XReid Hardangervidda: we zijn er nog niet…

Over een week doorkruis ik de Noorse Hardangervidda. Een tocht van 128km doorheen een van Europa’s laatste wildernissen, ruig terrein, en tegen alle verwachtingen in met nog behoorlijk wat sneeuw op de route. Één ding is zeker, dit wordt mijn grootste avontuur tot nu toe.
Gezien ik mezelf niet echt in topvorm voel zal ik de wedstrijd ook in de eerste plaats als een unieke ervaring moeten benaderen. Deze tocht slim aanpakken wordt allicht mijn grootste uitdaging. Als ik te snel durf te starten bestaat de kans dat de sluimerende peesblessures zich al vroeg gaan manifesteren, waardoor ik 10-tallen kilometers op pijnlijk voortharken aangewezen ben. Er van uitgaande dat er op een dergelijke afstand sowieso een moment komt wanneer het zover is, zal het zaak zijn dit zo lang mogelijk uit te stellen.

Race info - checkpoint in snow landscape

The latest race info on XReid Hardangervidda: Still quite some snow on the route – http://www.xreid.com

Wat praktische zaken betreft heb ik het gevoel dat ik nog nooit zo goed voorbereid ben geweest, terwijl ik op het vlak van training toch behoorlijk wat steken heb laten vallen. De race manual kent geen geheimen meer voor mij, mijn gevulde rugzak is al eens getest, de route op kaart zit grotendeels in mijn hoofd, en bij manier van spreken staat de naald van mijn kompas al gericht op het eerste checkpoint. Wat training betreft heb ik het gevoel dat ik met vallen en opstaan aan het leren ben. Ongeveer 6 maand gefocust blijven op een objectief blijkt ongelofelijk moeilijk, en anderzijds blijkt het deelnemen aan (lange) wedstrijden als “trainings-chock weekend” niet evident. In aanloop naar de Bouillonnante had ik het gevoel dat ik mijn training perfect aan het doseren was om in topvorm te raken. Maar dan is er toch die training die je achteraf gezien had moeten overslaan, de wedstrijd waar je eerder had moeten stoppen. En ook, de onzekerheid wanneer en hoe de training te hervatten na die wedstrijden,… Stuk voor stuk leer- en werkpunten.
Waar dit me brengt volgende vrijdag is nog een groot vraagteken, maar dat genieten én afzien er een verplicht onderdeel van zullen zijn daar stel ik me alvast op in!

P.S.: Deze race wordt met een tracker gelopen. Van zodra ik de link heb naar de wedstrijd waar jullie me kunnen volgen post ik deze.

Advertenties

Grand Trail des Lacs et Chateaux 2015: blijven proberen…

Vrijdagavond 29 juni reed ik in de strontregen richting Jalhay om er na een korte nacht een tocht van 105 km aan te vangen vanuit Butgenbach. Vorig jaar kwam ik als eerste aan in een iets kortere editie, maar dit jaar stond in de sterren geschreven dat het een stuk moeilijker zou worden. Ik kon moeilijk inschatten hoe mijn pezen zouden reageren na de blessure die ik tijdens de Bouillonnante opliep, en het deelnemersveld zag er sterker uit.

Terwijl we nog de laatste regendruppels over ons heen krijgen, zet het deelnemersveld zich in beweging. De kopgroep van een man of 10 zet er dadelijk vaart in. Ik heb meteen mijn twijfels of de meesten dit tempo gaan blijven volhouden, maar ik laat me toch op sleeptouw nemen en beschouw dit als goeie test voor de pezen. Die lijken het wel te houden, en af en toe laat ik me verleiden om me echt naar beneden te laten rollen en daarbij weer de kop voor mij te nemen. Maar al na een schamele 10 km krijg ik het eerst pijntje te verwerken. Een of andere spierbundel in mijn kuit voelt verkrampt aan. Ik ga aan de staart van de kopgroep hangen, loop wat door, stop even om mijn kuit te masseren. Veel leek dat allemaal niet te helpen, maar ik sloot makkelijk weer aan. Bij het oplopen van de skihelling van Ovifat sloegen 2 lopers een behoorlijke kloof. Op dat moment was zijn naam me ontsnapt, maar op één of andere manier had hij Christophe Winkin en mezelf laten geloven dat hij eerder marathonloper was en niet gewoon was om langere afstanden te lopen… Dat bleek een zware inschattingsfout, want niemand zou hem nog terugzien. Hij legde de race af in een toptijd van 9:40 en bleek naar de naam Patrick Dortu te luisteren ;-).

