XReid Hardangervidda 2015 (En)

Friday morning the 3rd of July I am wide awake at 6 o’clock after a decent nights’ sleep. Any attempt to sleep any longer is in vein. In one and a half hour I am taking the bus from Gaustablick – close to the finish, where I am staying at the Youth Hostel with wife and kids – to Ustaoset. After some dozing and breakfast on the bus, the race stress is rising.

Well in time, around 130 participants arrive at the start, while temperatures are clearly rising above 20 degrees and the sun is getting stronger. With one minute to go, I grab my cap from my backpack. At noon we “shoot away”. The track immediately rises for 300m, so most participants start walking. Although I absolutely want to start slowly, I try to head to the front of the pack to get my legs rolling a bit. In doing so I join 3 Norwegian runners (Ivar Haugen, Thomas Mittun-Kjos, Rolf Skotheim), apparently with only 3 other runners in front of us. During the climb, my legs seem to melt away in my black shorts, so I am happy the temperature drops a bit and we get to cool down during the water and snow crossings – snow which apparently is exceptionally abundant this summer. The wide views are really jawdropping and experiencing this under these perfect warm conditions only adds to the magic. Meanwhile it becomes clear what kind of terrain we’ll face during the race. Although the trails are relatively flat, stones, peaty mud, water and snow make it rather challenging. At certain places the trail is extremely small and lined with short harsh vegetation. Scratching your legs is unavoidable and I have never bumped the (sharp) side of my soles against my legs this much…


After 35km, we’re still in a group of 3 guys when arriving at the first checkpoint in Rauhellern. Ivar, Thomas and myself. Rolf left us behind a while ago and Erlend Haugstad overtook us earlier, running to a 4rd position. I take my time to refill my soft flasks, which we can also perfectly do at the numerous streams along the way, and take a few pictures. About 1 km further I am leading the group, but in a brief moment of distraction it seems that I should not have followed the marked path and missed a small (barely visible) one. The 2 guys behind me notice this and are soon back on track, while I am plodding through the vegetation to cross towards the correct trail. Together with Ivar, and with a bit of slalom, we manage to reconstruct the course of the trail, which re-joins the marked trail again. A few kilometers later I have to let Ivar go as I am starting to struggle, despite the rather smooth ascent. At this stage, about 40km in the race, I already ate 5 muesli/energy bars, initially without any apparent difficulty… But now, my stomach is heavily protesting, which seems to impact on the willingness of my (brain to tell my) legs to keep rolling. I am really struggling through the next few kilometers, but in afterthought these were the only real tough ones (!).

With more walking than running I manage to keep moving at a reasonable pace. Once the storm in my stomach is settling down, and the heaviest hill (which I would under normal circumstances easily “hop up”) is behind me, I start to pick up the tempo again. It’s going well! I am running again, fantastic! While I am getting the hang of it again, my thoughts wander of to my wife and kids, who can follow on-line from the Youth Hostel. A few seconds later I feel a clear rush of hormones (which I like to call the ‘real’ runners high), and am completely overwhelmed by emotion. I love them so much! It’s so strong I am crying out loud for minutes. Here in this magnificent, vast environment, I just give in to it.

Checkpoint Mårbu

Checkpoint Mårbu

As I am approaching Mårbu I am fully focussed on running again, but plan to call Hadewich after the checkpoint. I switch on my phone, but don’t get reception. While I am running on I hear the sound of a text coming in, so I briefly stop to make a phonecall. The reception seems quite bad, but I am glad the most important message: “I love you” has been received. Meanwhile I try to eat a Journeybar (a salty meal bar). While these bars go down easily in general, my whole system seems to protest against eating it, and after a few bites I spit out the content of my mouth with a sip of water. As I only have 4 other Journeyers in my backpack, and have no intention of even trying them, I am left without food until the next checkpoint. This fuss creates another knot in my stomach, but luckily the off moment is limited and the lack off food does not seem to negatively impact my performance, on the contrary even. The sight of Gaustatoppen (where the finish lies) 75 km in the race (with a good 50 km to go) gives a decent boost. In the short descent towards the checkpoint Kalhovd I even seem to fly.

