Teamtrail – Trail des Pins

Foto op Facebook

Afgelopen weekend (13 juli) liep ik de Trail des Pins in Durbuy. Dit was een etappe van de Belgische XTrails waar je als team kon aan deelnemen. Voor de gelegenheid vormde ik een duo met Bart Cant, die ik via mijn vrouw had leren kennen. Op voorhand hadden we een maal samen getraind om een beetje een idee te hebben waar we aan toe waren. Omdat dit eerder een tussendoortje was qua lopen was ik al lang blij dat ik een partner gevonden had, maar het was ook een behoorlijke meevaller dat hij nog eens meer dan behoorlijk kon lopen.
Na de start mochten we meteen een behoorlijke helling op waar de hele sliert lopers zich naar boven werkte. Hoewel ik me meestal wat probeer in te houden bij beklimmingen is dat natuurlijk moeilijk als die vlak aan de start ligt en Bart zette er meteen de beuk in. Op het vlakke stuk dat erop volgde waren we in een mum van tijd alleen weg.
Persoonlijk vind ik op kop lopen niet meteen de meest comfortabele positie, maar soms moet je gewoon je tempo volgen (heel goed in het achterhoofd houdend dat het niet de bedoeling is je op te blazen). Tijdens de eerste kilometers -waarbij het redelijk wat over de weg ging- hadden we vaak een vrij goed overzicht op onze achterliggers, zodat we toch wat zicht kregen op onze achterliggers.
Na een stuk klimmen op de weg kregen we een mooier gevarieerd stuk bos voorgeschoteld en voor we het wisten passeerden we voor de eerste maal langs de verzorgingspost (10 km). De lus die erop volgde vond ik het mooiste van het parcours, met voor mij iets nieuws tijdens een trail; gebukt tussen de begroeiing lopen. Bij het uitlopen van het bos gingen we even de verkeerde kant op en ben ik nog stuk heen en terug gelopen voor we doorhadden hoe het parcours verder liep. Bleek dat we misleid waren door een lint dat wat naar links hing terwijl we naar rechts moesten.
Bij de 2e passage aan de verzorgingspost, na 14 km, had ik er nog een goed oog op dat we die overwinning binnen hadden en nam ik rustig de tijd om even te drinken en te vragen hoe ver onze achtervolgers bij de eerste passage zaten. Bart leek wat minder rustig, en een paar kilometer verder zou blijken dat hij het tempo wat moesten temperen om krampen te vermijden. Maar niet geklaagd het ging nog vlot en de finish kwam in zicht.

Met ongeveer 1,5 km te gaan merkte ik na passage van een riviertje een klein pad opzij op en zag geen lint. Omdat ik trails gewend ben die toch wel meer voor de kleinste paden kiezen was ik hiervoor op mijn hoede en keerde even terug om te kijken of we ergens iets gemist hadden. Niet dus… het was gewoon rechtdoor en het volgende lint hing net uit het zicht. Na even onder een boom te moeten kruipen was het ritme er even uit en voor we weer goed en wel aan het lopen waren hoorde ik ineens andere lopers achter ons. Reflexmatig versnelde ik, maar Bart had duidelijk niet meer dezelfde reserve en de 2 lopers riepen ons toe dat ze individuele lopers waren en we met hen dus geen rekening moesten houden. Zogezegd, zo gedaan, de 2 namen een voorsprong van een kleine 10 meter. Toen we op de weg kwamen en doorhadden dat we minder dan 100m van de finish waren kon er wel nog een behoorlijke sprint af zodat we onze achterstand aan de finish konden beperken tot een paar meter. De tijdsopnemer had ons zelf niet zien binnenkomen en had pas na een halve minuut door dat we er al waren… Zelfs bij de prijsuitreiking werden we initieel over het hoofd gezien, maar dat werd snel rechtgezet met een toch wel mooie fles Big Chouffe.

Belgian beer

Al heb ik zeker al mooiere trails gelopen was het teamgebeuren toch een interessante ervaring en vooral de afdalingen blijven voor mij nog een grote leerschool, dergelijke rotsachtige, en leistenen formaties kom je in de Vlaanders toch niet tegen. Tot slot De leukste verassing kwam voor mij achteraf, geen greintje stijfheid achteraf en de dag erop had ik tijdens een training rond het stuwmeer van Nisramont het gevoel dat met deze conditie een etappewedstrijd van dergelijk kaliber wel haalbaar moet zijn.
Advertenties

Grand Trail des Lacs et Châteaux 2013

Het is inmiddels een maand geleden, maar ik kijk nog steeds met veel plezier terug naar de 75km wedstrijd die ik op zondag 2 juni liep. Om één of andere reden slaagde ik er tot nu toe niet in om een verslagje te schrijven, maar gezien de wedstrijd nog steeds vers in mijn geheugen zit mag dat geen probleem zijn.

