Miracles do exist, but come at a price at Lakeland100

[A Dutch version of this report will follow later]

Leading up to the race

Mid-March I did a little dance when I learned I could run the Lakeland100 at the end of July. This was the kind of long and rough challenge I was looking for. The Lakeland 100 is an iconic* 105 mile (169 km) race in the U.K. Lake District.

Little did I know that my preparation would go horribly wrong. After a year of keeping my Achilles’ tendon issues more-or-less in check, things started to deteriorate leading up to GTLC end of May and jeopardized my participation in the Lavaredo Ultra Trail end of June. In the latter race I went off from the gun naively thinking I would be alright, only to experience a complete break down a good 30k into the race. I seemed to recover well, but after an inspection of my tendons I was put on rest on doctors order, and this with only 3 weeks to go until the Lakeland100 race. My first reaction was that there was no way I could (or in any case it would make any sense I would) start, but the idea of starting the race wouldn’t leave my mind… and I mentally prepared for running at a much slower pace than usual, hoping this strategy would carry me further along the course.

After 12 days without running, I made an attempt to get the legs moving again. I felt worse than before stopping, but things gradually improved over subsequent runs. My physio warned me not to run on consecutive days though… With less than one week to go I tried to run 10-12 miles on very easy, paved road, which went more or less OK. If I’d failed at this, I wouldn’t even have started.

As we would spend our family holidays in the Lake District, we already took the ferry Zeebrugge-Hull on Tuesday night. During our 2-days stay in the North Pennines, I got the chance to have a last training run on somewhat similar terrain and getting used to walking with soaked feet all day. On Friday, we arrived in Coniston around 2.5 hours before the race start. Just in time to collect the race pack, check-in at our holiday cottage and return for the briefing, which already gave me a good “family” feel about the race.


THE Race

Coniston to Seathwaite: Happy to be moving

Despite the last hours stress to get to Coniston, I felt relatively at ease in the starting zone and very mindful that I should start extremely easy (in my head I imagined this as being equivalent to running a +4h marathon on 2:40 fitness). I passed my wife and kids hidden in the pack and could only make up a faint “papa”-shout. During the gentle climb on the road I already switch to run-walking as a strategy to both conserve energy and forcing myself to keep it slow. After miners bridge, we get onto a very nice single track. I was really enjoying it and couldn’t be bothered by the light drizzle. While continuing on the wider Walna Scar Road, the rain started pouring down and I got soaked before I even made up my mind about getting my waterproof out. Luckily my merino wool T-shirt stayed comfortable all along. Descending into Seathwaite was another test for my running. It all felt a bit tedious, and I also applied the run-walk strategy here to save my legs on the somewhat more demanding sections. Overall my tendons were holding surprisingly well and I only experienced some minor aches, esp. left shin splint.


Seathwaite to Wasdale Head: Checkpoint fun

I had prepared a whole checklist of (potential) checkpoint tasks, but was feeling so great that I restricted my stay to grabbing a small bite and taking a “celebration selfie”. During the next leg I covered more soft-ground terrain, seriously soaking my feet, but again everything seemed to hold reasonably well and I really enjoyed the dramatic views. As the field spreads out, I am starting to find a comfortable position and am chatting to a few runners about the course (the majority of people I speak to seem Lakeland veterans) and (fell) running.

Passing through the aid station in Boot I am glad I am still out of trouble, but am very conscious I should keep it easy and consider each aid station a victory. Over the next leg darkness starts to set in, I enjoy the course, esp. on the rather indistinct paths along Burnmoor Tarn. Arriving at Wasdale Head, the checkpoint beach party is kicking off. It’s big fun, but I don’t stay too long and disappear in the darkness towards Buttermere. Looking around, it’s amazing to see the trail of headlamps over the fells. Although it is dark and cloudy, there is still a kind of “glow” over this open landscape, and I can still quite appreciate the “surroundings”.

The night passes quickly

Leaving Buttermere, I am on my own and need to closely watch the navigation for the first (longer) time in the race, but except for a small glitch in the forrest I manage pretty well combining GPS and map (for the bigger picture). During the climb over Sail Pass I am closing in on one of the top ladies Charlie Ramsdale, but am on my own again during the descent into Braithwaite, closely watching the line I am taking through the bracken. This checkpoint is a bit more serene in terms of “party atmosphere”, but has excellent offerings in terms of food. I am tempted by a bowl of grapes (cut in half with seeds removed!), man these taste so good!

I join Dean and Pete who run as a team on the somewhat boring road towards Keswick and am happy we can easily locate the unmanned checkpoint. I still hang on to the team runners for a bit, but not much later I experience my first sugar crash (rebound hypoglycemia). Luckily it doesn’t get too bad, and things are improving by the time I reach Blencathra Centre.