At this checkpoint I get a “special needs bag” in which I put new, warm clothes (just-in-case) and energy gels. I don’t see any need to changes clothes, but the gels are more than welcome. Maybe this is mostly mental, but it is reassuring to have something in my backpack again that will (hopefully) go down without any trouble. While I am running from the checkpoint I switch on my phone again to wish Hadewich a good night – meanwhile it is 22h- reassure her everything is going well and that tell her I should finish after around 20h of running. The next 10 run over a dirt road and my legs seem to be “fresh” enough to cover this stretch in about 1h. Before the route runs over a single track again, I am stopped by someone from the organisation who tells me that “runners have taken a shortcut here”. It is not entirely clear to me whether they are supposed to, but to me it sounds rather not. I set off in the indicated direction, but as this does not seem to match the GPS-track I return soon after. I show my GPS and am told the two routes join each other further down the road and that I am free to follow my GPS, I’ll see this for myself. My understanding is that these roads join in a matter of a 100m or so, but I don’t seem to notice anything as I move on. Soon enough the trail becomes rather unclear and I am wandering around again to find supposed trails, follow the GPS-track and cross an indentation of the lake which is entirely covered in stones. Luckily I find the marked trail again and notice some footprints of a fellow runner soon after. While dusk is falling, I am not entirely at ease about the chosen route though. I have never ran more “in the middle of nowhere” than this, and this uncertainty doesn’t really help to keep the running smooth. The contrast with the previous 10km couldn’t be bigger.

Once it gets really dark, I find it a bit harder to find the trail after each mud, water or snow crossing but eventually I am approaching checkpoint Helberghytta. With less than 1 km to go my and my GPS’ navigation are completely off again. For starters I am puzzled because I see a runner on a trail that seems parallel with the one I am running on. And while I am nicely following the marked trail, my GPS all over a sudden indicates that I am 200m off the track. As I am unsure where I could have missed I try to get on track through the vegetation, but meanwhile my GPS is showing a big black border around the map, which is hiding the arrow a little later. Luckily this issue is resolved after restarting the device. As I am stuck I just return to the marked trail, which this seems to match the GPS-track again at this point… Anyhow, a bit further on I meet someone from the checkpoint (who probably noticed I was making strange circles), who accompanies me on the side-road towards the hut (the runner in front of me had apparently skipped this checkpoint). Given the chillier temperature at night, I happily accept a plate of warm soup. The night is at its darkest with the full moon creating a marvellous spectacle over the stretches of snow. My running is still not very smooth due to the constant searching for the trail, but gradually I get closer to the ridge of the plateau, ready to dive down towards Rjukan. I am briefly puzzled about the start of the descent, but once I am launched on the road down with numerous hairpins, I am happily surprised this long descent does not cause any trouble this deep in the race. My feet are rolling well during the climb over the road towards Vemork – a hydropower plant with an interesting history. I clearly have a lot of energy left and am eager to attack the final climb. But first I put on a new set of clothes and shoes and adjust the poles I have in my special needs bag for this checkpoint. In afterthought changing clothes was a bit of overkill, especially as I dressed way to warm.

I start the climb, a set of zig-zags along the pipelines, full of courage. Using poles feels a bit strange, but I seem to be moving well and before I am at the top of this part of the climb I caught up with Erlend, who seems to be limping after a fall. I am now running in 6th position and try to maintain a decent pace. At the checkpoint I was told to first of all keep an eye on the trail marks and the Norwegian flags. In the beginning these flags are sparsely placed, so I am not alarmed when I don’t immediately see another one, I check my GPS and I am on track. Allas, afterwards it seems the recommended route did not match the GPS-track for this part of the route, and must have missed a turn. Unknowingly I continue until I am no longer able to distinguish a clear trail. Guided by the GPS-track, I try to find a trail that heads in the right direction, but I end up running in circles. After several failed attempts to find anything that resembles a trail – now already taking up about 1h – I am out of ideas and decide to run back towards the last flag I had seen, hoping that this would get me on track again. As I am heading back I bump into Erlend, who seemingly made the same mistake as I did. He convinces me to keep looking for the track. We end up going “across everything” after all, but thanks to Erlend, we’re back on track at around 8 o’clock, ready to start the final climb.

