Trail des Z’Amoureux: courage pour la suite

Op Valentijnsdag vertrok ik richting Huy met de ambitie om met bloemen naar huis terug te keren. De organisatoren van de 29 (of 27) kilometer lange Trail des Z’Amoureux beloven op hun website een uitzonderlijk parcours voor 99.9% op paden. Gezien me dit voor België een ongelofelijke prestatie lijkt was ik zeer benieuwd wat dit zou geven.

Na anderhalf uur rijden vanuit Gent kwam ik vlot aan op de parking van de lokale supermarkt in Huy, vlakbij het kasteel van Ben Ahin. Dit was zowat de makkelijkste route naar een ardennentrail. De wedstrijd zelf zou van een heel ander kaliber zijn.

Ik begon gretig aan de wedstrijd en vatte als eerste de klim in het bos aan. Meteen lang genoeg om de spieren een eerste keer af te matten. De volgende kilometers werd ik vergezeld door een andere loper die op technischere stukken duidelijk beter uit de voeten kwam dan ikzelf. Het parcours kronkelt vrijwel de hele tijd doorheen hetzelfde bos dat een bult in het landschap vormt, maar is geen moment eentonig. De overvloedige regen van afgelopen weken heeft overal voor een behoorlijk modderbad gezorgd en bepaalde paden zelfs in beken getransformeerd.

Naarmate de kilometers vorderen moet ik toch een gaatje laten op mijn medeloper. Terwijl we doorcrossen op een pad vol met afgevallen bladeren zie ik hem plots opmerkelijk vertragen. Als ik iets later kniediep in de gecamoufleerde modder zak begrijp ik meteen waarom. De modder is zo zacht dat er geen probleem is om schoenen te verliezen, maar zo’n strook van een meter of 10 haalt er wel behoorlijk de snelheid uit.

Ergens halverwege de wedstrijd word ik bijgehaald door 2 mannen van dezelfde club, en na wat geklooi met mijn drinkbeker ben ik op achtervolgen aangewezen. Ik was niet meteen van plan hen zomaar te laten gaan, maar dat was buiten de samenkomst met de kortere afstand gerekend. Tijdens het slalommen tussen de andere lopers op een steile klim, ben ik ze plots helemaal uit het oog verloren. Omdat het slalommen tussen de tragere lopers nog even doorgaat over een afdaling met touw en een 2e klim is het hier niet evident om (zonder richtpunt) de schade weer goed te maken. Ik leg me er dan ook bij neer dat de bloemen voor een andere keer zullen zijn, maar blijf het tempo er in houden.

Met ongeveer 5 kilometer te gaan, vang ik, bij een lus in het parcours, een glimp op van de loper voor mij. Hij dendert al naar beneden, terwijl ik langzaam naar boven tjok. Zelden zo’n korte wedstrijd meegemaakt waar ik zoveel moest klimmen. Net voor de laatste klimmetjes, bij doortocht door een drassig weiland krijgen we nog een prachtig zicht op de beboste bult waar we al de hele tijd over crossen. De laatste hellingen probeer ik het stappen te beperken en na korte passage over een asfaltstrook (waarvan het aantal voor de hele wedstrijd inderdaad op één hand te tellen is) kom ik na 2h27 blijkbaar als 2e over de meet. In de warrige passage met de kortere afstand hadden 2 van de koplopers blijkbaar wat teveel afgesneden waardoor ze op de kortere lus belandden…

Ondanks dit vreemde wedstrijdverloop vind ik deze Trail des Z’Amoureux zeker een fameuze aanrader. En uiteindelijk ben ik toch -zij het net als alle andere deelnemers- met een roos naar huis teruggekeerd.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s