The night is almost over and I am happy to put my headlamp in my pack. It is fantastic I got this far without any significant trouble and I am starting to believe I might make it without having to go through another night. I am conscious that it is still a long way to go and that the lack of training will probably kick in at some point. I am around other runners for the first 3rd of this leg, all in good spirit now that we can enjoy some sunlight again. The course runs through a boggy area and turns uphill. I am still moving quite well in the climbs. It is time to get my raincoat out, but I have no trouble staying warm and the clouds are high enough to enjoy the magnificent view on the fells. Before I know I get to the aid station in Dockray, almost halfway through the course.

Dockray to Dalemain: Nothing to stop me yet…

At Dalemain I have a drop bag waiting for me, but first I have to cover 10 miles, the longest between checkpoint distance. I am delighted to see a sign for Aira Force – this waterfall is one of the major attractions in the Lake District – but the course runs uphill passing it, so I’ll have to come back another time… During the uphill I catch up with a runner who’s specialised in 24h-racing. We stay together for several miles chatting along (and briefly missing a turn). While we cover the last miles on the road (up to the estate where the checkpoint is located), I am experiencing some serious top-of-foot pain, but so far it doesn’t stop me from running at a reasonable pace. I am glad to notice that (for one of the first times along the course) I have reception on my phone. I manage to call my wife and kids, happy to report that I’ll reach Dalemain much earlier than anticipated (even in my most optimistic scenario) and I hope I can make it around in time for them to see me at the finish.


Dalemain to Mardale Head: The going gets tough

I take plenty of time (maybe a little too much) at Dalemain, settling down in a camping chair and enjoying the excellent service, eating some warm custard, drying my feet, re-taping my Achilles-tendon, changing T-shirt and filling my pack with bars and gels (the latter will stay untouched). Getting up from the chair it takes quite a while to get rolling again. It seems the rest did not really help, but luckily it is general stiffness rather than my Achilles tendons which are blocked. Charlie, and two male runners who seem to pace her, quickly pass me, but somehow I keep seeing them up to Howtown where we leave the aid station together for quite a serious climb over Wether Hill. The climb doesn’t feel very steep, but we are moving very slowly as if the soft ground is draining our energy (and in my case the top-of-foot pain doesn’t help). As we approach the highest point High Kop my legs start moving again and I manage to pick up the pace descending over the grassy ridge towards Low Kop. This feels really strange, visually it looks like I am on a very easy uphill, while in reality it is definitely downhill. The soft underground somehow allows me to run without too much discomfort in my feet. Turning towards Haweswater I am still moving reasonably well through the bracken, but once I arrive on the track along the lake my pace drops spectacularly. I don’t know what’s so particularly demanding about this path, but I don’t manage to run well on this stretch. As the shoelaces of one of my shoes gets loose, I stop to re-tie them and realise that my feet may be swelling and that this didn’t help with top-of-foot pain, so I also tie my other shoe again. The pain seems to be dancing around from time to time, disappearing in one foot and re-appearing in the other… By the time I reach Mardale Head I feel pretty battered, but determined to push on.

Maredale Head: Avoiding disaster

To my surprise I am meeting Dean and Pete here again. I keep seeing them for a few kilometers until I am getting in trouble negotiating the gravel during the descent. The pain on the top of my feet has moved higher up and now I am really starting to understand that the tendon of the Tibialis anterior muscle is starting to give up. I’ve had this injury before and know more or less what to expect. I still give myself a fair chance of finishing the race, but realise that finishing under 28 hours or even 29 is now out of question. I try to keep rolling while lifting my feet gets progressively more difficult and am glad once I get to climb again…


Arriving at Kentmere I immediately ask for ice to massage my tendons, but it seems I’ll have to do with an instant cold pack. An assistant medic comes up to me and asks me about my injury and any other issues I have experienced so far (blisters, headaches, stomach issues, fatigue, which all get answered with a resounding no). I don’t want to take my shoes off fearing that my feet would swell, so I try to apply kinesiotape under my dirty socks. A while later the assistant medic wants to see my feet and I need to take my shoes off after all. This all seems to take up a serious amount of time, and as I leave I am ready to see how my tendons would behave. After some climbing, the descent into Troutbeck is a first real test for my tendons. At this point it seems that the tape might be a “race-saver”, but obviously the descent is still quite tedious. Nevertheless I am in good spirits as I am approaching Ambleside. I only briefly stop at the aid station thinking that 28h may be feasible after all, only to realise during the next climb that I made a miscalculation from miles to kilometers. Moving through the Langdale valley up to Chapel Stile, the course is quite flat, but my pace is barely faster than walking. Strange enough, I seem to cope better with the pain while doing some pseudo-running rather than walking, which I keep for a 30 seconds rest to break now and then. At this stage I am hanging on to a guy who is suffering from sore feet and who is basically doing the reverse (i.e. more walking than running), but still moving slightly faster than me.


