Grand Trail des Lacs et Chateaux 2016: eentje om van te genieten

De lange afstand van de GTLC (dit jaar net als vorig jaar een kleine 105 km) wordt stilaan een klassieker in mijn kalender. Vorig jaar viel ik na 30 kilometer volledig terug, en mijn doel dit jaar was simpelweg om het beter te doen…
Wat praktische voorbereidingen betreft was ik nogal nonchalant geworden, zodanig zelfs dat ik het startuur van de race verkeerd had en mijn wekker pas om 2:45 zette. Gelukkig was er om 2u al zodanig veel beweging in de gîte bij de start dat ik die inschattingsfout vrij snel door had. Na een ontbijt- en aankleedrush beland ik nog halfsuf in de bus naar Butchenbach. Bij de start vormt zich al snel een behoorlijke kopgroep met Christof Winkin, Benny Keuppens, Joris Jacobs, een jonge gast waarvan de naam me ontsnapt is en mezelf. We lopen in tegenwijzerszin om het meer van Butchenbach waardoor we het mooiste stuk te zien krijgen terwijl de zon langzaamaan opkomt.
Bij de post na 20km had ik niets nodig en liep ik rustig veder om even een plaspauze te kunnen nemen, maar dat werd me niet gegund waardoor ik toch weer wat moest bijhalen. Dit koste me toch wat moeite en deed me twijfelen aan mijn capaciteit om mee te draaien in de sterk ogende kopgroep. Bij de eerste helling veranderde dit plaatje echter en waren we meteen Benny en Joris kwijt. De jonge debutant gaf wel een zeer sterke indruk en leek me een goede podiumkandidaat. Intussen leken er hier en daar een paar nieuwe stukjes in het parcours te zitten die ik wel kon smaken en ik liep er echt van te genieten. Na 28 km begonnen we samen aan de skihelling van Ovifat. De benen voelden goed en ik liep met lichte passen naar boven. Christophe was net achter me stevig aan het powerhiken terwijl onze jonge vriend probeerde te lopen, maar daar duidelijk niet goed in slaagde. Christophe haalde me vlot bij in de afdaling en de volgende 20 km zouden we samen afleggen zonder spoor van enige achtervolgers.

IMG_0454
Hoewel ik intussen al 2 uitschuivers maakte op de natte en modderige ondergrond – wat de wedstrijd een stuk zwaarder maakte dan andere jaren – is het parcours niet bijzonder technisch. Maar helaas liep Christophe me, op de zowat de enige langere steile afdaling, in een mum van tijd fameus op achterstand. Hij had de GTLC met stip als A-wedstrijd aangeduid en het was overduidelijk dat hij er ook behoorlijk wou voor vechten indien nodig. Ikzelf had er al lang vrede mee om 2e te worden zolang ik maar vlot zou lopen, zeker nu de Vegan 3000 Ultra op mijn kalender verschenen was. Maar toen het gat geslagen werd, kreeg ik toch even een mentaal dipje. Op de trappen naar de kapel in Malmedy ving ik de laatste glimp van Christophe op, maar in plaats van de strijdlust aan te wakkeren had ik de omgekeerde reflex om naar boven te stappen, een foto te nemen en van het moment te genieten.

IMG_0460

De beklimming na het centrum van Malmedy is traditioneel één van de zwaarste stukken van de wedstrijd. Door dit dipje verwachtte ik hier fameus wat tijd op Christoph te verliezen, maar eens het terrein terug glooiend werd, kwam ik weer enigszins op dreef. Bij de bevoorrading op 60 km bleek ik een 5 min. achter te zitten. Een andere klassieke helling in de wedstrijd is – voor mij althans – er één van een paar kilometer die net iets te steil omhoog loopt om als vals plat door te gaan. Terwijl er op training geen haar op mijn hoofd aan zou denken om hier te stappen, heb ik dit hier traditioneel altijd wel een stukje gedaan. Tijdens ultra wedstrijden grijp je – diep in de wedstrijd – al snel elke helling aan om door te stappen een (relatief) rustpunt in te lassen, en ook dit jaar was het niet anders. Hoewel ik nog perfect had kunnen doorlopen schakelde ik de laatste 100 m over op stappen. Verder kon ik er op dit laatste stuk nog behoorlijk het tempo inhouden, en toen ik op de laatste drankpost hoorde dat er slechts 9 km te gaan was, terwijl ik er zelf eerder 12-13 verwachtte, was dat voor mij het teken om van dan af het stappen bergop tot een minimum te beperken.

13327548_977745192323733_8739838783418402059_n
In de laatste kilometers slaagde ik er nog in om een fameuze smak tegen het asfalt te maken na een misstap op een borduurrand, maar met de finish in zicht mocht dat niet meer deren. Ik finishte als 2e in een zeer respectabele tijd van 9:50 en had het gevoel nog behoorlijk wat reserve te hebben. Een resultaat waar ik zeer tevreden mee ben. Maar toen achteraf bleek dat ik hiermee ook een goede zaak deed voor de betrail ultra-ranking vroeg ik me toch even af of ik niet iets harder mijn best had moeten doen ;-). Belangrijker is echter dat deze wedstrijd er echt één was om van te genieten. Ik houd er echt van om op dit parcours in de Hoge Venen te lopen, waar je regelmatig weidse landschappen krijgt voorgeschoteld. En het doet toch wat met een mens als je daar een goeie 100 km vlot kan door lopen…

IMG_0475