GTLC 2014 – amaai mijn voet(en)

Op zaterdag 17 mei nam ik deel aan de Grand Trail des Lacs et Chateaux (www.grandtrail.be). Vorig jaar liep ik hier op zondag, toen het voor de ’echte’ twee dagen na elkaar langloperij was. Dit jaar was het – met 90km parcours – enkel op zaterdag lang lopen (zondag was er een kortere kennismakings-trail).

Het gebeurt me wel eens vaker dat allerlei pijntjes zich (even) laten voelen de week voor een wedstrijd, maar deze keer bezorgden ze me toch een zeer klein hartje bij de start van de wedstrijd. De week begon met (lichte) pijn aan de bovenkant van mijn linkervoet (ook wel top-of-foot). Na een korte intervaltraining op woensdag waarbij mijn voet zich koest hield, en alles goed leek te gaan, had ik plots last van mijn enkels. Het leek wel of ik ze beide verstuikt had. Donderdag en vrijdag heb ik me dan ook betrekkelijk rustig gehouden en ik leek er ook van af te raken. De twijfel of het wel een goed idee was om onder deze omstandigheden 90 km te lopen was er wel goed ingekropen, maar ik had echt mijn zinnen op deze wedstrijd gezet.

Na een korte nachtrust werden we om 6u losgelaten in Butchenbach om met redelijk wat kronkels in Jalhay uit te komen. Met een ronde rond het meer van Butgenbach en Robertville was de start zeer gelijkaardig aan de 75km die ik vorig jaar liep. Ook het wedstrijdverloop was tot mijn verbazing zeer gelijkaardig. Van bij de start vormde zich een kopgroep van 6 man waar ik makkelijk in meedraaide. Op dat moment was het (met een T-shirt zonder mouwen) wat frisjes aan de armen, maar het zicht op het meer in de ochtendzon maakte dat ruimschoots goed. In de kopgroep waren er 2 man die met (niet-inschuifbare) stokken liepen, wat ik wat intimiderend vond om achter te lopen, en dus ging ik er maar voor lopen…

Image

Image

 

Foto’s Christophe Libin (zie https://plus.google.com/photos/106550385570824216639/albums/6020402355339756097?banner=pwa)

Tot mijn verbazing duurde het niet lang voor ik een klein kloofje geslagen had, terwijl er naar ik schat nog 80km in het verschiet lag. Ik bleef het rustig aan doen om te zien of er nog iemand terug aansloot en nam even de tijd voor een plasje, maar niemand in zicht. Intussen had mijn voet zich ook al goed laten voelen, maar omdat de pijn niet verergerde (en zelfs heel even wegging) wou ik hierdoor de pret niet laten bederven. Een paar km na de passage rond het kasteel van Reinhardstein ging de route recht omhoog een skihelling op. Hoewel bij dergelijke afstanden in de beklimmingen vaak gestapt wordt, leek me dat zo vroeg in de wedstrijd nog niet aan de orde. Enkel de laatste meters deed ik dit, om niet geheel buiten adem boven te komen. Maar gezien boven de eerste drankpost (op 25km) was, had ik evengoed kunnen lopen ;-). Aan de post nam ik ruim de tijd om drinken aan te vullen en een stukje chocolade te eten (voor het overige had ik alles van eten zelf bij voor onderweg).

Pas toen ik op vertrekken stond ving ik een glimp van de achtervolgers op die aan de voet van de helling liepen. Op hen hoefde ik dus niet echt te wachtten. Hierna volgde een zalige afdaling. Ik heb het gevoel dat ik hierin zo slecht nog niet ben, vooral als ik slalommend naar beneden kan cruisen. Maar op een recht stuk dat stijl naar beneden liep, was de vaart er goed uit, daar zal ik nog een specifiek op moeten trainen, maar in het Gentse vind je niet direct zulke hellingen.