Chapel Stile to Coniston: A painful affair

As I have not been eating in between aid stations for the last 4 hours or so (just didn’t feel like it), I enjoy the veg stew here. I take a cup of tea, as I have been doing throughout the race and start walking until I can put my cup back in my pack. The trail along Blea Tarn is quite nice, but it’s not sufficient to get my mind of the suffering. Although the course up to the very last aid station -from where it’s less than 6 km to go- is quite easygoing, I experience my progress as painfully slow now, but try to keep moving to the best of my ability as I expect that my family is waiting for me at the finish and there is no way to alert them I will probably run late…

At Tilberthwaite I quickly move through the aid station, I really want this to be over as soon as possible, but first there’s some serious climbing to do. Given the circumstances, the climb still goes reasonably well, but the descent ends up being an hour long torture. At the same time overall fatigue is starting to take its toll for the first time in the race. I am not sure whether this classifies as hallucinating, but seeing a big stone sinking 10 cm in the earth probably comes close. At times I am shouting in pain, but I manage to remind myself I really want to keep moving and finish this otherwise incredible race. While the moving is painful, I try to avoid actually stopping and have a hard time convincing myself that I really need to get a piece of clothing out of my backpack to avoid hypothermia or even to get my headlamp (which I hoped not to need anymore). Every step hurts as it is impossible to keep my feet straight on this irregular terrain, and I am not sure whether I would have survived this without poles. I try walking backwards for a bit, contemplate rolling or sliding down, but this is obviously not a feasible option either. Once I am on the wider track passing miners bridge, I realise I am almost there. I have the feeling several other 100-mile runners (along with hordes of 50-mile runners) still pass me on this stretch, but I can’t be bothered with it anymore. Spectators shouting at Black Bull Inn motivate me to pick up running again. I am happy (but probably too exhausted to express it) to see my family on Lake Road and take their hands to cover the last meters to the finish.

Finished against all odds

After the finish I was escorted to the tent where I could sit down, received 2 cold packs, a hot meal and care from my family before walking up to our holiday cottage. The fact that I made it around the coursenis a miracle in itself, but things didn’t come easy either. I was mentally prepared to dig deep, but in the end you need to manage the race as it comes. I am grateful for this incredible experience, but at the same time unsure whether I would want to start a similar race in case my race preparation would go as bad…


*featured in Ian Corless’ book Running Beyond: Epic Ultra, Trail and Skyrunning Races

P.S.: I was quite happy with my kit choice running with inov-8 Terraclaw 250, merino t-shirt, ultrashell and race ultra boa.

Room for failure: DNS or DNF

You’re free to call me crazy… I’ve not been running for a week on doctors order, but I am still considering toeing the line of my biggest challenge ever, the Lakeland100, starting in 2 weeks time. Unless my Achilles’ tendons are getting worse, I really want to start. Meanwhile, my brain is continuously running reality checks: I won’t be racing, will need to run really slow and do a lot of walking, it will be rough and painful, and a DNF (Did Not Finish) is the most likely outcome.

Still I hope to enjoy running in this inspiring setting during the early stages of the race, take it easy during the night, which I may or may not survive (running wise). After that, every next aid station I reach-no matter how slow- will be a victory.

Obviously I’d loved to make this the race of my life, but things turned out otherwise and I still want to move on… forgetting about any competitiveness. But still aiming to go the extra mile, potentially allowing my self to dig deeper than ever, having to account for cut-off times or a second night (if it comes to that), because this is also what ultrarunning is about.

P.S.: Below a video of the race. I expect to be stumbling as bad as some of those guys at some point…

Lavaredo Ultra Trail: Tre Cime zien en stoppen

Donderdag 22 juni zak ik af richting Cortina d’Ampezo om het TraKKs team te vervoegen en de Lavaredo Ultra Trail te lopen, 120 km door de Dolomieten. De wedstrijd vertrekt vrijdag om 11u ’s avonds, waardoor ik ruim de tijd heb om uit te slapen, startnummer op te halen, nog een middagdutje te doen en te wachten… Dat laatste zorgt er toch voor dat de spanning gestaag stijgt.


Foto Bérengère Malevé

Ruim voor tienen ben ik klaar om naar de start te stappen. De benen voelen verbazend goed en ik krijg het gevoel dat het wel eens zou kunnen lukken om hier zeer goed te lopen. Een streepje Ennio Morricone maakt het helemaal af, en ik ben er snel vandoor bij de start om vervolgens in de eerste beklimming een comfortabel ritme te zoeken. Dat brengt me in de buurt van de eerste 2 dames: Ruth Croft en Caroline Chaverot. Deze eerste is iets boven mijn niveau, maar Caroline is ‘way out of my league’. Omdat ik opgevangen had dat ze met wat gezondheidsproblemen kampte, helemaal niet soepel leek te lopen en zeer zwaar ademde maakte ik me echter geen zorgen dat ik te ver vooraan zou lopen. Bovendien stond ik versteld van haar stokkentechniek die een beetje ‘n’importe quoi’ leek.