Bij de etappe van deze tweedaagse trailwedstrijd  “Grand Trail des Lacs et Châteaux”,

waarvan ik de langste op zondag liep, werd er van Butgenbach naar Surister gelopen. Om naar de start te gaan werd om 5:15 ’s ochtends een bus ingelegd. Gezien het me niet zo’n goed idee leek om de dag zelf op te rijden ben ik de avond ervoor ter plaatse gaan overnachten. ’s Nachts de benen nog maximaal laten recupereren (deze voelden aan alsof ze nog steeds in ‘repair’-modus waren), om 3u werd ik een eerste keer wakker en om 4u kroop ik na een -gezien de omstandigheden en duur- vrij goede nachtrust definitief uit bed voor een kort ontbijt. Eten, camelbag vullen, eten voor onderweg in mijn rugzakje organiseren en loopkleren aantrekken gebeurde allemaal bewust in heel zen om zoveel mogelijk energie te bewaren.

Rond 5u kropen de deelnemers van de 75km op de bus. Voor mij niet direct bekende gezichten, maar dat gaf niet want wat rust kon er wel nog van af. De start was een geïmproviseerde lijn waarop de hele groep, ik schat slechts een 25-tal deelnemers, allemaal naast elkaar konden starten. Intussen had ik mijn trui uitgetrokken en kreeg ik toch een aantal opmerkingen over me heen of ik toch niet bang was het koud te hebben met mijn T-shirt zonder mouwen. Wel, dat viel best mee, maar ik was dan ook niet van plan lang stil te staan. Tegen 6u kwam de groep in beweging. Ik kwam (zeker naar mijn gewoonte) zeer rustig op gang en was dan ook bijzonder verrast dat ik na een paar honderd meter al met 2 anderen aan kop had genesteld. Aan een gemoedelijk tempo, wat babbelend onderweg liepen we het eerste dik half uur in dit groepje verder op een relatief vlak stuk rond het meer van Butgenbach. Hoewel ik misschien nog het minste trail-ervaring had was het toch al snel duidelijk dat ik de snelste van het groepje was. Niet veel later bleek het tempo net iets te hoog te liggen voor een van de twee. Ik moest me bijna inhouden om de 2e ook niet kwijt te raken, maar na een uur wedstrijd was het ook van dat.
Voor de rest van de wedstrijd stond ik er alleen voor. Alles voelde goed en zolang ik geen klop van de hamer zou krijgen kwam ik dus als eerste aan. Deze gedachte, dat ik het nu echt niet mocht verknallen boezemde me enige angst in, maar door het schitterende terrein was het niet moeilijk om me terug op het lopen te concentreren en van het prachtige parcours te genieten. Ik had mijn tempo gevonden en kon nu gezapig verder cruisen.
De eerste slokken water had ik van een kleine hydrapack genomen, maar na pakweg een km of 10 vond ik het om één of andere reden nodig om mijn camelbag aan te spreken. Ik probeerde het kraantje open te prutsen met mijn toch ietwat klamme vingers, en dat leek niet zo vlot te gaan als ik gedacht had. Toen ik de slang aan mijn mond zette kwam er ook niets uit. Bleek dat het kraantje er af was… Drinken via het uiteinde van de slang bleek wel te lukken, maar echt handig was het niet en van zodra het terrein een beetje naar beneden liep klotste het water er uit, hoe ik de slang ook monteerde. Ik bleef intussen goed doorlopen, en had de indruk dat het terrein stilaan interessanter werd met een mooi drassig stukje aan het einde van het meer.
Bij de eerste drinkpost nam ik de tijd om mijn camelbag te weer bruikbaar te maken, kraantje ertussen uit en mondstuk rechtstreek op de darm gemonteerd. Dit bleek niet echt ideaal om van te drinken omdat je telkens de lucht uit de darm moest zuigen, maar zo liep het water er tenminste niet vanzelf uit te klotsen. Dan nog mijn hydrapack aanvullen en een stukje chocolade meegrissen en weer op weg… Blijkbaar ben ik daar toch even mee in de weer geweest want de twee mannen waarmee ik in het begin samenliep waren me bijgehaald. We vertrokken samen aan de drankpost, maar deze keer heeft het geen 5 meter geduurd voor ik weer alleen liep.
