Kustmarathon of verras jezelf eens op een toprace

Begin dit jaar schreef ik me in voor de kustmarathon in de hoop daar nog eens een mooie tijd neer te zetten. Door allerhande blessureperikkelen had ik deze zomer mijn training toch drastisch moeten terugschroeven en had ik die hoop al opgeborgen. Maar na de goeie Scott Offroad Run van 2 weken terug hoopte ik toch om net binnen de 3u te kunnen finishen.
Voor de start zat ik nog mijn billen en achillespezen te masseren die toch ietwat ongemakkelijk aanvoelden, maar na het vertrek in Burg-Haamstede zat het gevoel meteen goed. Ik draaide soepel en vlot rond en toen ik Pascal Van Norden tegenkwam wist ik dat het meer dan snel genoeg ging. Leo Smet sloot even aan om een babbeltje te slaan, maar op de paden door het bos was ik al snel weer enkel met Pascal samen aan het lopen. Op het strand dichtte ik een gaatje met Michiel Van Nispen, om op de stormvloedkering weer te hergroeperen met Pascal. Even later werden we ook vergezeld door Erwin die voor Tim Pleijte haasde.

Op de stormvloedkering

Op de stormvloedkering

Op voorhand had ik wat gevreesd dat dit een lang saai stuk zou zijn, maar uiteindelijk bleek je hier een prachtig uitzicht op het water te hebben en voelde het zalig om mooi tempo te maken. Onderweg had Michiel ons laten lopen en een tijd later was ook Erwin omgekeerd, zodat ik nog alleen met Pascal liep.
Na de stormvloedkering dacht ik dat we vrij snel het strand op gestuurd zouden worden, maar de route kronkelde nog een behoorlijk aantal kilometers over vlot beloopbare duinpaden. Rond km 20 belandden we op het strand, en hier was ik bijzonder blij in gezelschap van Pascal te zijn, want het bepalen van de beste looplijn is niet bepaald mijn sterkste kant. Hier werken we ook vlot samen en worden we net als elders op het parcours regelmatig aangemoedigd. In deze wedstrijd kan je echt niet missen waar je van het strand af moet, want op die plekken staat er meteen een hoop publiek.

Het blijft hard werken...

Het blijft hard werken…

Het strand aflopen gaat vlot, maar stilaan beginnen de benen te schreeuwen. Dit komt niet in de buurt van wat ik op training gewoon ben… Zowel in afstand en snelheid is het lang geleden dat ik nog iets gedaan heb dat in de buurt kwam. De twijfel steekt even de kop op, maar als we rond de 30 km achtereenvolgens nr. 10 en 9 oprapen, dan is daar het besef dat er niets anders opzit dan blijven doorzetten. De eerste trapbeklimming gaat nog vlot, maar een paar kilometer later moet ik Pascal toch laten gaan. Ik hou hem nog lang in het vizier, maar de opeenvolging van korte klimmetjes begint zijn tol te eisen.
Tot mijn verbazing zie ik voor mij een andere loper opduiken die ik gelijkelijk nader. Het blijkt Tim Pleijte te zijn die onderweg behoorlijk gekraakt moet zijn. Net voor het oplopen van het strand loop ik hem enigszins aarzelend voorbij.
De goeie km strand vind ik echt het goeie ritme niet, temeer omdat ik me telkens door paaltjes moet wringen, wat meteen wat afremt. Niet geheel verwonderlijk vat ik ongeveer samen met Tim het klimmetje van het strand af aan. Hier blijk ik overduidelijk nog de betere benen te hebben, maar eenmaal op de dijk probeer ik toch zo goed als het nog gaat enig tempo aan te houden. Naar beneden, de hoek om en nog een 200m naar de meet met mijn meest houterige (would be) sprint ooit.
Over mijn 9e plaats in 2:47 mag ik zeer tevreden zijn, en dit bewijst voor mij dat je je niet hoeft in te houden om ook met beperkte training vlot te lopen als het gevoel goed zit (en je er niet bang voor bent om het naarmate de wedstrijd nadert behoorlijk zwaar te krijgen). De Kustmarathon zelf is zeker een aanrader, met een mooi parcours en verrassend veel ambiance en toeschouwers onderweg.

JL200023

Voor de liefhebbers van filmpjes hier mijn “persoonlijke” video.

Scott Offroad: vertrouwen tanken

Op zondag 20 september stond ik met gemengde gevoelens aan de start van de 26.5 km Scott Offroad Run in Roosdaal.
Ik had in de loop van de week eindelijk enige beterschap in de evolutie van mijn Achillespeesblessure gemerkt, maar was toch bang voor een gelijkaardig scenario als bij de Trailrun van de Vlaamse Ardennen, waarbij er pijn zou opspelen die de pret en vaart uit het lopen haalt. Bovendien is deze wedstrijd er één waar je met een quasi bergop start al dadelijk goed in het rood gaat, dus echt rustig beginnen is er sowieso niet bij, zeker niet nu ik graag en goed begin te klimmen. Boven zijn we met een groepje van 6 vooraan. Vier man zet er meteen goeie vaart in, terwijl ik er wat aarzelend achterhang kies ik er wijselijk voor om die mannen te laten gaan. Intussen voelen pezen her en der wel wat ongemakkelijk aan, maar echt lastig worden ze nooit, al zorgt het mentaal wel voor wat getwijfel.

Nog wat werk aan mijn loophouding bergaf...

Nog wat werk aan mijn loophouding bergaf…

Na wat leuke paden door de velden en plakkerige modderstroken belanden we in Neigem- en Berchembos, waar ik met plezier in rondcross. Tijdens de afdaling naar een valleitje in Berchembos zie ik Kevin Cnudde op een boogscheut voor me lopen. Ik blijf hem in het vizier houden en na de passage door de postkoetsweg, die er lekker modderig bijligt, komen we boven samen aan de drankpost.
We lopen een paar km samen goed door, maar ik als ik wordt voorgelaten op een singlitrack langs een maïsveld ben ik weer meteen alleen weg. Het lukt me behoorlijk om het tempo er de laatste 3-4 km goed in te houden om na een (helaas opnieuw) verwarrende finish als 4e aan te komen in 1:52. Lang niet slecht gelopen lijkt me…
Intussen staat alweer een volgende wedstrijd, de Kustmarathon, voor de deur, benieuwd wat dat geeft.