Foto canofotosports.com

In elk geval ging de eerste klim zeer vlot en leken mijn Achillespezen, waar ik zwaar voor vreesde, het goed te houden. Terwijl de klim grotendeels over de weg en brede paden liep, is de afdaling er meteen één om u tegen te zeggen. Ik ben blij dat ik vlot kan meeschuiven met een groepje lopers, maar krijg plots de hete adem van Caroline in mijn nek. Zij loopt te foeteren dat ze voorbij wil en doet dat ook als een gekkin als ik een centimeter of 10 opzij ga. Voor de kenners: ze doet me op dat moment denken aan ‘La Brujita’ uit Born to Run van Chris McDougall.

Ik daal nog een hele poos vlot met Ruth achter me, maar op een gegeven moment schuif ik toch even aan de kant om ze door te laten. Het laatste 3e van de afdaling voelt stuntelig aan, maar dergelijke afdalingen zijn al even geleden, en zeker al in het donker. Er gaan nog een paar lopers voorbij, maar op de eerste hulppost rond 18 km denk ik toch stilaan mijn positie in de race gevonden te hebben.

Tijdens de 2e beklimming van de nacht gaan de stokken van de rug. Het is even zoeken naar een goed ritme, maar uiteindelijk kom ik ook hier vlot boven. In de afdaling draait het minder vlot dan ik zou willen, de pezen merk ik wel, maar niets verontrustend.

Door mijn snelle start had ik de reflex om wat meer te eten dan gewoonlijk, en dat begon wel wat op de maag te liggen, maar op zich ook niet verontrustend. Wat dat wel was, was dat ik gaandeweg trager en trager vooruitkwam en uiteindelijk zo goed als stilviel. De energie was op, ik zwalpte over het pad, mijn stokken gebruikend om nog enigszins recht te blijven. Ik at een energiebar, zette me even aan de kant, probeerde weer op gang te komen. Ik begon weer te stappen en gaf mezelf een half uur de tijd om erdoor te komen, maar nadat ik even stilgezeten had voelden mijn pezen als gebetonneerd aan en was het al snel duidelijk dat het erop zat.


Op het glooiende stuk dat volgde deed ik nog een paar pogingen om weer op gang te raken, maar het werd niets. In de paar kilometer naar het volgende controlepunt moest ik een kleine 300 lopers voorbij laten gaan, daarbij telkens op mijn stokken steunend naast het pad laverend, wat niet echt hielp om vlot vooruit te raken. Het begon stilaan licht te worden en ik kon wat meer van de omgeving in me opnemen. Omdat het intussen zonneklaar was dat uitstappen de enige realistische optie was, zette ik me nog een 2e maal aan de kant om tot rust te komen. Ik werd regelmatig gevraagd of ik OK was, waarop ik antwoordde dat ik nog kon stappen, zo ook toen Christophe Thomas van TraKKs passeerde. Toen hij mijn stem herkende deed hij nog een poging om mij moed in te praten.

Als ik me iets later weer in beweging zette ging het nog steeds even moeizaam vooruit. Op de controlepost bij Lago di Misurina werd mijn vrees bevestigd dat er pas bovenaan de volgende klim een bus was voor uitstappers. Dat was nog een dikke 6 kilometer te stappen, maar was in die zin iets minder lastig omdat iedereen aan het stappen was, al was zelfs bij stappen mijn tempo verder gezakt dan dat van de gemiddelde “midpacker” waar ik nu tussen zat. Ondanks de pijnlijke martelgang probeerde ik zo goed en zo kwaad als het kon de pracht van het landschap in me op te nemen. Het lijkt een eeuwigheid te duren om de hulppost te bereiken, die al van veraf te zien is. Eens ik boven ben zet ik mijn gps-horloge uit en word overmand door emotie. In de grond van mijn hart wil ik dit niet, maar er zit echt niet anders op dan te stoppen.


En dan gaat het ineens snel, voor ik het weet zit ik in een busje naar de start, te snikken terwijl ik mijn vrouw aan de lijn krijg, de pijnscheuten te verbijten, mijn materiaal aan het opbergen en mijn wonden aan het likken. Nadat ik naar mijn verblijf getjokt ben leg ik me dadelijk op bed en ben ik er een goed uur tussenuit.


Als ik terug wakker word, voel ik me verassend fris. Meteen komen de vragen weer boven rijzen: had ik het langer uitgezongen mits een tragere start? Speelde de hoogte een rol? Zijn mijn pezen er echt zo slecht aan toe? Anderzijds groeit het besef dat ik me gezien de twijfels een paar weken eerder nog gelukkig mag prijzen dat ik hier aan de start kon staan, en werd dit een zeer intense ervaring in het schitterende decors van de Dolomieten.

GTLC 2017: Waren mijn pezen maar flexibel ingesteld

Ik zag de bui al hangen, anderhalve week voor de wedstrijd lieten de Achillespezen zich maar al te goed voelen… Waar ik er anders in slaag om met een iets lichtere training en voldoende rust dit probleem onder controle te houden, gaven mijn hartslagwaarden (heart rate variability) aan dat mijn lichaam de strijd aan het verliezen was.