Initially the route leads over a forested trail which is winding up and is intersected with rocky stretches. I had expected harder terrain, but with a few kilometers to go, there we have it; an impressive mountain of stones we have to conquer before reaching the finish. It is not exactly the kind of terrain on which you can move quickly, but I notice it seems to help if you choose the best ‘line’ as the first team of runners overtake me. I attempt to get my legs rolling a bit in the last tens of meters, but given the terrain and tiredness of my legs, this doesn’t get me really far, so I just keep on walking.

The last meters - Picture Mats Grimsaeth

The last meters – Picture Mats Grimsaeth

After a good 21h I conclude this magnificent adventure at the hut on top of Gaustatoppen. It seems I still have some energy left and briefly contemplate to continue to the actual summit.

Clearly I had imagined the last leg of this race quite differently, but looking back I mostly remember this race as a magnificent experience, during which I fully enjoyed the wide open nature and landscapes, the silence and solitude. When covering these kind of distances, you are somehow prepared to experience off moments, but my tendons kept surprisingly well and those few kilometers with protesting stomach were all worth it.

Have a look at my Facebook-album for more pictures.


XReid Hardangervidda 2015

Op vrijdag 3 juli ben ik om 6u klaarwakker na een behoorlijke nachtrust. Nog verder proberen slapen is er niet bij. Over anderhalf uur neem ik vanuit Gaustablick – dicht bij de aankomst, waar ik samen met vrouw en kinderen in de jeugdherberg verblijf – de bus naar de start in Ustaoset. Na wat gedommel en ontbijt op de bus begint de spanning stilaan te stijgen.


Ruim op tijd staan we met een 130 man onder de startboog, terwijl de temperatuur ruim boven de 20 graden kruipt en de zon zich laat voelen. Een minuut voor de start haal ik toch maar mijn pet uit mijn rugzak. Op het middaguur worden we “weggeschoten”. De weg loopt meteen een 300m omhoog waardoor er door het gros van de deelnemers al meteen gestapt wordt. Hoewel ik rustig wil starten, baan ik me toch een weg naar voren om uiteindelijk de benen ook omhoog wat te laten ronddraaien. Hierbij nestel ik me in een groepje van 4 lopers (Ivar Haugen, Thomas Mittun-Kjos, Rolf Skotheim), blijkbaar met slechts 3 andere lopers voor ons. Tijdens de beklimming lijken mijn benen weg te smelten in mijn zwarte short, maar naarmate we stijgen zakt de temperatuur toch een graadje en krijgen we verkoeling van de passages door riviertjes en sneeuwstroken – sneeuw die dit jaar blijkbaar uitzonderlijk zo lang is blijven liggen. De wijdse uitzichten zijn echt onbeschrijfelijk en de combinatie met de sneeuw en het warme weer geeft dit echt iets magisch. Intussen wordt het stilaan duidelijk wat voor terrein we voorgeschoteld krijgen. Hoewel de paadjes op zich relatief vlak zijn is het door de stenen, venige modder, water, sneeuw voortdurend schipperen. Op sommige plaatsen is het pad uitzonderlijk smal en schuren de benen onvermijdelijk langs de lage, taaie begroeiing. Mede daardoor heb ik nog nooit zo vaak met de (scherpe) zijkant van mijn schoenzolen tegen mijn benen geschuurd…


