XReid Hardangervidda 2015

Op vrijdag 3 juli ben ik om 6u klaarwakker na een behoorlijke nachtrust. Nog verder proberen slapen is er niet bij. Over anderhalf uur neem ik vanuit Gaustablick – dicht bij de aankomst, waar ik samen met vrouw en kinderen in de jeugdherberg verblijf – de bus naar de start in Ustaoset. Na wat gedommel en ontbijt op de bus begint de spanning stilaan te stijgen.

 

Ruim op tijd staan we met een 130 man onder de startboog, terwijl de temperatuur ruim boven de 20 graden kruipt en de zon zich laat voelen. Een minuut voor de start haal ik toch maar mijn pet uit mijn rugzak. Op het middaguur worden we “weggeschoten”. De weg loopt meteen een 300m omhoog waardoor er door het gros van de deelnemers al meteen gestapt wordt. Hoewel ik rustig wil starten, baan ik me toch een weg naar voren om uiteindelijk de benen ook omhoog wat te laten ronddraaien. Hierbij nestel ik me in een groepje van 4 lopers (Ivar Haugen, Thomas Mittun-Kjos, Rolf Skotheim), blijkbaar met slechts 3 andere lopers voor ons. Tijdens de beklimming lijken mijn benen weg te smelten in mijn zwarte short, maar naarmate we stijgen zakt de temperatuur toch een graadje en krijgen we verkoeling van de passages door riviertjes en sneeuwstroken – sneeuw die dit jaar blijkbaar uitzonderlijk zo lang is blijven liggen. De wijdse uitzichten zijn echt onbeschrijfelijk en de combinatie met de sneeuw en het warme weer geeft dit echt iets magisch. Intussen wordt het stilaan duidelijk wat voor terrein we voorgeschoteld krijgen. Hoewel de paadjes op zich relatief vlak zijn is het door de stenen, venige modder, water, sneeuw voortdurend schipperen. Op sommige plaatsen is het pad uitzonderlijk smal en schuren de benen onvermijdelijk langs de lage, taaie begroeiing. Mede daardoor heb ik nog nooit zo vaak met de (scherpe) zijkant van mijn schoenzolen tegen mijn benen geschuurd…

 

DSCN6821 DSCN6829
Na 35km komen we nog met 3 man samen aan bij het eerste checkpoint in Rauhellern. Ivar, Thomas en ikzelf. Rolf liep al een stuk eerder van ons weg en Erlend Haugstad was ons eerder naar een 4e plaats voorbijgesneld. Ik neem rustig de tijd om water aan te vullen, wat trouwens ook onderweg aan de talloze stoompjes perfect kon, en een paar foto’s te nemen. Een kleine kilometer verder loop ik even alleen op kop, maar in een korte onoplettendheid blijk dat de route volgens de GPS-track niet het gemarkeerde pad volgt, en ik een onooglijk (niet gemarkeerd pad) had gemist. De 2 mannen achter mij merken dit ook op en zijn vrij vlot weer op koers, terwijl ik toch even aan het ploeteren ben om over te steken naar het juiste pad. Samen met Ivar lukt het met wat geslalom hier en daar te reconstrueren waar het pad loopt, en komt de weg uiteindelijk terug samen met het gemarkeerde pad. Een paar kilometer verder moet ik mijn medeloper laten gaan en krijg ik het, ondanks de beperkte stijging toch behoorlijk lastig. Ik heb na 40 km intussen een stuk of 5 musli/energie bars naar binnen gewerkt, aanvankelijk schijnbaar zonder probleem… Maar nu lijkt mijn maag echt te protesteren en dit lijkt een fameuze invloed te hebben op de vlotheid waarmee de benen, die weliswaar al enige vermoedheid laten voelen, (niet meer) ronddraaien. Dit worden een paar zware kilometers, maar achteraf gezien verwonderlijk de enige echt lastige (!).

 

Met meer stappen dan lopen kom ik toch nog redelijk vooruit. Als de storm in de maag wat gaan liggen is, en de zwaarste helling (waar ik onder normale omstandigheden naar boven zou huppelen) er op zit, begint het stilaan weer te vlotten. Goed te vlotten. Ik loop weer, fantastisch! Terwijl ik weer goed op gang kom dwalen mijn gedachten af naar vrouw en kinderen, die me vanuit de jeugherberg on-line kunnen volgen. Een paar seconden later voel ik een overduidelijke opstoot van hormonen (het ‘echte’ runner’s high noem ik dit) en word ik volledig door emoties overmand. Wat hou ik toch van hen! Het is zo sterk dat ik minutenlang loop te BOEHOE janken. Hier in deze prachtige, desolate omgeving laat ik dit volledig over mij komen.