Voor ik om 3u ’s ochtends op de bus stapte naar de start van de 105km van de Grand Trail des Lacs et Chateaux (GTLC), voelden mijn voeten licht aan en dacht ik een moment dat ik er weer in geslaagd was om op het juiste moment ‘klaar’ te zijn.

De start leek me wat minder kamikaze dan de voorbije 2 jaar, maar de eerste 20 km zijn bijzonder goed beloopbaar en daar moet je in de ochtendfriste toch optimaal van profiteren. Hoewel het tempo geen probleem vormde, voelde ik al vanaf kilometer 1 dat er iets niet pluis was. In plaats van bij elke pas af te zetten door mijn voet te plooien (en daarbij de ‘energy return’ uit de Achillespezen te benutten), hefte ik deze quasi recht omhoog op. Bye, bye loopeconomie… Deze loopstijl voelt zeer houterig aan, maar ik zie geen mogelijkheid om soepeler te lopen. Al snel merk ik aan allerhande spierpijntjes  dat ik behoorlijk aan het compenseren ben en het me navenant veel moeite kost om vlot vooruit te raken.


Foto via Stijn Van Lokeren

Niettemin loop ik mee vooraan en na een kleine misser van 2 vroege koplopers -die we vreemd genoeg niet meer terugzien- loop ik samen met Stijn Van Lokeren en een loper met stokken richting eerste beklimming van de dag. Ik ben intussen zo aan het harken dat ik benieuwd ben wat het klimmen gaat geven. Naar boven dribbelen op de skihelling van Ovifat voelt iets beter dan op vlakke of dalende stukken, maar fris zijn de benen allerminst.

Samen met Stijn doorkruis ik het eerste stuk knuppelpad over de Hoge Venen. Vorig jaar maakte ik hier een filmpje van Christophe Winkin waarmee ik aan het doorbrommeren was. Zowel het gevoel als de tussentijden wezen erop dat het dit jaar weer wat anders zou worden.

Hoewel het een plezier was om met Stijn te lopen had ik al even door dat ik gegeven de omstandigheden een versnelling of 2 lager zou moeten schakelen om überhaupt te finishen. De opties om ergens op te geven of mijn borstnummer in te leveren en via een shortcut naar de finish te lopen speelden door mijn hoofd. Toen ik op een vlotlopend stuk buitenproportioneel veel moeite moest doen om mee te lopen, liet ik Stijn gaan en besloot ik een stuk alleen af te zien.

Het duurde even, maar aan een iets lager tempo zag ik me uiteindelijk wel finishen, de pijn werd niet meer erger, ik kon weer wat intenser van de prachtige omgeving genieten. Toen ik na 40 km nog steeds als 2e liep vond ik dat ik die plaats dan toch maar moest verdedigen en kon ik stilaan vrede nemen met de pijntjes, op dit punt in de race zullen de meeste andere lopers wel één of ander ongemak ervaren.

Het parcours was licht gewijzigd ten opzichte van vorige jaren en de mix van herkenning, onzekerheid en verwondering door oude en nieuwe passages langs het water en door het veen maakten er uiteindelijk een zeer mooie loopervaring van.

Rond Malmedy had ik me aan behoorlijk wat extra klimmen verwacht, maar voor ik het wist stond ik bovenaan het kapelletje waar we dit keer niet via de trappen kwamen. In de afdaling naar het centrum werd ik ingehaald door de koploper van de 60 km en iets later door een groepje achtervolgers. Tijdens de daaropvolgende klim over de weg haalde ik ze nagenoeg allemaal weer bij, maar in de afdaling moest ik dan weer vaststellen hoe waardeloos mijn benen waren.

Intussen begon de temperatuur stevig op te lopen, maar daar heb ik al redelijk wat ervaring mee. Ik ben er wel fan van om af te koelen door me volledig onder te dompelen in de riviertjes, wat ik uiteindelijk ook een keer of 4 à 5 zou doen. Het enige moment dat ik het echt moeilijk kreeg met de warmte was toen ik rond 80 km zonder water viel en de bevoorrading nog een stuk verder bleek dan ik aanvankelijk gedacht had.

De wedstrijd verliep verder zonder incidenten en ik begon stilaan lopers van de 60 km terug in te halen en de achterhoede van de 30 voorbij te steken. De laatste kilometers zou ik al bijna blindelings kunnen lopen, en ik kan me zelfs het vlotte tempo van vorig jaar herinneren. Daar kan ik nu bijlange na niet aan tippen, maar met de finish in zicht lukt het me toch om nog redelijk door te zetten.

Na 11:01 kom ik over de finish van deze lange en hete editie. Tevreden dat ik het mentaal kon opbrengen, de 2e plaats kon handhaven en een stevige warmtetraining achter de rug heb, maar eigenlijk was ik daarvoor niet gekomen. Ik wou voor een toptijd gaan, maar dat bleek er geen moment in te zitten. Ik heb intussen mijn hersenen zitten pijnigen over wat ik fout deed in de aanloop naar deze wedstrijd: te hard geprobeerd om mijn training van vorig jaar na te bootsen, te weinig slaap, mijn pezen te hard geforceerd tijdens pliometrische oefeningen,… In elk geval is het nu niet het moment om me te forceren, als ik met stijve achillespezen aan de start sta in Lavaredo komt het allicht niet goed. Dus liever fris en (licht) ondertraind dan geblesseerd starten.

