Trail run Vlaamse Ardennen: ik was er (met mijn hoofd) niet bij

Op zondag 23 augustus nam ik als tussendoortje – een C-race zoals ze zeggen – deel aan een tocht van 44 km door de Vlaamse Ardennen. Ik had hier hoegenaamd geen ambities, maar dat wil nu ook niet zeggen dat ik ineens vanachter ga gaan lopen. Toen ik Leo tussen de deelnemers spotte had ik meteen een richtpunt; ik zou er niet samen mee lopen, maar achter blijven…
Zo gezegd, zo gedaan. Leo neemt meteen de kop en ik blijf er aan een goed, maar behouden tempo achter hangen. Ik krijg na een poosje gezelschap, maar verder lijkt het dat het een kwestie van „gewoon volhouden” zou worden om op het podium te belanden.

Trail van de Vlaamse Ardennen loopt over een mooie reeks bospaadjes

Trail van de Vlaamse Ardennen loopt over een mooie reeks bospaadjes

Terwijl we door een mooi, gevarieerd landschap lopen -daarvoor is deze wedstrijd zeker een aanrader-, blijven mijn achillespezen langer dan gewoonlijk zeuren. Dit is geen goed teken. En, naarmate de kilometers vorderen krijg ik een pijnlijke ontsteking op mijn bilspieren, vermoedelijk door compensatie van de lastige pezen. Na 15km is het beste eraf. Dergelijke pijn nog 30 km negeren en het tempo hoog houden zal moeilijk lukken, dus zit er niets anders op dan het tempo te laten zakken.

Op die manier blijft het redelijk comfortabel en moet het zonder problemen lukken om gewoon uit te lopen. Maar dan gebeurt er iets vreemds, mijn gedachten beginnen af te dwalen en voor ik het weet zit ik figuurlijk (en in zekere zin ook letterlijk) niet meer in de race. Ondanks de naar het einde toe leukere paden, lijkt het of ik in gedachten, parallel, een andere wedstrijd loop. Eén waar het ook mooi is, en ik het moeilijk heb, maar dan op een dromerige manier. Zelf al zakt de pijn in mijn heupen gestaag, toch is er geen hersencel die er aan denkt het tempo weer op te voeren. Mijn brein lijkt aan dromen toe te zijn en laat zich niet van de wijs brengen. Pas als de finish in beeld komt gaan de dagdromen vliegen en kan ik er in de laatste 100m, kwestie van toch in schoonheid te eindigen, zonder al te veel moeite een mooie sprint uit persen om vervolgens mijn familie te vervoegen bij de lunch.

De eindsprint zit erop

De eindsprint zit erop

Jotunheimen Besseggen trail: my most spectacular training run ever

My passage in Jotunheimen National Park, Norway, dates back to mid July, but it was such a nice experience I still want to share my pictures from this run. I started shortly after 20h at the parking lot in Gjendesheim and wanted to get as far and back on the Besseggen trail as I could within 3 hours time.

View on lake Gjende

After about 1 km you get the first really spectacular view on Lake Gjende

I set off at a good pace while crossing the last hikers who completed their journey from Memurubu. After about 1 km (and a decent climb) you get the first good look at Lake Gjende.

... and a nice view on where I came from (Gjendesheim parking down by the lake)

… and a nice view on where I came from (Gjendesheim parking down by the lake)

Climbing up the trail gets a little more technical and there were some nice stretches covered in snow.

Wall of snow

There’s noting really giving you a good idea of scale in this picture, but look for the cobblestone with the route mark and you get some idea…

The landscape gets really dramatic up here.

DSCN6910

… and so did the wind.

... last stretch in short sleeves

… last stretch in short sleeves

op and over the top

op and over the top

almost blowing away

almost blowing away

and down the ridge we go

and down the ridge we go

DSCN6924

Lake Gjende on the left and Bessvatnet on the right – you should see this for real!

ridge from the lake

view on the ridge from the other side, down by Bessvatnett

After about 8.5 km I turned around to run back and scramble up the ridge, after which I really pushed the tempo to reach the parking lot in almost exactly 3h as planned. Afterwards my legs were aching more than after the XReid, so I guess this turned into a littlebit of a race ;-).