Ik had op dat moment slechts een vaag idee welke afstand ik al had afgelegd gezien ik mijn GPS-horloge omwille van de beperkte batterijlevensduur nog niet had aangezet en de vrijwilliger aan de verzorgingspost niet wist of het nu 15 of 20 km was. In elk geval zat alles goed, was de route langs het 2e meer echt de moeite, en begonnen er een paar noemenswaardige hellingen in te zitten. Binnen het uur liep ik voorbij de laatste deelnemers van de 58km, en de rest van de wedstrijd zou ik deelnemers van de kortere afstanden oprapen. En, ik moet zeggen dat ik er vooral diep in de wedstrijd plezier in had om deze dan nog voorbij te kunnen vlammen. Intussen was het klimmen toch vrij serieus geworden, maar al bij al waren de stukken die ik stapte om energie te sparen voor de afdaling vrij beperkt. Vlakbij Malmédy kregen we nog een mooie reeks trappen voorgeschoteld naar een kapelletje en dan ging het bergaf, langs een kasteel naar de 2e verzorgingspost.
Ik had het gevoel dat ik dit stuk zeer goed gelopen had en was dan ook zeer verrast dat ik plots de 2 andere lopers waarmee ik gestart was uit een andere richting zag komen. Blijkbaar waren zij ergens fout gelopen en hadden zo een stuk afgesneden. Maar goed, weer op pad, omhoog over de weg deze keer, maar gelukkig ging de route snel weer het bos in.
Intussen was ik al ongeveer 3u op pad en ik voelde me perfect, goed gegeten en gedronken (een muslireep, stukje zwarte chocolade, twee sushirollen* en een dikke halve liter water). En ik had ook al door dat ik met mijn hydrapak toekwam om de afstand tussen de verzorgingsposten te overbruggen. De nog nagenoeg volle camelbag was dus grotendeels onnodige ballast, maar ik liet het water toch zitten voor het geval. Rond deze tijd was ik ook van plan mijn GPS-horloge aan te zetten, maar ik vond het wel te genieten om op gevoel te lopen zonder de hele tijd het tempo in de gaten te houden.
Er volgde nog een zeer mooi stuk langs een riviertje, waarbij regelmatig van oever gewisseld werd via brugjes die de enige keer al wat uitdagender waren dan de andere. Ook het knuppelpadlopen op de hoge venen had iets unieks. Erna volgden vrij vlakke stukken waar de soms verraderlijk diepe modder toch voor wat uitdaging zorgde.
Na pakweg 5u stak ik uiteindelijk mijn GPS-horloge in gang om mezelf tijdens het laatste stuk toch een beetje extra aan te moedigen om het tempo hoog te houden. Rond die tijd begon ik mijn linkervoet, waar ik de weken ervoor een opkomende blessure vermoedde  (en tijdens de wedstrijd ook al een paar keer gestoten had aan een steen), te voelen, maar ik was er redelijk gerust op dat die het wel zou uithouden. Ik had er geen idee van hoe ver mijn eerste achtervolgers ergens zouden zitten, en toen ik me even wat licht in het hoofd voelde vreesde ik dat dit erop wees dat ik toch wat te veel op suikers liep en een klop kon verwachtten. Maar niets van dat. Tijdens de hellingen hield ik wel wat in omdat de benen toch niet meer zo fris aanvoelden, maar van zodra het weer wat vlakker werd kon ik weer ‘optrekken’ naar een tempo van om en bij de 5 min/km. Ik dacht nog een paar km voor de boeg te hebben toen ik na 7:46:25 finishte.
Persoonlijk was dit voor mij een schitterend loopavontuur. Ik heb echt met volle teugen genoten van het schitterende parcours, leek het eten en drinken onderweg onder de knie te hebben en heb naar mijn aanvoelen op een vrij constant niveau gelopen, en dat voor het eerst tijdens een wedstrijd langer dan een marathon. Ik mag hopen dat er nog vele dergelijke ervaringen volgen.
*Variant op recept uit het boek Eat and Run van Scott Jurek