P.S.: Ik liep hier met de inov-8 trailtalon 250, een vlotlopende schoen, die net als de meeste inov-8 modelen goed draineert na passage door water, wat wel zeer handig is als je af en toe het water induikt.

P.P.S.: Ik hoop binnenkort meer foto’s toe te kunnen voegen. Ik nam er dit keer zelf geen en de foto’s van de organisatie zijn nog niet beschikbaar.

Grote plannen, ambiteuze doelen, flexibele ingesteldheid

Toen ik in augustus vorig jaar bericht kreeg dat ik bij de TDS in de elite box mocht starten voelde ik me behoorlijk vereerd. Maar nadat ik nog beter presteerde dan mijn ranking deed vermoeden, terwijl ik helemaal niet zo’n goed gevoel had tijdens de wedstrijd, wist ik in het post-TDS gat even niet wat ik ermee aan moest… Als hoofddoel voor 2017 twijfelde ik sterk tussen het wilde, technische en relatief korte Skyrunning in het Verenigd Koninkrijk, een lange competitieve tocht (waar ik dan toch niet zo slecht in bleek) of een wilde lange tocht zoals mijn avontuur in Noorwegen.

In de laatste categorie viel mijn oog op de Lakeland 100. Dit is een 100-mijl race in het Engelse merendistrict met een fameuze reputatie. De volgende quote op lakeland.com geeft in elk geval goed aan wat ik zocht:

Seasoned ultra runners have tried and many have failed, a finisher’s medal in the Lakeland 100 is possibly one of the most treasured possessions you will ever receive. There are few things in life for which you will have to work so hard, show such commitment, desire and the simple stubbornness to keep going.. the minority who have completed the event will concur.

Helaas bleek de wedstrijd volledig volzet toen ik in het najaar eindelijk mijn besluit genomen had om me hiervoor op te geven. Ik kon het idee om hier te lopen (en er de familievakantie aan te koppelen) echter niet zomaar loslaten, en bleef regelmatig de website in het oog houden. Op één van die gelegenheden viel mijn oog op de beschikbaarheid van een aantal “eliteplaatsen”. Ik stuurde mijn kandidatuur in en ergens midden maart zou ik uiteindelijk een vreugdedansje maken omdat deze aanvaard werd!

In tussentijd had ik via TraKKs de mogelijkheid gekregen om in te schrijven voor de Lavaredo Ultra Trail  120 km) in de Dolomieten eind juni. Voeg daaraan nog de 105km lange Grand Trail des Lacs et Chateaux (GTLC) aan toe, en daarmee heb ik een naar mijn normen zwaar zomerprogramma bijeengepuzzeld. Vooral omdat ik het op elk van de 3 goed wil doen. De GTLC omdat ik geloof dat er vorig jaar nog wat marge opzat, Lavaredo omdat deze me TDS-gewijs zou moeten liggen, en Lakeland omdat ik een tijd wil lopen die een eliteplaats waardig is.


Als het even kan wil ik respectievelijk een parcoursrecord, de beste Belgische tijd en een top-10 plaats neerzetten. Tegelijkertijd wil ik hier realistisch in zijn. Als ik terugkijk naar mijn tussentijden op de GTLC van vorig jaar (wat niet van mijn gewoonte is) lijkt me dat zeer sterk gelopen. Op een betere dag krijg ik hier allicht een paar minuten af, maar als het tegenzit ben ik al snel een half uur tot een paar uur langer onderweg. Voor de buitenlandse wedstrijden zullen recuperatie, inschatting van het terrein, en specifiek voor Lakeland, de navigatie belangrijke factoren zijn. Hoe het ook uitdraait, naast de fysieke uitdaging wil ik ook met volle teugen genieten van het natuurschoon en mooie ervaringen opdoen.

Trail des Idylles: stevige solo met traagste afdaling ooit

Na Crêtes de Spa was ik even aan wat rust toe. De eerste anderhalve week hield ik het rustigaan om vervolgens, voor het eerst in maanden, terug een lange intervaltraining (4 x 3 km voluit) in te plannen. Tot mijn verbazing ging dit maar matig, zorgde voor behoorlijke spierstijfheid, en leden mijn volgende trainingen er behoorlijk onder. Pas 3 dagen voor mijn volgende uitdaging, de Trail des Idylles (TDI), liep het weer goed. Ik had deze kleine wedstrijd bewust uitgepikt omdat ik veel goeds verwachtte van de omgeving van Malmedy en zo zonder al te veel druk zou kunnen opbouwen naar grotere objectieven: Grand Trail des Lacs et Chateaux, Lavaredo en Lakeland 100.

