losse stenen.

De eerste sectie was echt genieten. Ik schoof vlot mee in de klim, en genoot echt van het ruwe terrein. Hoewel het zicht al na een paar 100m stijgen zeer beperkt was door de mist, bleef het ronduit prachtig en zorgde voor een unieke atmosfeer.

IMG_0534
Na de eerste sectie overleefd te hebben dacht ik de grootste klauterstukken achter de rug te hebben, dat bleek een behoorlijke misvatting want ik schat dat 3/4e van de pieken nogal rotsachtig waren, maar daar was ik me dus nog niet van bewust. Met die gedachte begon ik vol goede moed aan de beklimming van de 2e sectie naar Eldir Fawr. Hoewel er minder lopen aan te pas kwam dan bij de beklimming van Snowdon ging het bij mij behoorlijk goed vooruit, zodanig dat ik een groot deel van de lopers die me op Crib Goch inhaalden weer bijhaalde. Op de rollende stukken na de top belande ik in een groepje lopers met o.a. de eerste vrouw Beth Pascal, Ake Fagereng & Oli Mitchell.

Bij momenten nam ik wat afstand, maar liep niet echt weg. Dat was ook niet mijn bedoeling want ik had het gevoel dat ik al in een prima positie in de race zat, en er wat navigatie betrof voordeel kon bij halen om in groep te lopen. Hierdoor konden we makkelijker navigatie op kaart en GPS combineren (dit laatste nam ik voor mijn rekening). Hoewel de route gemarkeerd was met rode vlaggetjes, waren deze namelijk door de mist moeilijk zichtbaar en op rotsige stukken volledig afwezig. Op de top van de Glyder Fach waren we ook even in de war omdat we hier een controlepunt verwachtten, maar niet konden vinden. Mijn frank viel pas toen we al aan het dalen waren dat we pas daar gecheckt zouden worden. Dit nam bij mij enige tijd in beslag, waardoor ik weer even moest bijhalen.

IMG_0546

Dit ging vlot tot ik op een lange rotsblok onderuit gleed. Het was een fameuze smak waar ik even niet goed van was. Ik moest even de pijn verbijten en de schade opmeten terwijl het bloed op mijn horloge drupte, maar mijn eerste reactie was toch “ik hoop dat ze me op de volgende post niet tegenhouden”. Na een suikergel om de shock wat op te vangen bleek het gelukkig geen al te grote impact op mijn lopen te hebben en op de top van Tyrfan zat ik weer in het groepje op positie 8 t.e.m. 11. Dit schepte goede moed!

In de afdaling over rotsblokken was ik echter behoorlijk aan het stuntelen waardoor ik snel achterop raakte. Bovendien kwam ik beneden de rotsblokken iets te veel naar het westen uit zodat ik op een steil pad uitkwam parallel met het gemarkeerde pad. Tegen de tijd dat ik dit doorhad was ik al een behoorlijk eind gedaald en verloor ik veel tijd door over te steken naar het juiste pad. Ondertussen zag ik zeker 2 lopers voorbijlopen die wel juist zaten en dacht ik dat ik een goede eindplaats nu wel mocht vergeten.

Niettemin beperkte ik mijn passage op de hulppost van Ogen tot het bijvullen van water en het meegritsen van een heerlijke energyball gekruid met cardamon. De 3e fameuze klim van de dag (naar Pen yr Ole Wen) liet zich goed voelen, maar toen de eerste loper van de kortere afstand voorbijkwam lukte het toch nog vrij goed om aan te klampen. De Carneddeau sectie van de wedstrijd zat ook behoorlijk in de mist en vooral de lus naar Yr Elen bleek niet evident. Samen met Patrick Devine-Wright waarmee ik sinds de laatste klim samenliep en Ake die we onderweg weer opgepikt hadden slaagden we er in een behoorlijke lijn aan te houden. Nabij de piek kwamen we Beth en Oli weer tegen die zich wat gedesoriënteerd voelden. Teruglopen bleek een stuk makkelijker en hier had ik nog wat energie over waardoor ik weer op kop ging lopen en Patrick meekreeg.

De 4 laatste toppen waren behoorlijk routine, waarna we nog een kleine 8km naar beneden mochten denderen over begraste hellingen. Hierbij liepen Patrick en ikzelf, na een kleine helft van de wedstrijd samen te zijn gebleven, nooit ver van elkaar weg, zelfs al kozen we een paar keer een lichtjes andere lijn. Bij het naderen van de afdaling over de weg spraken we af om samen te finishen. Na een paar honderd meter asfalt die er nog behoorlijk inhakten kwamen we op gedeelde 6e, 7e positie samen over de finishlijn in een tijd van 9u20.

13509033_1765174410430888_5126023746638419391_n

Ik was zeer tevreden met deze onverhoopte prestatie. Misschien de minst opgemerkte, maar zelfs al valt er nog op tal van vlakken verbetering te rapen, naar mijn aanvoelen één van mijn best uitgevoerde wedstrijden tot nu toe.

Advertenties