Checkpoint Mårbu

Checkpoint Mårbu

Terwijl ik Mårbu nader ben ik weer helemaal op het lopen gefocust, maar heb het voornemen genomen om na het checkpoint Hadewich te bellen. Ik zet mijn telefoon aan, maar krijg niet meteen signaal. Als ik tijdens het lopen een sms hoor binnenkomen stop ik dan ook even om te bellen. De vebinding blijkt vrij slecht te zijn, maar ik ben blij dat de belangrijkste boodschap “ik hou van jullie” goed is doorgekomen. Intussen probeer ik een Journeybar (niet-zoete maaltijdbar) te eten. Terwijl die normaal vrij vlot binnengaat, lijkt mijn hele systeem er tegen te protesteren en kan ik na een paar happen niets anders doen dan de inhoud van mijn mond met een slok water uitproesten. Omdat ik enkel nog 4 ander Journeybars bij heb, die ik op dat moment voor geen geld wil proberen, moet ik het tot volgend checkpoint zonder eten stellen. Dit hele gedoe zorgt weer voor een lichte knoop in mijn maag, maar gelukkig is de inzinking deze keer vrij beperkt en blijkt het gebrek aan eten totaal geen invloed te hebben op het lopen, zelfs in tegendeel. Na 75km lopen (en nog een dikke 50 km te gaan) geeft ook de aanblik van de Gaustatoppen (waar de finish ligt) een behoorlijke boost. In de korte afdaling naar het checkpoint van Kalhovd lijk ik zelfs even naar beneden te vliegen.

 

Op dit checkpoint krijg ik een “special needs bag” waar ik (voor het geval) nieuwe, warme kleren en eten had ingestopt. Kleren verwisselen vind ik niet echt nodig, maar de energiegels zijn meer dan welkom, al is dit misschien vooral mentaal, kwestie van wel iets op zak te hebben dat (hopelijk) wel binnengaat. Terwijl ik het checkpoint uitloop zet ik mijn telefoon weer aan om Hadewich nog een goeie nacht te wensen – het is intussen 22u – gerust te stellen dat alles prima gaat en ik verwacht om na 20u lopen te finishen. Komende 10km loopt over onverharde weg, en hier heb ik duidelijk nog goeie benen voor, want deze afstand heb ik op ong. een uur afgelegd. Voor de route weer de smalle paden induikt word ik gestopt door iemand van de organisatie die me meegeeft dat “runners have taken a shortcut here”. Het is me niet helemaal duidelijk of dit de bedoeling is of niet (ik had het gevoel eerder van niet), en ga de aangewezen richting uit, maar snap niet dat dit niet overeenkomt met de GPS-track en keer even terug. Ik toon mijn GPS en krijg een uitleg dat het pad verder samenkomt en dat ik ook mijn GPS mag volgen, dat ik het wel zal zien. Uit die uitleg maak ik op dat dit samenkomen over een 100m of zo moet zijn, maar als ik verder loop blijk ik hier helemaal niets van te merken. Het pad lijkt ook ver zoek en ik loop zeker een paar 100 m te dolen in een poging de GPS-track en vermeende paadjes te volgen, en over grote stenen een uitloper van het meer over te steken. Gelukkig merk ik wat later ook wegmarkeringen en voetstappen van een loper voor me op. Maar terwijl het stilaan begint te schemeren ben ik er toch niet helemaal gerust op. Ik heb nooit meer “in the middle of nowhere” gelopen dan dit, en de onzekerheid over de weg komt de vlotheid in het lopen niet echt ten goede. Het contrast met de 10 km over de weg kon bijna niet groter.

 