Op zaterdag 15 april zakte ik af naar Chodes om er in de regen een tocht van 44 km aan te vatten. Toen ik na 1 km reeds volledig alleen op kop liep, maakte ik er in mijn hoofd een stevige trainingsloop van, maar dit maakte de wedstrijd daarom niet minder uitdagend.  In de eerste 5 kilometer kregen we een begraste afdaling voorgeschoteld waarop ik niet vooruit geraakte -op de onregelmatige natte ondergrond kwam ik niet verder dan een onbeholpen stuntelen- en vervolgens een stevige beklimming waar ik voor het eerst op stappen was aangewezen. De daaropvolgende kilometers en doortocht door de venen waren vlot beloopbaar, tot ik van een schuingezakt stuk knuppelpad gleed en hard op mijn rechterflank belandde. Na een paar seconden gekerm zette ik me terug in beweging. Mijn bil was zwaar geraakt en protesteerde hevig, maar leek het lopen slechts beperkt te hinderen. Terwijl ik het tempo oppikte voelde ik de schok doorzinderen in mijn energievoorziening, maar na een fruitgelletje was ik daar gelukkig ook over.


Foto Denis Dosquet (Sports)

Over de helft van het prima gemarkeerde parcours kreeg ik weer wat stevigere klimmetjes te verwerken. Tot dan was ik erin geslaagd nauwelijks te stappen, maar daar kwam in het laatste stuk behoorlijk verandering in. Toen ik voor de 3e keer begon te stappen met minder dan 10 kilometer te gaan wou ik voor mezelf het aantal keer stappen op één hand te tellen houden, maar uiteindelijk zou de teller op 7 komen te staan… Het venijn zat hier dus duidelijk in de staart.


Foto Denis Dosquet (Sports)

Ik had (deels bewust – kwestie van mentale training) niet geïnformeerd naar de voorsprong die ik op mijn concurrenten had. Toen ik met minder dan 4 km te gaan een andere loper achter me in het vizier kreeg vreesde ik even voor het ergste; een loper die wél een behoorlijke marge had voor het laatste zware stuk… Ik had het gevoel dat ik nog stevig doorliep, maar leek ingehaald te zullen worden. Ik controleerde mijn tempo en nam er vrede mee dat een loper die me aan dit tempo voorbij kwam gewoon sterker was. Bleek echter dat het de 1e loper van de 11 km was die duidelijk nog frissere benen had op de beklimming op de weg. Hoewel ik de muziek van aan de finish al kon horen, had ik me verwacht aan een laatste stevige klim, maar na een kronkelende afdaling is de finish daar ineens. Op het laatste vlakke stuk kan er nog een sprintje af om met een supergevoel te finishen en me vervolgens op de prima bevoorradingstafel te storten.


P.S.: Ik liep hier opnieuw met de inov-8 Terraclaw 220. Na 520 (vnl. wedstrijd)kilometers zijn de stubs misschien wel wat te veel afgesleten om met vertrouwen de steile afdalingen te nemen, dus dat wordt binnenkort een nieuw paar voor op wedstrijden. Voor training zijn deze schoenen wel nog perfect in orde. Over het algemeen vind ik de duurzaamheid van de inov-8 schoenen een sterk punt.

P.P.S.: Op mijn gehavende bil en rechterbeen na had ik nauwelijks spierstijfheid, en mijn achillespezen lieten zich wonder-boven-wonder slechts beperkt voelen, allicht kan ik dus snel weer doortrainenen om er vanaf eind mei vollenbak te staan.

Cretes de Spa: en toen sloeg de vermoeidheid toe

De week van 20 maart begon de vermoeidheid van het drukke programma te wegen, met naast trainings-, werk- en familiedruk ook nog eens wat examenstress voor de opleiding sportverzorger (maar daarover later allicht meer). Woensdag kwamen koorts en verkoudheid opzetten die ik niet direct onder controle kreeg, maar uiteindelijk zou ik zaterdagochtend toch met een klein hartje naar Spa afzakken voor een 55 km trailplezier. Met dank aan Xavier Lisabeth, met wie ik mee kon rijden en zo niet zelf snotterend aan het stuur moest zitten.

Een deel van de tijd die ik anders aan wedstrijdvoorbereiding besteed was grotendeels opgegaan aan uitzieken, maar ik was er wel in geslaagd de traagste kilometers aan te stippen en me even bij collega lopers te informeren.  Ik verwachtte me aan een goed beloopbaar, droog parcours met een paar mooie hellingen…

Bij de start neem ik op de 2e, 3e rij plaats en spot ik meteen een aantal zeer sterke lopers, benieuwd wat dat zal geven. Bij het vertrek omhoog voelt mijn tempo als zeer behouden aan, maar blijk ik toch goed vooruit te komen. Een goeie kilometer schuif ik mee met de dense kopgroep, maar eens we aan de smallere bospaadjes toe zijn, zak ik toch wat weg. Zowel uit de kopgroep als in de modder die er toch een pak vettiger bijligt dan ik had ingeschat.


