4x Trail by the Sea, en nog onderschat

De Trail by the Sea was in 2012, na de Trèfle á 4 feuilles, mijn eerste echte trailervaring. Sindsdien heb ik hier elke editie meegelopen. Wat begon als 33km strand en duinen met vertrek vanuit Renesse, werd elk jaar een paar km langer en zwaarder, en ontpopte zich dit jaar als trailmarathon met start in Westenschouwen.

10001429_804890369564746_7977775114814245431_n
Het eerste jaar liet ik me verassen door een snelle start en had ik op het einde van de wedstrijd geen snelheid meer in de benen. In 2013 vond de wedstrijd plaats onder winterse omstandigheden – strand en duinen onder de sneeuw, echt prachtig is dat – deelde ik mijn wedstrijd goed in en raapte in de laatste 10 km een handvol lopers op, om ergens al 6e/7e te finishen. Dit was mijn eerste (trail)wedstrijd die echt goed zat, en ik heb sindsdien wel af en toe “goe gelopen”. Vorig jaar zat de conditie zeer goed, en hoopte ik nog wat op te kunnen schuiven, maar helaas begon ik me dat weekend wat grieperig te voelen. Bij het aflopen van het strand en de eerste duinen verstijfden mijn benen en moest ik echt harken om het tempo erin te houden. Gezien de omstandigheden moest ik vrede nemen met een 7e plek.
Dit jaar leek de conditie in orde, en was er geen griep te bespeuren, maar zou het lukken om beter te presteren? Er was dan ook enige zenuwachtigheid te bespeuren bij de start. In tegenstelling tot vorig jaar was ik mee in de kopgroep samen met Leo Smets, toen we samen in de achtervolging liepen, om na een eerste lus op het strand als 5e/6e over de trap te stormen. Helaas ligt het tempo me te hoog en bij de eerste heuveltjes in de Boswachterij van Westerschouwen voelen de benen meteen zwaar aan en voel ik me genoodzaakt wat te temperen.

1535375_804890476231402_3674026482588824384_n

Ik word door een paar man ingehaald, en als ik even moet stoppen om mijn veter te knopen gaat me een groepje van 3 lopers voorbij; Ralph Apeldoorn, Marco Geldof en Tom Groot. Hen kan ik nog makkelijk bijhouden, en slalommend moeten we intussen een paar kilometer lopers van de halve marathon voorbij tot aan de drankpost op 13 km. Daarna trekken we de Zeepeduinen in. Ralph, de latere nummer 4, was snel uit het zicht. Marco en Tom moest ik ook laten gaan, maar hield ik nog de hele tijd in het vizier, en dat voor een dikke 20 km. Bij de zware doortocht van de Meeuwenduinen zag ik hen telkens een helling voor me oplopen, en begon ik er weer in te geloven dat ik op hen kon inlopen.
De parcoursbouwers hadden in elk geval hun best gedaan om er een mooi en gevarieerd parcours van te maken waar naar mijn inschatting amper een km asfalt in zat. Van de verklikkerduinen pikten we maar een klein stukje mee, wat me andere jaren ook één van de hoogtepunten van de wedstrijd leek. Voor mij mag het in de toekomst dan ook langer dan een marathon worden…
Na 30 km kregen we een goeie vier km strand voor de kiezen om bij 36 km nog eens langs de bevoorrading in de boswachterij te passeren. Vlak ervoor haalde ik Tom Groot in en een loper uit de kopgroep die op wandelen was aangewezen.
De hele wedstrijd had ik de indruk dat de wedstrijd niet echt goed liep doordat ik mentaal niet fris zat -allicht zat de stress van het werk hier ook voor iets tussen- waardoor ik weinig energie over had om van de prachtige omgeving te genieten. Desondanks kwam in het slotstuk mijn capaciteit om nog eens goed door te trekken weer naar boven. Tijdens de slotkilometers, voor het oplopen van het strand, kwam Marco voor mij in beeld. Met een kilometer en trap voor de boeg was het achter hem zoeken naar de beste looplijn… Ik denk niet dat ik die altijd vond, maar ik leek ondanks het mullere zand toch in te halen. In de laatste 100m voor de trap haalde ik in, met twee traptreden tegelijk naar boven en beneden om onder aanmoediging van een sambaband als 7e over de finish te lopen.
Op voorhand had ik gedacht dat er wel wat meer in zat, maar als voorbereiding voor de komende wedstrijden kon dit in elk geval tellen. Ik durf de Trail by the Sea gerust de makkelijkst te onderschatten wedstrijd van de Benelux te noemen. Intussen weet ik ook dat ik uitgeloot ben voor deelname aan de XReid Hardangervidda in Noorwegen, dus daarmee heb ik ook een hoofddoel voor deze zomer.

Advertenties