Trail de la Lesse 2014: meer van dat graag!

Afgelopen weekend liep ik de Trail de la Lesse in Daverdisse. Twee lussen van in totaal 56 km (aangekondigd als 50 km).
Gezien mijn achillespezen zich de laatste weken (bij momenten venijnig) lieten voelen was het in de eerste plaats mijn bedoeling om deze wedstijd goed uit te lopen als training voor de Ultratrail des Fantomes.

Start Trail de la Lesse - foto: http://www.traildelalesse.be

Start Trail de la Lesse – foto: http://www.traildelalesse.be

Toen we van het motorcrossterein vertrokken waren bleek al snel dat ik bij de snelste lopers behoorde. Na een goeie kilometer was er reeds een groepje met 5 gevormd. Een paar kilometer verder liet ik me tijdens de afdaling naar beneden rollen en bleek daarbij al dadelijk een klein gaatje te hebben geslagen, maar de race was nog lang en het was niet de bedoeling me al bij het begin op te blazen. Vooraan lag het tempo wel aan de hoge kant en na een 15-tal km bleven we uiteindelijk met 3 man in de kopgroep lopen zonder elkaar al te veel te lossen (Alexandre Delplace, Frédéric Hardenne en ikzelf). Alexandre was duidelijk de betere klimmer van het gezelschap, en ook Frédéric nam vaak een tiental meters in de bergop, maar van zodra het pad daalde denderde ik er voorbij om vervolgens op het gemak de volgende helling aan te vatten.
Intussen liepen we door een schitterend landschap, helling op en af door de bossen – zelfs een paar hele mooie stukken à travers tout – met mooie vergezichten, een viertal oversteken door de Lesse, een paar hellingen recht naar boven met touwen om je vast te klampen. De parcoursbouwers hadden hier echt hun best gedaan om hoogtemeters te maken.
Het tempo bleef relatief hoog en een aantal kilometers voor het einde van de 1e lus liepen enkel Alexandre en ikzelf nog voorop. Naarmate de wedstrijd vorderde permitteerden we het ons al eens om bergop een stukje te stappen, al zaten we wel naar elkaar te loeren om te zorgen dat we hierdoor niet te veel terrein op elkaar verloren. Bij het oplopen van het crossterrein kregen we nog een mooie helling voorgeschoteld. Ik ging ervan uit dat mijn medestander hier de overhand zou hebben en tjokte rustig naar boven. Blijkbaar kwam hij er toch niet over, en dat gaf mij toch een behoorlijk psychologisch voordeel. Tot dan had ik me afgevraagd of zijn voordeel in de beklimmingen uiteindelijk niet zwaarder zou doorwegen dan mijn voordeel in de afdalingen, niet (meer) dus.
Ik nam rustig de tijd om te drinken en wat water op mij te klotsen, en was van plan om ongeveer samen met mijn achtervolger aan de 2e lus te beginnen. Ik vertrok uiteindelijk een paar seconden vroeger, maar hield me echt in zodat hij makkelijk tot op mijn hoogte zou kunnen komen. Vreemd genoeg bleef hij een paar meter achter mij hangen, dit bleef het geval tot een 9 km voor het einde (toen was de afstand wel al eerder rond de 100m). In een volgende afdaling besloot ik er profijt uit te halen, en toe ik een paar km verder achterom keek kon ik geen achtervolger(s) meer bespeuren.
In de laatste kilometers bleek dat we nog eens dezelfde zware beklimming met touw voorgeschoteld kregen als in de 1e lus. Deze keer kroop die toch al wat meer in de benen, maar ik bleek toch nog vlotter dan de ’lopers’ op de andere afstanden. De finish was weerom de helling op het crossterrein op. Door de boxen schalde „are we human or are we dancer” (Human – The Killers). Een paar flarden meezingend zette ik aan om nog eens alles te geven in de beklimming. Mocht ik iemand mee gehad hebben tot vlak voor de finish, dan was de kans groot dat die er nu wel aflag… [Ik spreek uit ervaring, want 2 jaar geleden, toen ik de 25km wedstrijd liep, had ik op dezelfde helling al niet meer de fut om deftig te klimmen en liet me hierbij inhalen.]

Nog wat bleekjes op dat moment... - foto: http://www.traildelalesse.be

Nog wat bleekjes op dat moment… – foto: http://www.traildelalesse.be

Een schitterende wedstrijd, waarbij ik echt van alles heb kunnen genieten, landschap, parcours, de spielerei onderweg, geen problemen qua energie onderweg en achillespezen die ondanks de zware beproeving nauwelijks protesteren. Wel heb ik me zelden zo vermoeid gevoeld nà de wedstrijd, maar daar ga je me niet over horen klagen 😉