Het was al een paar uur licht toen we over het hoogste punt van België, Signal de Botrange, passeerden, maar door de bewolking en mist leek het net of de zon hier pas was opgegaan. De wetenschap dat het hierna een heel eind naar beneden liep en dit een eerste echte test zou zijn voor mijn pezen, boezemde me toch wat schrik in en deed me besluiten om me te laten uitzakken zodat ik gewoon op gevoel zou lopen en me niet te veel zou laten meeslepen door de 5 achtervolgende lopers.

Foto Bastien

Foto Bastien

Al bij al bleek mijn vrees voor niets te zijn, en bij de verzorgingspost bleek mijn achterstand beperkt tot ongeveer 1 minuut. Dit deed me besluiten om tot 60 km behouden te lopen, op die post te evalueren waar ik zat en of er nog in te halen viel…
Vroeger dan ik verwacht had werd ik ingehaald door de eerste 60 km lopers, en hoewel hun tempo niet bijster hoog leek te liggen, kon ik toch niet vlot aanklampen. Toen Wim Bastiaans me passeerde sloegen we even een babbeltje en bleven uiteindelijk wel een hele poos in elkaars buurt hangen. Voor Malmedy bleek een pijl ideaal te hangen om de beklimming van de trappen af te snijden, maar het parcours kennende liep ik samen met Wim braafjes omhoog. Hier voelde ik al goed dat het helemaal niet zo vlot liep als vorig jaar, terwijl ik juist zou verwachten dat ik beter in vorm was. Allicht kan ik dat weeral op de pezen steken (die toen wel in orde waren), allicht in combinatie met de snelle start. Ik vermoed dat ik op dit stuk al behoorlijk wat achterstand opliep, maar doordat er toch al redelijk wat 60 km lopers gepasseerd waren op de verzorgingspost op 60 km hadden de vrijwilligers niet echt een goed idee hoe ver ik achter zat. Ik weet niet of het veel zou uitgehaald hebben, maar hierdoor liet ik de ‘competitiegeest’ grotendeels varen.

Bij de zeer mooie, lange stukken langs de rivier merkte ik dat ik het, ondanks de afwezigheid van noemenswaardige pijn, zeer moeilijk begon te krijgen om soepel rond te draaien en tussen de stenen en boomwortels te navigeren. Hoewel de vermoeidheid hier vorig jaar ook begon te wegen, leek ik hier toen nog te vliegen. Een topprestatie zou het vandaag niet worden, maar het lukte aardig om toch redelijk te blijven lopen, hoewel ik nu toch stilaan de kilometers aan het aftellen was.

Met nog een goeie 20 kilometer te gaan loop ik samen met Gerald (die de 60 km loopt) te keuvelen. We hebben beiden het gevoel dat we aan het harken zijn, maar ook de ervaring dat we dit nog even kunnen blijven doen.

Foto Eric Defrere

Foto Eric Defrere

Er van uitgaande dat ik rekening moet houden met een GPS die de lengte van het parcours onderschat (zoals bij vorige wedstrijden) is de finish er ineens sneller dan ik dacht. Met een 11 uur en een sjiek, minder snel dan ik gehoopt had, maar uiteindelijk dik tevreden dat de pees aan de voorzijde van mijn voet het uithield. Bovendien heb ik me door de snelle start ook ten gronde gerealiseerd dat ik de wedstrijd in de Hardangervidda volgende maand veel voorzichtiger zal moeten aanvatten.

En het kan niet genoeg gezegd worden, wat mij betreft blijft dit is één van de mooiste, gevarieerdste en gezelligste wedstrijden in België!*

* Zie Video 60km GTLC om hier een idee van te krijgen.