Als het echt donker wordt krijg ik het wat moeilijk om bij elke modder, water of sneeuwstrook uit te vinden waar het smalle pad verder loopt, maar uiteindelijk begin ik het checkpoint Helberghytta gestaag te naderen. Met minder dan 1 km te gaan, gaan ikzelf en mijn GPS weer eens behoorlijk de mist in. Om te beginnen ben ik in de war omdat ik een loper lijk te zien op het pad parellel met hetgene waar ik op loop. En hoewel ik mooi het gemarkeerde pad volg zie ik op mijn GPS, die intussen een dikke zwarte rand weergeeft, dat ik pakweg 200m van de track ben. Omdat ik geen idee heb waar ik gemist zou kunnen hebben probeer ik naar dit pad te navigeren doorheen de begroeiing, maar terwijl ik dit probeer blijkt mijn GPS verder te flippen, met het pijltje half verscholen achter de dikke zwarte rand. Gelukkig is dit probleem verholpen door het toestel te herstarten. Omdat er geen doorkomen aan lijkt, keer ik ook terug naar het gemarkeerde pad, dat dit keer wonderwel overeen lijkt te komen met de GPS-track. Iets verderop staat ook iemand van het checkpoint om me even te begeleiden op het zijwegje naar de hut (de loper voor mij had dit checkpoint blijkbaar overgeslaan). Een warm soepje gaat er vlot in, bij deze toch beduidend lagere temperaturen ’s nachts. De nacht is intussen op zijn donkerste, en de volle maan creëert een machtig schouwspel tijdens het oversteken van stukken sneeuw. Vlot gaat het lopen nog altijd niet door het voortdurend speuren naar het pad, maar stilaan nader ik de rand van het plateau om af te dalen naar Rjukan. Hier raak ik even niet wijs uit de GPS-track, maar eens ik gelanceerd ben op de afdaling met talloze haarspeldbochten ben ik blij verrast dat een dergelijke afdaling zo diep in de race geen enkel probleem oplevert. De klim over de weg naar Vemork – een waterkrachtcentrale met een interessante geschiedenis – gaat bijzonder vlot, en het is duidelijk dat ik na de trage nachtelijke kilometers nog overschot van energie heb. Ik ben dan ook zeer gretig om de finale klim aan te vatten. Maar eerst trek ik een set nieuwe warme kleren en schoenen aan en schuif ik de wandelstokken uit die ik voor dit checkpoint had meegegeven. Achteraf gezien was dit nogal overbodig, vooral omdat ik me ook nog eens veel te warm had aangekleed.

 

Vol goede moed begin ik aan het eerste stuk van de beklimming, een set zigzags die de pijpleidingen van de centrale volgen. Het gebruik van de stokken voelt wat onwennig, maar ik blijk goed vooruit te komen, en voor ik boven ben heb ik Erlend, die weliswaar aan het manken is door een val, ingehaald. Ik loop nu in 6e positie en probeer het tempo er goed in te houden. Op het checkpoint had ik meegekregen dat ik in de eerste plaats naar de markeringen en Noorse vlaggen moet letten. In het begin zijn deze vlaggetjes maar zeer sporadisch geplaatst. Ik ben dan ook niet gealarmeerd als ik niet direct een nieuw vlaggetje zie, ik check op de GPS en alles lijkt perfect te kloppen. Helaas blijkt het aanbevolen pad voor dit stuk niet overeen te komen met de GPS-track. Mij van geen kwaad bewust ga ik verder tot plots helemaal onduidelijk is waar het pad nu echt loopt. Hierna begin ik in rondjes te lopen op zoek naar iets wat op een pad lijkt dat de goede richting uitgaat. Na verschillende verwoede pogingen – die inmiddels toch al 1u in beslag nemen – raak ik ten einde raad en besluit ik op mijn stappen terug te keren tot het laatste vlaggetje in de hoop zo terug gelanceerd te raken. Als ik terug op een duidelijk pad zit en aan het teruglopen ben kom ik plots Erlend terug tegen. Hij blijkt ook de fout in te zien, maar overtuigt me om verder te speuren naar het juiste pad. Onvermijdelijk moeten we grote stukken dwars door alles, maar met dank aan Erlend zijn we rond 8u terug op koers en kunnen we stilaan aan de finale klim beginnen.
Aanvankelijk gaat de route over een kronkelend bospad met af en toe een een strook met rotsblokken. Ik had me het zwaarder voorgesteld, maar met een paar kilometer te gaan is hij daar, een spectaculaire berg stenen waar we nog even over moeten om de finish te bereiken. Echt vlot geraak je daar uiteraard niet op naar boven. Wat ervaring met het kiezen van de beste ‘lijn’ lijkt wel te helpen, zo blijkt als ik op dit stuk nog vlot ingehaald wordt door het eerste team. In het laatste 10-tal meters doe ik nog een schuchtere poging om te lopen, maar het terrein en de vermoeidheid in de benen zorgen ervoor dat dit niet echt iets uitmaakt.

De laatste meters - Foto Mats Grimsaeth

De laatste meters – Foto Mats Grimsaeth

Na een goeie 21u finish ik dit schitterend avontuur aan de hut bovenop de Gaustatoppen. Ik heb nog behoorlijk wat energie over, en heel even speelde ik met het idee om nog door te gaan tot de echte top.
Ik had me het laatste stuk van de wedstrijd uiteraard wel wat anders voorgesteld/gewenst, maar ik kijk vooral terug op een schitterende ervaring waar ik volop kon genieten van de wijdse natuur en landschappen, de stilte en eenzaamheid. Als je dergelijke afstanden aflegt, verwacht je gewoon dat je moeilijke momenten krijgt, maar de pezen waar ik al maanden last van had hielden zich verrassend koest, en die paar kilometers met protesterende maag neem ik er met plezier bij.

 

Zie ook mijn Facebook-album voor meer foto’s.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s