Oriëntatie: eerste poging

Op zondag 20 december ‘pendelde’ ik met iets meer goesting dan gewoonlijk richting Brussel om er samen met Wouter Hamelinck deel te nemen aan een oriëntatieloop in het Zoniënwoud. Wij kozen voor de “Ultra Longues Distances” waarbij alle controlepunten samen, in vogelvlucht, een route van 20 km vormen. Met 15 teams van 2 moet dit zowat de minst bezette wedstrijd geweest zijn die ik ooit liep, dus echt over koppen lopen zou er niet bij zijn…
Na het aftellen voor de start krijg je de kaarten te zien – die voor iedereen licht verschillend zijn (omdat er hier en daar clusters van punten liggen die in verschillende volgorde moeten afgewerkt worden) – en is het kwestie van uit te maken waar je naartoe moet en wat de efficiëntste weg is.

Een kleine 2 weken eerder had Wouter me op basis van oude kaarten een paar punten laten zoeken. Toen kwam het er op neer dat het lopen om de haverklap werd onderbroken door speuren op de kaart. Gezien Wouter het oriënteren voor zich nam, verwachtte ik dat het tijdens de wedstrijd een stuk vlotter zou gaan, maar de kamikaze naar het eerste punt waarbij er in-de-vlucht kaart werd gelezen was toch wel indrukwekkend. Op de controlepunten staat een toestelletje om onze passage op de chip waarmee we rondcrossen te registreren. Na een korte blik op de kaart lopen we naar het volgende punt, met hooguit hier en daar een seconde of 2 aarzeling om even de kaart te bestuderen. Ondanks het hoge tempo lukt het me aanvankelijk nog vrij goed om te volgen waar we zijn en in te schatten wat het plan is. Ik betrap me er wel op dat ik systematisch stop om de kaart te bestuderen als ik Wouter voor me zie stoppen, zelfs al zit hij 10 meter voorop en stopt hij om zich een weg door de bramen te banen. Eens we weer goed doorlopen doe ik dan een inspanning om de achterstand weer in te halen.

IMG_0830

Orientatielopen: kaart met controlepunten en “rekening”

Intussen lopen we aan een stevig tempo kris-kras door het bos, daarbij enkel de grootste obstakels en dichtste bramen vermijdend, en maar heel af en toe nemen we hierbij de paden.
Na een goed uur hebben we reeds 20 van de 43 punten afgewerkt, wat me zeer vlot lijkt, maar mijn achillespezen laten zich voelen en ook mentaal begint de vermoeidheid zijn sporen na te laten.
Op punt 28 komen we niet helemaal uit waar we gedacht hadden en draaien we verschillende rondjes voor we het controlepunt op een vegetatiegrens vinden.

Naarmate de race vordert raak ik meer en meer onder de indruk van de navigatie door Wouter, maar verslapt mijn aandacht op de kaart, en heb ik slechts een flauw idee meer waar we ergens zijn. Parallel neemt mijn motivatie om het gat op Wouter dicht te lopen af, als ik dan toch eens de tijd neem om even de kaart te bekijken. Enkel als ik recht op doel af kan lopen gaat het nog echt vlot… Uiteindelijk lopen we na een kleine 3u als 5e team binnen, met ongeveer 27 km op de teller.

Al bij al een interessante leerschool, al zal ik het toch een stuk trager moeten aanpakken om het navigeren zelf onder de knie te krijgen. Ik was vooral verrast dat de combinatie navigeren en lopen (zelfs al was dat eerste slechts een halfslachtige poging om te volgen) mentaal niet te onderschatten is, en een fameuze invloed op het lopen heeft.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s