DSCN6821 DSCN6829
Na 35km komen we nog met 3 man samen aan bij het eerste checkpoint in Rauhellern. Ivar, Thomas en ikzelf. Rolf liep al een stuk eerder van ons weg en Erlend Haugstad was ons eerder naar een 4e plaats voorbijgesneld. Ik neem rustig de tijd om water aan te vullen, wat trouwens ook onderweg aan de talloze stoompjes perfect kon, en een paar foto’s te nemen. Een kleine kilometer verder loop ik even alleen op kop, maar in een korte onoplettendheid blijk dat de route volgens de GPS-track niet het gemarkeerde pad volgt, en ik een onooglijk (niet gemarkeerd pad) had gemist. De 2 mannen achter mij merken dit ook op en zijn vrij vlot weer op koers, terwijl ik toch even aan het ploeteren ben om over te steken naar het juiste pad. Samen met Ivar lukt het met wat geslalom hier en daar te reconstrueren waar het pad loopt, en komt de weg uiteindelijk terug samen met het gemarkeerde pad. Een paar kilometer verder moet ik mijn medeloper laten gaan en krijg ik het, ondanks de beperkte stijging toch behoorlijk lastig. Ik heb na 40 km intussen een stuk of 5 musli/energie bars naar binnen gewerkt, aanvankelijk schijnbaar zonder probleem… Maar nu lijkt mijn maag echt te protesteren en dit lijkt een fameuze invloed te hebben op de vlotheid waarmee de benen, die weliswaar al enige vermoedheid laten voelen, (niet meer) ronddraaien. Dit worden een paar zware kilometers, maar achteraf gezien verwonderlijk de enige echt lastige (!).


Met meer stappen dan lopen kom ik toch nog redelijk vooruit. Als de storm in de maag wat gaan liggen is, en de zwaarste helling (waar ik onder normale omstandigheden naar boven zou huppelen) er op zit, begint het stilaan weer te vlotten. Goed te vlotten. Ik loop weer, fantastisch! Terwijl ik weer goed op gang kom dwalen mijn gedachten af naar vrouw en kinderen, die me vanuit de jeugherberg on-line kunnen volgen. Een paar seconden later voel ik een overduidelijke opstoot van hormonen (het ‘echte’ runner’s high noem ik dit) en word ik volledig door emoties overmand. Wat hou ik toch van hen! Het is zo sterk dat ik minutenlang loop te BOEHOE janken. Hier in deze prachtige, desolate omgeving laat ik dit volledig over mij komen.

Checkpoint Mårbu

Checkpoint Mårbu

Terwijl ik Mårbu nader ben ik weer helemaal op het lopen gefocust, maar heb het voornemen genomen om na het checkpoint Hadewich te bellen. Ik zet mijn telefoon aan, maar krijg niet meteen signaal. Als ik tijdens het lopen een sms hoor binnenkomen stop ik dan ook even om te bellen. De vebinding blijkt vrij slecht te zijn, maar ik ben blij dat de belangrijkste boodschap “ik hou van jullie” goed is doorgekomen. Intussen probeer ik een Journeybar (niet-zoete maaltijdbar) te eten. Terwijl die normaal vrij vlot binnengaat, lijkt mijn hele systeem er tegen te protesteren en kan ik na een paar happen niets anders doen dan de inhoud van mijn mond met een slok water uitproesten. Omdat ik enkel nog 4 ander Journeybars bij heb, die ik op dat moment voor geen geld wil proberen, moet ik het tot volgend checkpoint zonder eten stellen. Dit hele gedoe zorgt weer voor een lichte knoop in mijn maag, maar gelukkig is de inzinking deze keer vrij beperkt en blijkt het gebrek aan eten totaal geen invloed te hebben op het lopen, zelfs in tegendeel. Na 75km lopen (en nog een dikke 50 km te gaan) geeft ook de aanblik van de Gaustatoppen (waar de finish ligt) een behoorlijke boost. In de korte afdaling naar het checkpoint van Kalhovd lijk ik zelfs even naar beneden te vliegen.


