Trail Uewersauer

Op zondag 17 november kwam ik nog eens aan de start van een loopwedstrijd, dit
maal zowaar met een nog kleiner hartje dan gewoonlijk. Ik had sinds juli niet meer aan wedstrijden deelgenomen en had een groot deel van september niet gelopen omwille van een achilespeesblessure.

In tegenstelling tot eerdere blessureperiodes waarin ik het sporten even liet varen heb ik deze keer echter behoorlijk wat andere sporten gedaan om de vorm erin te houden. In de twee maanden naar de aanloop van deze wedstrijd bleef het voorzichtig opbouwen en balanceren tussen voldoende trainingsbelasting en alertheid voor het verergeren van blessure. Om die redenen heb ik tijdens de voorbereiding op deze wedstrijd slecht één keer boven de 30 km gelopen, wat naar mijn gewoonte zeer weinig is…

_DSC0532

De Trail Uewersauer – genaamd naar het Naturpark Obersauer of Öewersauer – in het Groothertogdom Luxemburg zag er op papier, 50 km met 1500 à 1800 hoogtemeters, een vrij stevige wedstrijd uit en ik had er echt het raden naar hoe vlot dat allemaal zou lopen. Hoewel ik gezien de trainingsvoorbereiding al lang tevreden zou moeten zijn als ik deze wedstrijd vlot kon uitlopen, vind ik toch dat ik naar mijn niveau moet lopen en bij de top-10% lopers moet uitkomen, en stiekem hoopte ik dat de top 10 haalbaar zou zijn.

Bij de start zat ik meteen voorin en toen de weg na een paar 100 m naar beneden dook liet ik de zwaartekracht zijn werk doen en dook ik naar beneden, waarbij ik me rond de 6e positie nestelde. Hoewel ik niet het gevoel had dat ik deze snelle duikvlucht later zou bekopen, had ik toch wat beter moeten opletten, deze trail werd namelijk zowel individueel als als aflossingswedstrijd gelopen, en een deel van de lopers voor me moesten maar 1/3 van het hele parcours lopen, dus zat ik toch wel heel erg vooraan. Toen het pad na een paar km weer omhoog ging maakte ik me dan ook niet druk dat ik door een paar lopers werd ingehaald.

Toen ik na minder dan 45 min. reeds de 10 km markering passeerde (voor een trail had deze wedstrijd echt behoorlijk wat drinkposten, kilometer markeringen en tijdsopnames onderweg) was ik verwonderd dat het zo vlot opschoot. Op dat moment had ik intussen begrepen dat ik rond de 6e à 7e positie liep en dat zou nog even zo blijven.

Inmiddels werd ik op echt prachtige single-track paden door de bossen en met uitzicht op de hellingen en het ‘Lac de la Haute Sûre’ getrakteerd. Van mij had er meer van dat mogen tussen zitten, want af en toe was het toch wat meer asfalt en brede veldweg dan ik gehoopt had. Maar wat niveauverschillen betreft was dit wat mij betreft zeker uitdagend, net een tikkeltje meer dan wat ik al tijdens wedstrijden in de Ardennen ervaren heb. Maar echt technisch werd het maar één keer op een korte stenen richel naar beneden, waar ik toch even op stappen was aangewezen.

Halverwege passeerde ik binnen een kleine 2u, daarna liep het nog een paar kilometer zeer vlot over glooiend terrein, met een leuke oversteek over het meer, maar toen het weer omhoog ging merkte ik dat een reverse-split een zeer verre droom zou zijn. En inderdaad, tussen de 35-40 kilometer kreeg ik het echt moeilijk. Ik kan moeilijk zeggen dat dit te maken had met het feit dat ik door mijn koolhydratenvoorraad was of het gewoon te maken had met de benen die toch wat te weinig training gekregen hadden om een dergelijk tempo aan te houden op dit terrein. Intuïtief zou ik het laatste zeggen, want vooral bergop was voelbaar dat de kracht uit de benen weg was. In de slotfase werd ik dan ook door een twee man ingehaald, waarvan één ervan verassend fris was, in die zin dat ik dacht dat hij aan de aflossingsrace bezig was. Deze persoon is uiteindelijk 5e geworden en heeft dus nog 2 man gedubbeld.

In de laatste 5 km werd ik nog eens ingehaald, maar naarmate de finish naderde kon ik het tempo lichtjes opvoeren en op een halve km voor het einde was ik weer aangesloten. Ik bereide me al voor op een duel aan de finish, maar deze loper bleek al helemaal op zijn tandvlees te zitten en gezien ik er een erezaak van maak om -hoe vermoeid ook- aan de finish nog een sprintje te trekken kwam ik nog met zeer ruime voorsprong aan in 4:09:16 (8/357).

Nabeschouwing
Gezien de relatief geringe training die voorafging aan deze wedstrijd mag ik me zeker gelukkig prijzen met mijn prestatie hier. Waar ik echter nog gelukkiger mee ben is het feit dat ik -tot mijn grote verbazing- tijdens en na de wedstrijd bijna geen enkele last had van mijn achillespees (in tegenstelling tot tijdens mijn lange duurloop van een week eerder) en ik weer blessureloos verder kan!