Dat wordt wortels eten (onder andere)

Na de Ultratrail des Fantomes had ik het vage plan opgevat om mijn achilespezen wat rust te gunnen, maar in september al een kleine wedstrijd mee te pikken; de Ledebergsefeesten jogging (10km) en de Scott Offroad run (24km). Een stuk korter (en per definitie sneller) dan de andere wedstrijden die ik dit jaar liep, maar helaas ook minder vriendelijk voor de pezen… Dé uitdaging dit najaar is echter L’Origole op 6 december.
De Ledebergsefeesten jogging start zowat in mijn achtertuin en is best een gezellige en pittige loop met heel wat draaien en keren in de buurtparkjes. Ik keek er echt naar uit om nog eens een dergelijke wedstrijd te lopen en voelde ondanks de beperkte intervaltraining dat ik wel wat snelheid in de benen had. Helaas temperde een buikgriep de dag voor de wedstrijd mijn enthousiasme, en hing die op de dag zelf nog wat in mijn lijf. Een topwedstrijd ging het niet worden… de eerste ronde ging vlot, maar bij het ingaan van de 2e voelde ik me volledig uitgedroogd. Tot dan liep ik samen met Richie Lionel Azombo (die terugkwam uit blessure) op 2e/3e positie. Dit werd harken om nog een redelijk tempo aan te houden, maar uiteindelijk liep Richie Lionel pas in de laatste km echt weg. Ik kwam als 3e over de streep, een kleine 2 minuten na Bert Misplon en 17 seconden na Richie Lionel. Al bij al een mooi resultaat gezien de omstandigheden.
De Scott Offroad run liep ik in de eerste plaats om nog eens in het Berchembos –waar ik opgroeide– te passeren. Ik liep er een redelijk goed ingedeelde wedstrijd, aanvankelijk op 7e/8e positie samen met Christoph Schelfhout. Toen hij een 5 km voor het einde een versnelling plaatste in de afdaling moest ik helaas de rol lossen. Mijn vermaledijde achillespezen waren namelijk hard aan het protesteren. Een kleine km voor de finish krijg ik nr. 5 in het vizier. Als hij op 200m van de aankomst even opzij gaat, zetten we gezamenlijk een sprint in. We blijven op gelijke hoogte, ik neem even het voortouw, maar laat me van de wijs brengen door een vreemd opgesteld nadarhek en word zo weer ingehaald om dan vast te stellen dat de finish net achter de hoek lag. Wat een weggever op deze vreemdste finish ooit…

Intussen heb ik geen wedstrijden meer gelopen, en heb mijn training gericht op de Origole. Dit is een nachtelijke wedstrijd van 82 km in Le Perray en Yvelines ten zuiden van Parijs. Zelf zou ik hier nooit opgekomen zijn, maar na een voorstel van Wouter Hamelinck (aka P’tit Yeti) dacht ik dat dit wel een gelegenheid zou zijn om mijn ‘duivels’ te overwinnen, wedstrijdlopen in het donker valt me namelijk nogal zwaar… Ik train graag in het donker, maar urenlang volledig in het donker lopen op onbekend terrein boezemt me wel wat schrik in. Bovendien kan je op training een lamp wel achterwege laten, maar op een wedstrijd ben je daar wel op aangewezen als je de (reflecterende) wegmarkeringen niet wil missen.

Schoenen op rust: New Balance minimum trail

Schoenen op rust: New Balance minimum trail

Wat training betreft moet ik -nog steeds omwille van de Achilespezen- op veilig spelen en niet te zwaar/lang trainen, maar gelukkig blijft de ontsteking redelijk onder controle. Bij een dergelijke wedstrijd zijn er zoveel andere factoren dan de fysieke training die van belang zijn. Ik begin alvast met regelmatig wortels eten en hoop dat dat ook helpt voor wat tussen de oren zit…