Foto Sportograph

Ik wissel een paar woorden met Dominique Pankov, die aast op een ticket om voor Nederland te lopen op het WK trail, en een Parisien waar ik de eerste helft van de wedstrijd bij in de buurt blijf ergens rond 8 à 10e positie.

Met al een paar klimmetjes in de benen, krijgen we er rond kilometer 19 nog een hele mooie voorgeschoteld. Omhoog kronkelend door het bos voel ik me behoorlijk in mijn element. De afdalingen zijn een ander verhaal, hier merk ik dat dit mijn eerste serieuze Ardennen-trail van het seizoen is. Als ik mijn houding weet te verzorgen (rechte rug, licht naar voren buigen, knieën licht gebogen houden en voeten door laten rollen) lukt het me redelijk om naar beneden te rollen, maar bij momenten ben ik toch aan het stuntelen en ploffen mijn schoenen harder dan nodig. Ik weet echter mijn positie te handhaven tot aan de voet van de volgende helling om daar weer wat voorsprong te pakken.

Op de 2e skihelling van de dag is het de eerste keer dat ik voor een groot stuk van de beklimming op stappen terugval, maar ik haal op die manier Nick bij die vrij snel was gestart. Bij verzorgingspost 2 op 28 km blijkt Huub Van Noorden uitgestapt. Ik laat mijn softflask bijvullen, om na vertrek te merken dat die met sportdrank werd gevuld ipv water, niet zo handig als het flesje dan nog eens lekt ook…

Een paar kilometer verder hoor ik dat ik aan het inhalen ben en slechts een minuut achter zit op de loper voor me, die ik een paar kilometer verder ook bijhaal. Het blijkt Zac Freudenberg te zijn, die ik toch een stuk sterker dan mezelf had ingeschat. Tijdens een korte babbel bleek dat hij op het NK Halve Marathon een week eerder had gefocust en zich dus niet echt op het langere trailwerk had kunnen voorbereiden, maar niettemin loopt hij nog als 1e Nederlander met als doel een WK ticket te bemachtigen. Omdat de benen nog goed voelen loop ik er al snel van weg, intussen ergens rond de 6e plaats.

Rond de 44km zit het meeste klimwerk erop en loopt de route glooiend naar beneden. Hier is het kwestie van goed tempo te kunnen houden. Dat blijkt vrij goed te lukken, al begint de vermoeidheid te wegen en ben ik bij momenten weeral fameus aan het ploffen.

Door de lekkende sportdrank zijn mijn handen en heel mijn linkerflank plakkerig geworden, wat me ook mentaal wat minder fris lijkt te maken (wat allicht ook te wijten is aan eerdere verkoudheid). Ik kijk er al naar uit om zo snel mogelijk te finishen, maar dan gaat het, met 3 km te gaan, behoorlijk mis.

Wat doe je als je geen markeringen meer ziet:

  • terugkeren tot je weer markering ziet … OK
  • eruit besluiten dat je goed zit en teruglopen om te kijken of je niets over het hoofd gezien hebt … peut
  • nog steeds geen markering zien en bij splitsing rechtdoor lopen … peut
  • de andere optie bij de splitsing proberen, opmerken dat dit de juiste weg niet kan zijn, maar verderop een seingever zien staan en daaruit besluiten dat je toch verder rechtdoor moest … peut
  • terug de andere optie nemen en doorlopen tot bij splitsing om te merken dat ook daar geen markeringen hangen … peut
  • helemaal teruglopen tot aan de laatste markeringen, tot je ook de volgende markeringen ziet, en daar merken dat er daar eigenlijk een splitsing was … euh ja, maar wel rijkelijk laat.

Dat ik hier met fameuze oogkleppen op heb moeten lopen merk ik als ik een trein lopers naar boven zie komen die wel de juiste afslag nemen. Ik positioneer me voor deze trein, maar als er een loper uit de kopgroep voorbijkomt die ook ergens serieus moet misgelopen zijn, ben ik op aanklampen aangewezen. Als hij bij het opdraaien van het domein waar we finishen een kleine versnelling plaatst, heb ik het niet meer in hoofd en benen om te reageren.

Als 8e loop ik in 4:52 over de finish, blij dat ik hier überhaupt kon lopen, genoten van het parcours, maar toch ook behoorlijk gefrustreerd over het feit dat ik hier zo in de mist kon gaan. Tijdens mijn zijsprong die na inspectie achteraf toch 10 minuten duurde, passeerden de 1e 2 Nederlanders: Geordie Klein en Zac, en Joris Jacobs me.

P.S.: Voor vertrek twijfelde ik nog of ik hier met Trailtalon 250 of Terraclaw 220 zou lopen. Gezien de modder was ik blij dat ik voor de Terraclaw koos. Als ik me niet vergis liep Zac met Roclite 305 (die ook in lichtere versie met minder drop bestaat – 290), een alom geprezen all-around trailschoen die ikzelf nog niet testte maar wel iets zwaarder is.