Trail run Vlaamse Ardennen: ik was er (met mijn hoofd) niet bij

Op zondag 23 augustus nam ik als tussendoortje – een C-race zoals ze zeggen – deel aan een tocht van 44 km door de Vlaamse Ardennen. Ik had hier hoegenaamd geen ambities, maar dat wil nu ook niet zeggen dat ik ineens vanachter ga gaan lopen. Toen ik Leo tussen de deelnemers spotte had ik meteen een richtpunt; ik zou er niet samen mee lopen, maar achter blijven…
Zo gezegd, zo gedaan. Leo neemt meteen de kop en ik blijf er aan een goed, maar behouden tempo achter hangen. Ik krijg na een poosje gezelschap, maar verder lijkt het dat het een kwestie van „gewoon volhouden” zou worden om op het podium te belanden.

Trail van de Vlaamse Ardennen loopt over een mooie reeks bospaadjes

Trail van de Vlaamse Ardennen loopt over een mooie reeks bospaadjes

Terwijl we door een mooi, gevarieerd landschap lopen -daarvoor is deze wedstrijd zeker een aanrader-, blijven mijn achillespezen langer dan gewoonlijk zeuren. Dit is geen goed teken. En, naarmate de kilometers vorderen krijg ik een pijnlijke ontsteking op mijn bilspieren, vermoedelijk door compensatie van de lastige pezen. Na 15km is het beste eraf. Dergelijke pijn nog 30 km negeren en het tempo hoog houden zal moeilijk lukken, dus zit er niets anders op dan het tempo te laten zakken.

Op die manier blijft het redelijk comfortabel en moet het zonder problemen lukken om gewoon uit te lopen. Maar dan gebeurt er iets vreemds, mijn gedachten beginnen af te dwalen en voor ik het weet zit ik figuurlijk (en in zekere zin ook letterlijk) niet meer in de race. Ondanks de naar het einde toe leukere paden, lijkt het of ik in gedachten, parallel, een andere wedstrijd loop. Eén waar het ook mooi is, en ik het moeilijk heb, maar dan op een dromerige manier. Zelf al zakt de pijn in mijn heupen gestaag, toch is er geen hersencel die er aan denkt het tempo weer op te voeren. Mijn brein lijkt aan dromen toe te zijn en laat zich niet van de wijs brengen. Pas als de finish in beeld komt gaan de dagdromen vliegen en kan ik er in de laatste 100m, kwestie van toch in schoonheid te eindigen, zonder al te veel moeite een mooie sprint uit persen om vervolgens mijn familie te vervoegen bij de lunch.

De eindsprint zit erop

De eindsprint zit erop

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s