Op dit checkpoint krijg ik een “special needs bag” waar ik (voor het geval) nieuwe, warme kleren en eten had ingestopt. Kleren verwisselen vind ik niet echt nodig, maar de energiegels zijn meer dan welkom, al is dit misschien vooral mentaal, kwestie van wel iets op zak te hebben dat (hopelijk) wel binnengaat. Terwijl ik het checkpoint uitloop zet ik mijn telefoon weer aan om Hadewich nog een goeie nacht te wensen – het is intussen 22u – gerust te stellen dat alles prima gaat en ik verwacht om na 20u lopen te finishen. Komende 10km loopt over onverharde weg, en hier heb ik duidelijk nog goeie benen voor, want deze afstand heb ik op ong. een uur afgelegd. Voor de route weer de smalle paden induikt word ik gestopt door iemand van de organisatie die me meegeeft dat “runners have taken a shortcut here”. Het is me niet helemaal duidelijk of dit de bedoeling is of niet (ik had het gevoel eerder van niet), en ga de aangewezen richting uit, maar snap niet dat dit niet overeenkomt met de GPS-track en keer even terug. Ik toon mijn GPS en krijg een uitleg dat het pad verder samenkomt en dat ik ook mijn GPS mag volgen, dat ik het wel zal zien. Uit die uitleg maak ik op dat dit samenkomen over een 100m of zo moet zijn, maar als ik verder loop blijk ik hier helemaal niets van te merken. Het pad lijkt ook ver zoek en ik loop zeker een paar 100 m te dolen in een poging de GPS-track en vermeende paadjes te volgen, en over grote stenen een uitloper van het meer over te steken. Gelukkig merk ik wat later ook wegmarkeringen en voetstappen van een loper voor me op. Maar terwijl het stilaan begint te schemeren ben ik er toch niet helemaal gerust op. Ik heb nooit meer “in the middle of nowhere” gelopen dan dit, en de onzekerheid over de weg komt de vlotheid in het lopen niet echt ten goede. Het contrast met de 10 km over de weg kon bijna niet groter.


Als het echt donker wordt krijg ik het wat moeilijk om bij elke modder, water of sneeuwstrook uit te vinden waar het smalle pad verder loopt, maar uiteindelijk begin ik het checkpoint Helberghytta gestaag te naderen. Met minder dan 1 km te gaan, gaan ikzelf en mijn GPS weer eens behoorlijk de mist in. Om te beginnen ben ik in de war omdat ik een loper lijk te zien op het pad parellel met hetgene waar ik op loop. En hoewel ik mooi het gemarkeerde pad volg zie ik op mijn GPS, die intussen een dikke zwarte rand weergeeft, dat ik pakweg 200m van de track ben. Omdat ik geen idee heb waar ik gemist zou kunnen hebben probeer ik naar dit pad te navigeren doorheen de begroeiing, maar terwijl ik dit probeer blijkt mijn GPS verder te flippen, met het pijltje half verscholen achter de dikke zwarte rand. Gelukkig is dit probleem verholpen door het toestel te herstarten. Omdat er geen doorkomen aan lijkt, keer ik ook terug naar het gemarkeerde pad, dat dit keer wonderwel overeen lijkt te komen met de GPS-track. Iets verderop staat ook iemand van het checkpoint om me even te begeleiden op het zijwegje naar de hut (de loper voor mij had dit checkpoint blijkbaar overgeslaan). Een warm soepje gaat er vlot in, bij deze toch beduidend lagere temperaturen ’s nachts. De nacht is intussen op zijn donkerste, en de volle maan creëert een machtig schouwspel tijdens het oversteken van stukken sneeuw. Vlot gaat het lopen nog altijd niet door het voortdurend speuren naar het pad, maar stilaan nader ik de rand van het plateau om af te dalen naar Rjukan. Hier raak ik even niet wijs uit de GPS-track, maar eens ik gelanceerd ben op de afdaling met talloze haarspeldbochten ben ik blij verrast dat een dergelijke afdaling zo diep in de race geen enkel probleem oplevert. De klim over de weg naar Vemork – een waterkrachtcentrale met een interessante geschiedenis – gaat bijzonder vlot, en het is duidelijk dat ik na de trage nachtelijke kilometers nog overschot van energie heb. Ik ben dan ook zeer gretig om de finale klim aan te vatten. Maar eerst trek ik een set nieuwe warme kleren en schoenen aan en schuif ik de wandelstokken uit die ik voor dit checkpoint had meegegeven. Achteraf gezien was dit nogal overbodig, vooral omdat ik me ook nog eens veel te warm had aangekleed.