Hierna volgde een stuk route dat zeer gelijkaardig was aan wat ik vorig jaar liep. In mijn herinnering dacht ik dat er richting Malmedy een fameuze helling was met aansluitend een reeks trappen naar een kapelletje. Naarmate de tijd vorderde vroeg ik me af waar die fameuze helling bleef, maar kwam ik daar toch ineens aan de trappen… Dat ging dus vlotjes, en naar beneden uiteraard nog vlotter.

Bij het binnenlopen van Malmedy miste ik voor het eerst een wegmarkering bij een scherpe bocht, maar omdat ik snel aan een volgende afslag kwam keerde ik snel op mijn stappen terug. Ik verwachtte de drankpost op 45km in het centrum van Malmedy, maar die bleek er een goeie km buiten (waardoor ik me wel al licht zorgen maakte of ik deze gemist had). Opnieuw hadden ze de post aan een helling gelegd, maar deze keer ging deze over onverharde paden nog een stuk verder. Eenmaal boven moest ik toch een keer of 4 naar de correcte weg zoeken wat de vaart er wat uithaalde (en ook nogal frustrerend was, zeker gezien de wegmarkering de eerste helft nagenoeg perfect was).

Naar mijn gevoel liep ik op dit stuk wat trager dan 10 km/u (wat ik de 1e helft ongeveer liep), maar het verwonderde me toch sterk toen ik op een bepaald moment hoorde dat ik maar 15km in 2u had afgelegd en nog 5km voor de boeg had voor ik aan de volgende drankpost kwam. [Omdat ik mijn GPS horloge nog niet aangezet had kon ik dit niet checken, maar achteraf bleek dat de totale afstand van de race wel wat langer was en dit stuk dus allicht ook.] Ik weet niet of dit nieuws hierbij een rol speelde, maar rond deze tijd (ik was tenslotte toch al 6u aan het lopen) begon ik een zware vermoeidheid over mijn hele lichaam te voelen. Vreemd genoeg had ik nog volop kracht in mijn benen als ik wat doorbeet, en vermoedde daarom dat mijn zere voet verantwoordelijk was voor deze (mentale) vermoeidheid. Intussen liep ik de hele tijd op onverharde paden, door zeer gevarieerd terrein, met bossen, open vlaktes en de laatste 5km langs met boomwortels en stenen bezaaide glooiende oevers van een rivier.

Op de drankpost rond 65km polste ik even hoe ver mijn achtervolgers achter zaten. Dat bleek (allicht bij vorige post, 20km eerder) ongeveer een half uur te zijn. Dat wil zeggen dat ik me niet moest forceren om voorop te blijven, maar gezien ik dit stuk trager liep kon het best zijn dat een sterke loper behoorlijk genaderd was… Dus probeerde ik de laatste 25km de vaart er in te houden, en om toch enig idee te hebben hoe vlot ik opschoot zette ik vanaf hier wel mijn GPS horloge aan.

Na nog ong. 5km langs de rivier volgde een stuk door de venen met drassige stukken en knuppelpaden. Ondanks het schitterende landschap bleef de vermoeidheid wegen, maar ik slaagde er in een behoorlijke snelheid aan te houden. Vreemd genoeg ga ik op zo’n momenten net verlangen naar een stijle helling, omdat deze me een (aanvaardbaar) excuus geven om een stukje naar boven te stappen, en van mij hadden er dat gerust wat meer mogen zijn.

Na de laatste drankpost op 7km van het einde kon er niet veel meer mis gaan en slaagde ik er nog steeds in om op de (korte) vlakke stukken aan ongeveer 12km per uur te lopen. De aankomst leek wat verder te liggen dan ik dacht, maar uiteindelijk kwam ik met een tijd van 9:55 nog mooi binnen de 10u aan. Vermoeid maar voldaan, en ondanks de vermoeidheid onderweg, na een korte opfrissing precies zelfs frisser dan vorig jaar.