Trail des Z’Amoureux: courage pour la suite

Op Valentijnsdag vertrok ik richting Huy met de ambitie om met bloemen naar huis terug te keren. De organisatoren van de 29 (of 27) kilometer lange Trail des Z’Amoureux beloven op hun website een uitzonderlijk parcours voor 99.9% op paden. Gezien me dit voor België een ongelofelijke prestatie lijkt was ik zeer benieuwd wat dit zou geven.

Na anderhalf uur rijden vanuit Gent kwam ik vlot aan op de parking van de lokale supermarkt in Huy, vlakbij het kasteel van Ben Ahin. Dit was zowat de makkelijkste route naar een ardennentrail. De wedstrijd zelf zou van een heel ander kaliber zijn.

Ik begon gretig aan de wedstrijd en vatte als eerste de klim in het bos aan. Meteen lang genoeg om de spieren een eerste keer af te matten. De volgende kilometers werd ik vergezeld door een andere loper die op technischere stukken duidelijk beter uit de voeten kwam dan ikzelf. Het parcours kronkelt vrijwel de hele tijd doorheen hetzelfde bos dat een bult in het landschap vormt, maar is geen moment eentonig. De overvloedige regen van afgelopen weken heeft overal voor een behoorlijk modderbad gezorgd en bepaalde paden zelfs in beken getransformeerd.

Naarmate de kilometers vorderen moet ik toch een gaatje laten op mijn medeloper. Terwijl we doorcrossen op een pad vol met afgevallen bladeren zie ik hem plots opmerkelijk vertragen. Als ik iets later kniediep in de gecamoufleerde modder zak begrijp ik meteen waarom. De modder is zo zacht dat er geen probleem is om schoenen te verliezen, maar zo’n strook van een meter of 10 haalt er wel behoorlijk de snelheid uit.

Ergens halverwege de wedstrijd word ik bijgehaald door 2 mannen van dezelfde club, en na wat geklooi met mijn drinkbeker ben ik op achtervolgen aangewezen. Ik was niet meteen van plan hen zomaar te laten gaan, maar dat was buiten de samenkomst met de kortere afstand gerekend. Tijdens het slalommen tussen de andere lopers op een steile klim, ben ik ze plots helemaal uit het oog verloren. Omdat het slalommen tussen de tragere lopers nog even doorgaat over een afdaling met touw en een 2e klim is het hier niet evident om (zonder richtpunt) de schade weer goed te maken. Ik leg me er dan ook bij neer dat de bloemen voor een andere keer zullen zijn, maar blijf het tempo er in houden.

Met ongeveer 5 kilometer te gaan, vang ik, bij een lus in het parcours, een glimp op van de loper voor mij. Hij dendert al naar beneden, terwijl ik langzaam naar boven tjok. Zelden zo’n korte wedstrijd meegemaakt waar ik zoveel moest klimmen. Net voor de laatste klimmetjes, bij doortocht door een drassig weiland krijgen we nog een prachtig zicht op de beboste bult waar we al de hele tijd over crossen. De laatste hellingen probeer ik het stappen te beperken en na korte passage over een asfaltstrook (waarvan het aantal voor de hele wedstrijd inderdaad op één hand te tellen is) kom ik na 2h27 blijkbaar als 2e over de meet. In de warrige passage met de kortere afstand hadden 2 van de koplopers blijkbaar wat teveel afgesneden waardoor ze op de kortere lus belandden…

Ondanks dit vreemde wedstrijdverloop vind ik deze Trail des Z’Amoureux zeker een fameuze aanrader. En uiteindelijk ben ik toch -zij het net als alle andere deelnemers- met een roos naar huis teruggekeerd.

Advertenties

Polar Bear Trail: tempo zit goed

Op zondag 24 was het tijd om nog eens goed te knallen. Dit keer in Teuven/Voeren. Bij winterse loopjes is er bij mij altijd die hoop op sneeuw, maar het zou modderploeteren worden. Ook plezant natuurlijk, vooral omdat ik het agressieve profiel van mijn inov8 X-Talon-schoenen toch eens grondig moest testen.

In de weken voor de wedstrijd leek ik behoorlijk wat snelheid in de benen te hebben, dus ook daarvoor was het een ideaal moment om dit te testen onder wedstrijdomstandigheden op deze, voor mij relatief korte, 22 km. Enig minpuntje was dat ik dinsdag tijdens het op-en-af denderen van de skihelling in Gent mijn linkervoet had bezeerd door de harde klappen op de (toen nog) bevroren ondergrond.

De start was er meteen een om je vingers van af te likken; een dikke 100 m naar beneden op een weiland, scherp draaien en terug omhoog via een aardeweg. Ik liet me hierop naar beneden denderen (gewoon omdat het kan, weet u wel), en kwam daardoor als eerste uit de bocht. Met een Tim Pleijte onder de deelnemers maakte ik me echter geen illusies en deed dan ook bergop geen zotte dingen. Tim en Kevin Cnudde sloten dan ook aan om het daaropvolgende stukje afdaling over de weg samen in te zetten. Hier kreeg mijn voet rake klappen en speelde de pijn terug op, maar de 1e kilometers lukte het me om vlot mee te draaien. Eens we de ietwat langere beklimming aanvatten was het duidelijk dat Tim de man van de wedstrijd zou worden. Intussen waren Jean-Francois Charlier en Bart Candel aangesloten en trok de kopgroep stilaan op een sliert. Ikzelf bleef samen met Bart aan de staart hangen. Even dacht ik dat het vanaf hier kwestie van standhouden zou worden, maar uiteindelijk liep ik toch van hem weg op een modderstrook.

11306610-7A1C5DA44407E510C2B5

Foto Ludo-Grafica

In de modder vloog ik vooruit, maar op de (helaas wel vrij talrijke) harde stukken naar beneden leken mijn schoenen net wat te stug, en had ik de reflex om toch een beetje op veilig te spelen in de hoop mijn voet wat te sparen. Volgens de informatie die ik langs de weg kreeg zat ik een hele tijd op 1,5 minuut van nr. 3. Toen dat met een kilometer of 6 te gaan nog steeds het geval bleek, lukte het terug iets beter om de pees erop te blijven houden, al was de laatste lange klim behoorlijk (misschien te) berekend. In de laatste kilometers ving ik af en toe een glimp op van Kevin, maar meer dan een 10-tal seconden naderen zat er toen niet meer in. Als 4e kwam ik vlot over de finish in deze opmerkelijk goed bezette trail.

Al bij al was ik zeer tevreden met mijn prestatie, en blij zo een stevige training op dit mooie en door modder uitdagende parcours te kunnen afwerken. Het beste nieuws kwam echter na de race; het herstel liep bijzonder vlot, en ik kon snel weer doortrainen.