Vol goede moed begin ik aan het eerste stuk van de beklimming, een set zigzags die de pijpleidingen van de centrale volgen. Het gebruik van de stokken voelt wat onwennig, maar ik blijk goed vooruit te komen, en voor ik boven ben heb ik Erlend, die weliswaar aan het manken is door een val, ingehaald. Ik loop nu in 6e positie en probeer het tempo er goed in te houden. Op het checkpoint had ik meegekregen dat ik in de eerste plaats naar de markeringen en Noorse vlaggen moet letten. In het begin zijn deze vlaggetjes maar zeer sporadisch geplaatst. Ik ben dan ook niet gealarmeerd als ik niet direct een nieuw vlaggetje zie, ik check op de GPS en alles lijkt perfect te kloppen. Helaas blijkt het aanbevolen pad voor dit stuk niet overeen te komen met de GPS-track. Mij van geen kwaad bewust ga ik verder tot plots helemaal onduidelijk is waar het pad nu echt loopt. Hierna begin ik in rondjes te lopen op zoek naar iets wat op een pad lijkt dat de goede richting uitgaat. Na verschillende verwoede pogingen – die inmiddels toch al 1u in beslag nemen – raak ik ten einde raad en besluit ik op mijn stappen terug te keren tot het laatste vlaggetje in de hoop zo terug gelanceerd te raken. Als ik terug op een duidelijk pad zit en aan het teruglopen ben kom ik plots Erlend terug tegen. Hij blijkt ook de fout in te zien, maar overtuigt me om verder te speuren naar het juiste pad. Onvermijdelijk moeten we grote stukken dwars door alles, maar met dank aan Erlend zijn we rond 8u terug op koers en kunnen we stilaan aan de finale klim beginnen.
Aanvankelijk gaat de route over een kronkelend bospad met af en toe een een strook met rotsblokken. Ik had me het zwaarder voorgesteld, maar met een paar kilometer te gaan is hij daar, een spectaculaire berg stenen waar we nog even over moeten om de finish te bereiken. Echt vlot geraak je daar uiteraard niet op naar boven. Wat ervaring met het kiezen van de beste ‘lijn’ lijkt wel te helpen, zo blijkt als ik op dit stuk nog vlot ingehaald wordt door het eerste team. In het laatste 10-tal meters doe ik nog een schuchtere poging om te lopen, maar het terrein en de vermoeidheid in de benen zorgen ervoor dat dit niet echt iets uitmaakt.

De laatste meters - Foto Mats Grimsaeth

De laatste meters – Foto Mats Grimsaeth

Na een goeie 21u finish ik dit schitterend avontuur aan de hut bovenop de Gaustatoppen. Ik heb nog behoorlijk wat energie over, en heel even speelde ik met het idee om nog door te gaan tot de echte top.
Ik had me het laatste stuk van de wedstrijd uiteraard wel wat anders voorgesteld/gewenst, maar ik kijk vooral terug op een schitterende ervaring waar ik volop kon genieten van de wijdse natuur en landschappen, de stilte en eenzaamheid. Als je dergelijke afstanden aflegt, verwacht je gewoon dat je moeilijke momenten krijgt, maar de pezen waar ik al maanden last van had hielden zich verrassend koest, en die paar kilometers met protesterende maag neem ik er met plezier bij.


Zie ook mijn Facebook-album voor meer foto’s.